Never-changing stories (#6)

0011

Σκόρπιες μνήμες, φαντάσματα σε νάρκη και ψηφιακά κατάλοιπα.

Κοιτάζω πίσω απ’ το χοντρό γυαλί που μας χωρίζει.

Φοράω ένα άβολο κολάρο που με ματώνει στις σιδερένιες άκρες.

Πιο πίσω, καραδοκεί μια υπόσχεση, σαν λιβάδι απάτητο.

Το παρατηρώ, είναι ανάγλυφο κι ακαλλιέργητο.

Με διάκοσμο πιο αγνό κι από ένα κατάλευκο, δαντελένιο σατέν.

Ντύνομαι βαριά για να κρύψω κάτι μώλωπες που με ντροπιάζουν.

Στο τέλος του δρόμου, με περιμένει μια καρτ ποστάλ.

Από αυτές που προορίζνονται για ευτυχισμένους τουρίστες.

Έχω δανεικές αναμνήσεις από κινούμενες εικόνες και μελωδίες.

Μέσα σ’ αυτές, κάποιοι μου λένε ότι αξίζει να την αγοράσω.

Δεν ξέρω τι ψιθυρίζουν μεταξύ τους και γιατί κρυφογελάνε μετά.

Νομίζω ότι πρώτη φορά διασχίζω αυτή τη γειτονιά.

Advertisements

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in Never-changing stories. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s