Album Of The Week #66

Garbage

Strange Little Birds

Για να φιλοδοξεί ένα συγκρότημα να μας απασχολεί ακόμα, 20 και βάλε χρόνια από το ντεμπούτο του, θα πρέπει κάποια τουλάχιστον στοιχεία να μένουν αναλλοίωτα.

Κι αν κάτι έχει διατηρηθεί από το περίφημο ντεμπούτο των Garbage (1995), είναι σίγουρα η γοητευτική Shirley Manson, η οποία διατηρεί την περσόνα της μυστηριώδους ντίβας που θέλγει τους πάντες γύρω της με την επικίνδυνη σεξουαλική της αύρα. Η βελούδινη επιθετικότητά της ξεχωρίζει έτσι σε ένα οπλοστάσιο πλεονεκτημάτων του συγκροτήματος. Με λακωνικές συνθέσεις και με τα πολύ ουσιώδη, ξεκάθαρα ρεφρέν (σπεσιαλιτέ τους), με τα πειθαρχημένα κουπλέ και με τις επίμονες κιθάρες στις επάλξεις, οι Garbage προσπαθούν εδώ να πετύχουν εκείνη την αυθόρμητη σκοτεινιά του πρώτου τους δίσκου.

Η 6η τους δουλειά αποδεικνύεται ένας καταιγισμός από synths και τσιτωμένες κιθάρες, που έχουν σαν αυτοσκοπό την έκκριση της αδρεναλίνης του ακροατή. Τα τραγούδια του Strange Little Birds είναι τίμια και προσφέρονται για ολονύχτιες, μοναχικές αυτοκινητάδες με πατημένο γκάζι. Τα όποια εύσημα πάνε στον σχεδιασμό του παραγωγού και ντράμερ Butch Vig, κυρίως όμως στη Shirley: είναι το στυλ της που αφήνει τα στοιχεία κινδύνου και απελπισίας να βρουν τον δρόμο τους στα φωνητικά της ακροβατικά.

Το «υγρό παράπονο» του θηλυκού ερωτισμού πέφτει σε σταγόνες –σαν ναρκωτική ουσία– στις πυκνές μελωδίες, ενώ το «απαγορευμένο ποτό» γίνεται απολαυστικό σε κομμάτια όπως το “Empty” και το “We Never Tell”. Στο ξεκίνημα του “Night Drive Loneliness”, μάλιστα, η Manson ακούγεται σαν μια alt-rock εκδοχή της Lana Del Rey, που πνίγεται σε παραμορφωμένους κιθαρισμούς.

Δεν βρίσκω σχεδόν τίποτα στραβό σε αυτό το απολαυστικό σύνολο, τίποτα που να πηγαίνει λάθος. Όμως τι γίνεται με το συνθετικό knack; Οι Garbage δεν το έχουν χάσει, αλλά το έχουν «ζαχαρώσει» και το έχουν παραβράσει για να μην παραβιάσουν τη συνταγή. Κοινώς, τα όσα συναρπαστικά και sexy και οργισμένα συμβαίνουν στο Strange Little Birds προκύπτουν θαρρώ από ολογράμματα φαντασιώσεων και από περήφανες μνήμες των έξαλλων 1990s.

Το εδώ και το τώρα σε όσα (διαχρονικά, δεν λέω) διακυβεύουν οι Garbage, αναζητήστε το αλλού.

Από το Avopolis

Advertisements

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in Music. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s