Album Of The Week #54

Iggy Pop – Post Pop Depression

Μια άχαρη τροπή της μοίρας, άφησε τον πνευματικό πατέρα κάθε μυημένου στο punk να επιβιώσει του Lou Reed και του David Bowie και να είναι πλέον ο μόνος επιζήσας εκείνης της τριανδρίας, που στη δεκαετία του 1970 γκρέμισε τα οχυρά της αισθητικής και ανύψωσε το καλλιτεχνίζον rock πνεύμα. Αυτές οι συγκυρίες, όμως, δεν σημαίνουν τίποτα για το παρόν του Iggy Pop: απασχολούν μόνο κάποιους μουσικοκριτικούς και όσους έχουν εμμονή με τη rock ιστορία.

Στον νέο του δίσκο, ο Iggy επιστρατεύει τον Josh Homme για να πιάσει απροετοίμαστους τους κυνικούς και τους παραιτημένους, που ίσως έπαψαν να ελπίζουν στα εμπρηστικά φάλτσα του. Σαν γνήσιο αρχέτυπο και αποκαΐδι ταυτόχρονα του ροκ, χαίρεται με την καρδιά του τις νέες αυτές ηχογραφήσεις και επιδεικνύει τα παράσημα ενός σεσημασμένου της punk μυθολογίας, γιορτάζοντας την υστεροφημία ενός αγριμιού που με αυτοπεποίθηση κυλιόταν ημίγυμνο σε σπασμένα μπουκάλια.

Έχοντας για όπλα του την πειθώ και την αγέραστη έκφραση στο μικρόφωνο, ο Iggy εξαπολύει ενδιαφέρον υλικό προς κάθε δυνητικό ακροατήριο και αφήνεται να ξανανιώσει όπως στα δοξασμένα χρόνια του Raw Power. Σήμερα θα μπορούσε βέβαια να ακούγεται σαν γριά φτιασιδωμένη με «παλιοροκάδικα» λούσα. Όμως ο δίσκος δείχνει να φτιάχτηκε με προσοχή και μαστοριλίκι, για το οποίο τα εύσημα ανήκουν στον σκληρά εργαζόμενο Homme. Η τελευταία φορά που συνεργάστηκε με ονόματα τέτοιου βεληνεκούς ήταν με τους Them Crooked Vultures και εδώ τα καταφέρνει ξανά, σιγοντάροντας τον εγωκεντρικό frontman με επαγγελματισμό και κάνοντας τον δίσκο να στέκεται περήφανα δίπλα σε παλιά διαμάντια του είδους.

Από τη λικνιστική γκοθίλα του “Break Into Your Heart” και το εθιστικά παιχνιδιάρικο groove του “American Valhalla”, μέχρι τα συμπαγή riff του “Sunday” και τη φωνακλάδικη αλητεία του “Vulture”, ο Pop βρίσκεται σε άψογη συμμετρική επικοινωνία με τον Homme. Η χημεία τους κάνει αυτά τα punk ράκη και τα heavy rock ρινίσματα τόσο ανθεκτικά. Το πνεύμα του Bowie πλανάται στο “Gardenia”, ενώ κορυφαία στιγμή του δίσκου είναι το “Chocolate Drops”: μια γρατζουνισμένη, καλαίσθητη μελωδία, η οποία προκαλεί ανησυχητική ένταση.

Ο δίσκος αφήνει στο τέλος την αίσθηση ότι «τα έχει τα χρονάκια του», κάτι που του στερεί τη διαχρονικότητα και την ενότητα που ίσως φιλοδοξούσε. Ο Iggy μάλιστα δήλωσε ότι, πιθανότατα, αυτή θα είναι και η τελευταία του δισκογραφική κατάθεση. Αν ισχύει, το Post Pop Depression –πέρα από την έξυπνη σημειολογία του τίτλου– είναι ένας αξιοπρεπέστατος τρόπος να ρίξει αυλαία. Πιθανότατα να μην το τηρήσει, όμως. Ποιος νοιάζεται άλλωστε για «καλά τελευταία άλμπουμ»; Τέτοιες συγκυρίες απασχολούν μόνο κάποιους μουσικοκριτικούς και όσους έχουν εμμονή με τη rock ιστορία.

Από το Avopolis

Advertisements

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in Music. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s