Album Of The Week #42

Richard Hawley

Hollow Meadows

 

Ο Hawley έχει συγκροτηθεί πλέον ως άνθρωπος και ως αισθητήριο. Τα «κουβαλάει» τα χρόνια του και αυτή τη φορά χαμηλώνει την τάση του «ρεύματος» που κατέκλυσε το προηγούμενο δίσκο του για να ανεβάσει ξανά τον «oνειροδείκτη». Μαλακώνει και μας απευθύνεται με γήινα χρώματα, με τρόπο που διατηρεί το βλέμμα μας σκυθρωπό.

Η «αρσενική» φωνή του Richard Hawley είναι βάλσαμο για όσους νιώθουν θιασώτες της αποδραστικής ακρόασης της μουσικής. Η αρρενωπή χροιά του, διαθέτει αναλογική γοητεία, συμπεριφέρεται σαν μια πολυπληθής ορχήστρα από μόνη της και προσφέρεται για νυχτερινές, νοητές πτώσεις στο κενό.

Με το Serenade Of Blue νιώθεις να σε τυφλώνει το πιο δυνατό χρώμα του ηλιοβασιλέματος. Το World Looks Down σου ανοίγει την καρδιά. Οι αποδημητικές μελωδίες του Nothing Like A Friend σχηματίζουν ιπτάμενους συνδυασμούς. Η country αναπόληση του Sometimes I Feel αντιτάσσει «ήπια» την επαρχιακή αφηγηματικότητα και την αστική μελαγχολία. Την πιανιστική υγρασία του Tuesday pm θα υιοθετούσε ένας Paul Simon. Το I Still Want You που κλείνει το δίσκο είναι ικανό να θρέψει μνήμες από ειδύλλια που έληξαν άδοξα, ενώ το Heart Of Oak είναι ένα «τετράλεπτο» καταφύγιο μνήμης και παρηγοριάς.

Τα τραγούδια του νέου δίσκου του δεν απαιτούν την προσοχή σου. Είναι αληθινά σαν την προφορική παράδοση. Σαν τις χειρονακτικές τέχνες που διδάσκονται με κόπο. Φαντάζομαι τον Hawley να θέλει να τα τραγουδάει μπροστά σε λιγοστούς ακροατές, που τον κοιτούν στα μάτια από κοντινή απόσταση, και όχι σε ένα στάδιο γεμάτο αναπτηράκια και φωτάκια από οθόνες κινητών.

Η ακρόασή του Hollow Meadows συγκρίνεται με την αίσθηση μιας ζεστής κουβέρτας με την οποία σκεπάζεσαι σε εμβρυική στάση για να μην ακούς άλλο τον έξω κόσμο ή με την παρηγοριά που προσφέρει το καυτό νερό στο ντους στο τέλος μιας δύσκολης μέρας.

Νιώθεις ασφάλεια στα χέρια του Richard Hawley. Είναι άλλωστε τραγουδοποιός που ξέρει να δημιουργεί προσωπικές σχέσεις με κάθε δυνητικό ακροατή – αρκεί αυτός να νιώθει ταγμένος στην καλαισθησία. Σχέσεις που κι εγώ  προσωπικά εκτιμώ περισσότερο τώρα που έχω συγκροτηθεί πλέον ως άνθρωπος και ως αισθητήριο.

Απο το Avopolis

Advertisements

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in Music. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s