3 Songs

The War On Drugs – Thinning Of A Plane

Το Thinking Of A Place θα ήταν το αγαπημένο album ενός σαρανταπεντάρη άνδρα (θα τον έκανε μικρότερο όποιος τον έβλεπε) που θα ήταν κάτοικος του ιστορικού κέντρου. O τύπος θα έμενε σε ένα ευρύχωρο διαμέρισμα, μιας σχεδόν αρχαίας πολυκατοικίας, χωρίς ασανσέρ, η οποία θα ήταν γεμάτη γραφεία και αποθήκες. Θα πέρναγε τα βράδια του σε μικρά τραπεζάκια στους πεζόδρομους του κέντρου συζητώντας μόνο με τους θαμώνες που θα γνώριζε από τις συχνές τους επισκέψεις στα ίδια μπαρ. Θα ήταν άνθρωπος με ένα κάρο ιστορίες -οι περισσότερες από τα νιάτα του, όταν ζούσε σε διάφορες πρωτεύουσες του εξωτερικού. Τις περισσότερεςαπό αυτές θα ψιλοβαριόταν να τις αναφέρει. Θα έβλεπε με λύπηση την έπαρση των “αποψάτων” που πολλαπλασιάζονται τριγύρω, αλλά δεν θα τους έβριζε ποτέ. Θα είχε διαβάσει τα πάντα μέχρι και πριν δεκαπέντε χρόνια και από τότε δεν θα είχε ξαναπιάσει ούτε περιοδικό στα χέρια του. Τα motto του για τη ζωή δεν θα τα συναντήσεις ποτέ σε “έξυπνες στάμπες” από t-shirt και σε status στα social media. Θα έκανε μόνο χλιαρά και λακωνικά αστεία για να προκαλεί χαλαρό γέλιο στη παρέα. Θα χαμογελούσε χαιρέκακα με όσους τρέχουν και δε φτάνουν. Το ανήσυχο αίσθημα που θα προκαλούσε το άγριο και αξύριστο look του, θα ισορροπούσε κάτι καθησυχαστικό στο χαμόγελό του. Θα φορούσε πετροπλυμένα τζιν σε μαύρες αποχρώσεις και δερμάτινο τζάκετ, φθαρμένα και τσακισμένα στις άκρες. Κάθε αυτοσχέδιο λογύδριο που θα έβγαζε θα ήταν προσεκτικό και θα ακούγονταν επεξεργασμένο, σαν να το έχει επαναλάβει χιλιάδες φορές. Θα έπαιρνε πάντα το χρόνο του και δεν θα κοίταζε ποτέ το ρολόι. Παρά το χαλαρό του look, δεν θα βαριόταν και δεν θα χασμουριόταν ποτέ. Αν και θα είχε μελαγχολική διάθεση μονίμως, δεν θα έμοιαζε ποτέ δυσοίωνος και σκοτεινός. Θα ήταν ο τύπος που αδιαφορεί για το αδηφάγο συναίσθημα του έρωτα και αυτός που πάντα χλευάζει τις καταστροφικές επιπτώσεις του. Θα είχε ερωτευτεί παράφορα, αλλά μία μόνο φορά. Το δικό του χάσιμο χρόνου θα ήταν ο δημιουργικός χρόνος των υπόλοιπων και το αντίθετο. Αν δεν έδινες σημασία στα σημάδια αυτοκαταστροφής πάνω του, θα τον έλεγες και ταλαντούχο.

Chromatics – Shadow

Το Shadow θα ήταν το αγαπημένο album μιας 23χρονης κοπέλας που θα έμενε σε ένα μικρό διαμέρισμα, κάπου στο Λυκαβηττό. Το σπίτι της θα είχε πολλά και μικρά δωμάτια αξαιτίας κακής διαρρύθμισης και η πολυκατοικία θα ήταν τίγκα στους αντιπαθητικούς, μικροαστούς τύπους. Δεν θα την ενοχλούσαν καθόλου. Θα είχε διακοσμήσει όλους τους χώρους με τις δικές της χειροτεχνίες από πεταμένα υλικά και θα είχε δημιουργήσει μια ασύμμετρη pop αισθητική. Παντού θα υπήρχαν παράξενα κομμάτια τέχνης, που θα είχε συλλέξει από μικρά bazaar. Ο χώρος της δεν θα ήταν καθόλου παρακμιακός, ούτε κρύος. Δεν θα υπήρχε κεντρικό φως, αλλά πολλά περίεργα πορτατίφ και χρωματιστά κεριά. Τίποτα δεν θα θύμιζε αυτό που αποκαλούμε «φοιτητικό σπίτι» ή κουκλόσπιτο. Στη μέση του δωματίου, ίσα που θα χώραγε ένα μεγάλο κρεβάτι με ένα poster του Blue Velvet πάνω από το μαξιλάρι. Τα σχέδιά της να ασχοληθεί με την αρχιτεκτονική θα τα είχε εγκαταλείψει νωρίς. Θα της αρκούσε να σχεδιάζει διαφημιστικές αφίσες. Σε λίγο θα ξεκινούσε μαθήματα Ισπανικών και θα ήθελε να μάθει κάποια στιγμή να σχεδιάζει web sites. Πάντα μπαινόβγαινε σε μια σειρά από βάναυσες, on&off ερωτικές σχέσεις. Θα δίνονταν εύκολα και άνευ όρων. οπουδήποτε έβρισκε bonding και επικοινωνία. Θα κρατούσε μια απρόσμενη για την ηλικία της αξιοπρέπεια, κάθε φορά που πληγώνονταν. Παραδόξως, δεν θα την είχε δει ποτέ κανείς να κλαίει. Θα αντιπαθούσε τα κατοικίδια και τα φυτά εσωτερικού χώρου. Θα βαριόταν τα γλέντια του Σαββατόβραδου. Θα προτιμούσε να κυκλοφορεί Δευτέρες ή Τρίτες. Θα είχε μια ενοχική αγάπη στα πολύ girly αξεσουάρ. Mερικά θα τα αγόραζε αλλά ποτέ δεν θα τα έβγαζε από το συρτάρι της. Θα κρατούσε πάντα μεγάλες βελούδινες τσάντες. Δεν θα τη πολυένοιαζε να βλέπει ταινίες ή τηλεοπτικές σειρές. Θα είχε σε ένα μικρό ράφι καμιά δεκαριά αγαπημένα dvd για να τα βλέπει ξανά και ξανά. Θα ήταν sexy με τον τρόπο της, όμως θα μπορούσε να περάσει πολύς καιρός χωρίς να σκεφτεί το σεξ. Τα βιομηχανικά σκηνικά της πόλης θα της έφερναν κατάθλιψη αλλά δεν θα τα απέφευγε. Θα ήθελε να αλλάξει τη ζωή της αλλά δεν θα είχε τη παραμικρή ιδέα για το τι θα ήθελε να κάνει. Θα είχε αγαπηθεί πολύ από τους φίλους της και θα ένιωθε αχάριστη που απλά ήθελε την ησυχία της. Θα μπορούσε να χορεύει για ώρες μόνη της στο σπίτι.

Arcade Fire – Everything Now

Το Everything Now θα ήταν το αγαπημένο album ενός εικοσιεννιάχρονου που μόλις μετακόμισε από το πατρικό του σπίτι στους Αμπελόκηπους και πήγε στα Εξάρχεια. Θα είχε ξεκινήσει να σπουδάζει προγραμματιστής πριν τα εγκαταλείψει για να γίνει ηθοποιός. Τα άγχη του παρελθόντος για τη καριέρα του και το μέλλον θα είχαν εξανεμιστεί μόλις θα είχε διαβάσει το “The Book of Laughter and Forgetting” του Κούντερα. Θα πίστευε πως είχε χάσει πολύ χρόνο και πως για καιρό είχε θέσει λάθος προτεραιότητες. Αυτό, θα του δημιουργούσε μια μόνιμη κοινωνική δυσλειτουργία και μια δυσκολία στο να εντάξει τον εαυτό του σε παρέες. Οι απαιτήσεις για πρόβες και η θεωρητική της υποκριτικής θα τον κούραζαν απερίγραπτα. Διψούσε όμως να χαθεί σε ρόλους και να δοκιμάσει τα όριά του με αποδέκτη αληθινό κοινό. Θα ένιωθε ευτυχής όταν χάνονταν στα αμέτρητα ποτά τις Παρασκευές το βράδυ σε ένα after-bar πίσω από τη Μαβίλη. Θα βαριόταν να έμενε μόνος του σπίτι τις Κυριακές. Η προσωπικότητά του θα είχε κάτι μαγνητικό για τους γύρω του αλλά ποτέ δεν θα το είχε αξιοποιήσει σε κάτι γόνιμο. Το να είναι ευχάριστος θα ήταν το φόρτε του, αλλά η αυτοπεποίθησή του θα είχε άλλες ανάγκες αναγνώρισης για να αναζωπυρωθεί. Θα πέρναγε καλά όταν πήγαινε σε μικρές πειραματικές θεατρικές σκηνές. Ο κρυφός καημός είναι να γράψει ένα δικό του έργο αλλά οι ιδέες του δεν τον ικανοποιούν. Θα ανησυχούσε ότι ποτέ δεν θα μεγαλώσει πραγματικά. Θα βρίσκονταν διαρκώς σε μπλέξιμο και ζόρια με διάφορες περιστασιακές σχέσεις και παράλληλα φλερτ, που θα οδηγούσαν μετά σε άλλες σχέσεις και ζόρια για να τα αφήσει ή να τον αφήσουν, πριν ξαναπιάσει τα παλιά από εκεί που τα άφησε. Θα είχε ξεπεράσει το κόλλημα με τους Smiths και τώρα θα έψαχνε για νέες απολαύσεις στην ένοχη disco του Barry Manilow. Θα του άρεσε ιδιαίτερα το σινεμά του Wes Anderson. Θα έβρισκε για κάποιο λόγο ακαταμάχητα sexy τη Kate Moss. Ο χώρος του θα ήταν ακατάστατος, ποτέ βρώμικος. Μερικές φορές θα τον τσάντιζε η ίδια του η ευαισθησία. Θα μπορούσε να δουλεύει σκληρά χωρίς να παίρνει λεφτά. Θα ήθελε τα καλύτερα πάρτι που είχε πάει να μην έπρεπε να τελειώσουν ποτέ.

Advertisements

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in 3. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s