Album Of The Week #40

Sleaford Mods

Key Markets

 

sleaford_mods_new_lp_front_big_1024x1024

All gone quiet on the wanker front

“Bronx in a Six”

Τώρα που τα μουσικά παράγωγα του punk έχουν εξαντλήσει κάθε περιθώριο γραφικότητας, τώρα που ο John Lyndon εξαργυρώνει τα ένσημα της reality / καρτουνίστικης εικόνας του σαν Αμερικάνος πολίτης, τώρα που Jack De LaRocha και Tom Morello βρίσκονται σε καλλιτεχνική απόσταση μεταξύ τους και τώρα που η πρεσβευτές του επαναστατικού rap (κάποτε υπήρχε τέτοιο) έχουν στερέψει ή έχουν γεράσει, τον τίτλο του πιο επικίνδυνου συγκροτήματος στον κόσμο κατέχει δικαιωματικά το ντουέτο των Sleaford Mods.

Το concept του συγκροτήματος είναι το εξής: o Andrew Fearn πατάει το play και πέφτει η τραχιά και «γκρουβάτη» λούπα με μπάσο και drum beat, που ντύνει το κομμάτι. Όσο αυτό παίζει ο Andrew απολαμβάνει τη μπύρα του ενώ ο Jason Williamson επιδίδεται σε ένα ξέσπασμα από λεκτικά πυρά στο μικρόφωνο, που στάζουν οργή. Οι cockney, τοξικοί στίχοι του Jason αγγίζουν νιχιλιστικό ζενίθ σε κομμάτια όπως το Face To Faces, ενώ στάζουν βιτριόλι προς πάσα κατεύθυνση που θυμίζει «εχθρό» της εργατικής τάξης, που έχει πανωφόρι κατεστημένου, ή που στέκει σαν «εμπόδιο».

Πρόκειται για ένα καλά δομημένο, ποιητικό υβρεολόγιο θυμού, βρετανικής αναρχίας, υγιούς μισανθρωπισμού και αγανάκτησης, βασιζόμενο σε μια λεκτική σημειολογία που βρίθει από «bollocks», «pricks», «bastards» και «cunts». To Νο One’s Bothered θα υπέγραφαν οι Buzzcocks ενώ το Silly Me υποκλίνεται στο εικόνισμα του αγίου Joe Strummer. Επίσης δεν θέλει κανείς να βρεθεί στο στόχαστρο του In Quiet Streets ή του Cunt Make It Up, αλλά νομίζω πως βρισκόμαστε όλοι εκεί με τον ένα τρόπο ή τον άλλον. Ο Jason Williamson είναι ο τύπος που θα του πεις ότι έχεις καλή γνώμη για το δίσκο του και θα σου απαντήσει «Piss off, ya lousy cunt!» ή θα φτύσει στα κρεμασμένα περιοδικά με την φάτσα του στην πρώτη σελίδα.

Μη γελιέστε όμως, αυτή η απολαυστικά πυρακτωμένη οργή δεν πρόσκειται σε μανιέρα και δεν εξυπηρετεί ένα στυλ που «πουλάει» αντισυμβατικό attitude.  Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια αυθεντική μηχανή αντιστασιακού λόγου που σε αφήνει σύξυλο με την ακατέργαστη ευφυΐα και την αυθεντικότητά της. Μια ισχυρή φωνή στις παρυφές του mainstream, από δυο παρίες που κυκλοφόρησαν το τρίτο μέρος μιας δισκογραφίας που σχηματίζει σιδερογροθιά – που εξαπολύεται κατευθείαν στα δόντια της κοινωνίας (sic) και του περιβάλλοντος κόσμου. Μπορεί το Key Markets να είναι ελαφρώς κατευνασμένο σε ιδέες σε σχέση με τον οδοστρωτήρα του Divide and Exit (2014) και λιγότερο «μετωπικό» σε ορέξεις από το Austerity Dogs (2013). Όμως η γενναιότητα στη βαθμολόγια του δίσκου έγκειται στη φρεσκάδα και την αυθεντική φωνή, σε μια εποχή που όλα τα νέα συγκροτήματα θέλουν να σε πάρουν από το χέρι, αλλά κανένα δεν έχει σκοπό να σε αρπάξει από το γιακά.

Από το Avopolis

Advertisements

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in Music. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s