Her

Μπορείς να νοσταλγείς κάτι που δεν είχες ποτέ. Δεν είναι καμιά διαταραχή. Μάλλον ένα άκυρο κρεσέντο του μυαλού που επινοεί ανοησίες.

Την «νοσταλγώ» γιατί ανήκει στους ανθρώπους που μου αρέσει να παρατηρώ. Αυτούς που θα ήθελα να γίνουν χιονοστιβάδα και να με πλακώσουν. Κρατιέμαι από την εικόνα της σε δανεικές πόζες σαν λιμασμένος. Ιδίως τις στιγμές που μοιάζει να κλείδωσε την σοβαρότητα της ζωής σε ένα συρτάρι και να κατάπιε το κλειδί.

Διαφέρει τόσο πολύ από τα ακτινοβόλα κορίτσια που μόνο άδεια χαμόγελα έχουν να χαρίσουν. Το δικό της χαμόγελο ήταν υγειές, αυτόφωτο, που όμως κουβαλούσε τα ερείπια των μαχών της και μαζί κάμποσες πτώσεις.

Την διασκεδάζει όμως την κούρασή της, όπως και όλες τις ενοχλητικές ευαισθησίες που της έμειναν κουσούρι. Της θυμίζουν ότι έχει ανάγκη από συναισθηματικούς εθνοσωτήρες και την κάνει να αντέχει το βάρος της.

Με το χαμόγελό της, ρυθμισμένο στη βερσιόν που είναι αξιοπρεπές και απόμακρο, ακυρώνει τις στρατιές σαλτιμπάγκων εραστών που είναι παραταγμένες πίσω της και την ακολουθούν, ζαλισμένοι από το θόρυβο των νυφοπάζαρων απ΄όπου προέρχονται.

Τους πετάει στα αζήτητα χωρίς περιττή ευγένεια (ποτέ δεν της περίσσεψε), χωρίς να ακούει κορώνες λυγμών (της ακούγονται σαν παραφωνίες) και χωρίς απολογισμούς (δεν κρατάει σκορ).

Της τη δίνει η “πληθώρα” και οι “επιλογές“. Βαρέθηκε τη μετριότητα. Το μπούχτισε το small talk. Αυτό μου γεννά την επιθυμία να σταθώ κάτω εθελοντικά κάτω από την γκιλοτίνα της. Όπως εκείνη φαντάζομαι ήταν πάντα σκλάβος των ανεξήγητων επιθυμιών της. Θα γνωρίζει πόσο απελευθερωτικό πράγμα μπορεί να είναι η εξάρτηση.

Η ίδια είναι συγκινητικά ρετρό και μοντέρνα. Τόσο disco queen όσο και goth goddess. Τόσο indie όσο και mainstream. Τόσο κατεστραμμένη όσο και δημιουργική. Τόσο πειραματική όσο και easy listening.

Θέλω να φωτογραφήσω στη μνήμη μου μια φευγαλέα ευτυχία στα μάτια της για ένα ασήμαντο δώρο έκπληξη που θα της κάνω, λίγη embarrassing οικειότητα σε κάποιον καναπέ, μια γκριμάτσα αηδίας γιατί ο καφές είχε πολύ ζάχαρη. Αντί να τη βλέπω να λοξοκοιτάει τυχαία, τάχα μου, μια αόρατη κάμερα που καταγράφει το reality της καθημερινότητας της.

Advertisements

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in Ever-changing stories, Never-changing stories. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s