Album Of The Week #28

Chemical Brothers

Born In The Echoes

ob_0c2b87_the-chemical-brothers-born-in-the-echo

Αν νομίζατε ότι δεν είχαμε ανάγκη άλλο ένα album των Chemicals, φορτισμένο με ένταση και φασαρία, ξανασκεφτείτε το. Στο Born In The Echoes, όλοι οι δείκτες της κονσόλας είναι ρυθμισμένοι στο τέρμα και στο στούντιο θα συνέβαινε ένα χάος από χιλιάδες καλώδια και συνδεδεμένα βύσματα. Το αποτέλεσμα όμως, είναι μια αναζωογονητική εξαπόλυση ενέργειας.

Το θρυλικό ντουέτο ξέρει από τα μέσα και τα έξω την χορευτική κουλτούρα, από τα τέλη της δεκαετίας του 80 που βρίσκονταν στις επάλξεις της acid house σκηνής του Manchester και τις ένδοξες μέρες της Hacienda. Αν και έχουν περάσει 20 χρόνια από το Exit Planet Dust και δικαίως οι Chemical Brothers συγκαταλέγονται στους «παλαίμαχους» της γενιάς του 90 (Θεέ μου πόσο χρονών είμαστε;) δεν διακατέχονται από ανάγκη για ακαδημαϊκές αναφορές στο παρελθόν όπως οι Duft Punk, ούτε καίγονται να αγγίξουν πρώτοι τους ηλεκτρονικούς ήχους που έπονται. Ο Ed Simons και ο Tom Rowlands δεν έπαψαν ποτέ να είναι απολαυστικοί, όμως στη δεύτερη δεκαετία της καριέρας τους εγκλωβίστηκαν στην προβλεψιμότητα. Όμως με το φετινό Born In The Echoes, κάνουν μετά από καιρό την παρέμβασή τους στην electronica να ακούγεται απαραίτητη και όχι απλά ευπρόσδεκτη. Το ζητούμενο του 8ου album τους είναι η εξωτερίκευση της αδρεναλίνης και η επανεκκίνηση  του καθαρόαιμου dance attitude στη συλλογική συμπεριφορά των clubbers.

Στο άγραφο μανιφέστο των Chemical Brothers, η σχέση DJ και ακροατή είναι πρωταρχική και απόλυτη. Στα νέα τραγούδια των σεβάσμιων πατεράδων της aggressive electronica, έχουμε ένα σπιράλ από πατημένα beats, παραμορφωτικά εφέ, funky πλήκτρα και επιθετικά μοτίβα, που όλα μαζί σχηματίζουν ένα καλοδιατηρημένο dance ‘n’roll. Η προτεραιότητά τους είναι ευδιάκριτη: να οργανώσουν τις χαοτικές δονήσεις των πιο γιγαντιαίων club σε ρυθμικά τετράλεπτα εργαλεία για μανιασμένο χορό, στοχεύοντας στο απόλυτο fun. Πάνω σε αυτό το σκαρί χτίστηκαν οι ψυχεδελικοί ρυθμοί του ‘I’ll See You There’ (που αναμοχλεύει το Tomorrow Never Knows των Beatles) του “Go”στο οποίο ο Q-Tip χτίζει ένα άμεσα καταληπτό κομμάτι (στην παράδοση του “Galvanize“) και η μεστή δομή του “Sometimes I Feel So Deserted”.

Το πρώτο κύμα νεαρών φανατικών των Chemical Brothers έφυγε πια από τα εφηβικά του δωμάτια, αφήνοντας πίσω τα κουρελιασμένα από μπογιές backpacks και τις χαοτικές μουτζούρες στα τετράδια.  Το Born In The Echoes μπορεί να μην είναι τόσο δυνατό για να αρπάξει τους σημερινούς πιτσιρικάδες -θιασώτες της dance σκηνής- από τα χέρια του κάθε Skrillex και του κάθε Avicii. Όμως, όπως η φωνή του Noel Gallagher στο “Setting Sun” έθρεφε εκείνους τους ακροατές του 1997, έτσι και η St Vincent, σαν εξαϋλωμένη, ψυχεδελική Debbie Harry στο υπέροχο Under Neon Lights μπορεί να τους ξαναβρεί και σήμερα, ακόμα και αν ανήκουν πια σε παρέες που πιο σπάνια ξενυχτάνε, χωρίς να καταρρέουν κάθε ξημέρωμα.

Από το Avopolis

Advertisements

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in Music. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s