Album Of The Week #45

Tindersticks

The Waiting Room

Αντέχουν μετά από 25 χρόνια οι Tindersticks. Καθόλου μικρό κατόρθωμα για ένα συγκρότημα που στρίμωξε όσα τραγούδια είχε γράψει μέχρι στιγμής, σε 78 λεπτά μουσικής, στο ντεμπούτο του 1993 γιατί πίστευε ότι δεν θα υπάρξει ποτέ ένας δεύτερος δίσκος. Επιπλέον, πρόκειται για συγκρότημα που ποτέ δεν έβγαλε αδιάφορη δουλειά και ποτέ δεν χάιδεψε τα αυτιά των ακροατών. Πάντοτε, τραβούσε ένα δικό του δρόμο, με τραγούδια εσωστρεφή και γι’ αυτό ακριβώς υποφωτισμένα.

Το φετινό Waiting Room, είναι το δέκατο κατά σειρά album τους, στο οποίο εξακολουθούν να παρουσιάζονται ικανοί να ατενίζουν έναστρους ουρανούς και φθαρμένα πατώματα, με ακριβώς την ίδια άνεση. Οι λεπτές μελωδικές υφάνσεις και οι jazzy πειραματισμοί, δημιουργούν μουσική με σκληρή κρούστα, που αφήνει μια γεύση νικοτίνης στο στόμα.

To Waiting Room έχει τη διάθεση να αδειάσει σινεμασκόπ εικόνες στο μυαλό του ακροατή. Μια γενναιοδωρία που αναπτύσσεται χάρη σε έρποντες ρυθμούς που στεφανώνουν τη μελαγχολία. Τα mellow αναπτύγματα, υφαίνουν με μεράκι έναν αξιοθαύμαστο τάπητα για χαμηλές πτήσεις, ιδίως νυχτερινές.

Πρόκειται για τραγούδια που ενέπνευσαν ανεξάρτητους κινηματογραφιστές σε μικρού μήκους φιλμάκια. Μια καλλιτεχνική συνδιαλλαγή που καλλιεργήθηκε με λογική και εφευρετικότητα. Οι Tindersticks εξακολουθούν να μην έχουν ουδεμία σχέση με οτιδήποτε τεχνοκρατικό ή οτιδήποτε έντεχνο, όμως πορεύονται με μια διάθεση κατανυκτικά εσωστρεφή, που χτίζει προσωπικό κόσμο με οξυδέρκεια.

Το Waiting Room καταφέρνει να μετατρέπει την (οποιαδήποτε) ατμόσφαιρα στην οποία ακούς το δίσκο, σε αυστηρά προσωπική υπόθεση. Τα εύσημα γι’ αυτό πάνε κυρίως στον frontman Stuart Staples, ο οποίος με την ανόρεχτη γενναιοδωρία του χαρίζει στιγμές soft-rock μεγαλείου στο “Like Only Lovers Can“, εκφράζεται σαν περιφερόμενος daydreamer στο “Were We Once Lovers?” να μοιάζει πνιγμένος σε καταπιεσμένες ευαισθησίες στο “Second Chance Man“.

Εγώ θα επιλέξω να ακούω σε νιοστές επαναλήψεις το «How Ηe Entered» μια αφηγηματική jazz μπαλάντα (φέρνει στο μυαλό το παλιότερό τους Ballad of Tindersticks) όπου ο Staples με τη βελούδινη χροιά του και πνιγηρή αφηγηματική του διάθεση, κάνει ένα «beat» σλάλομ ανάμεσα σε συναισθήματα απώλειας και συγχώρεσης.

Από το Avopolis

Advertisements

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in Music. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s