Album of The Week #14

Madonna

Rebel Heart

Madonna-Rebel-Heart-Super-Deluxe-Sticker-2015-1000x1000

Η δισκογραφική πορεία της Madonna τα τελευταία 10 χρόνια, δηλαδή μετά το υπέροχο Confessions On A Dance Floor, είναι μια αμήχανη, αλλοπρόσαλλη τεθλασμένη γραμμή γεμάτη ατοπήματα και δυσάρεστες εκπλήξεις (Hard Candy, MDNA) και το φετινό Rebel Heart καταδεικνύει αυτό ακριβώς: τον δημιουργικό παροπλισμό ενός διαχρονικού pop icon που κολάζεται λυσσασμένα στον ύπνο και τον ξύπνιο του για εμπορική αποδοχή. Μια συμπεριφορά που ακόμα και το τελευταίο teenager τσουλάκι του billboard θα χαρακτήριζε άγαρμπη και εμμονική.

Το καινούριο album της Madonna είναι μια υπερ-θορυβώδης προσπάθεια μιας υπερ-glamorous, υπερ-σεξουαλικής, με κόπο διατηρημένης ντίβας να στεφθεί ξανά μπροστάρισα στο πομπώδες mainstream της digital δισκογραφίας. Όμως το αποτέλεσμα μοιάζει με ανεμομάζωμα από πληκτικές ιδέες που χάνονται μέσα στην «τσίγκινη» παραγωγή, παρά το all star επιτελείο από βαρβάτους παραγωγούς, πωρωμένους ριμιξολόγους και αλαφιασμένους DJ’s που θαρρείς ότι δε απευθύνονται σε ένα υγιές pop ακροατήριο αλλά σε αμετανόητους clubbers και σε γραφικά party animals με σφυρίχτρες και φωσφόριζε μαγιό.

Ακόμα πιο αποκαρδιωτικό είναι ότι η Madonna συμπεριφέρεται σαν να έχει πιεί μεγάλες ποσότητες από το νερό στην πηγή της αιώνιας νεότητας και όλοι οι «αυλικοί» γύρω της ντρέπονται να της αποκαλύψουν την αυταπάτη ότι ήταν απλό εμφιαλωμένο, για να μην τους απολύσει. Η Madonna ζει μόνιμα στο μυαλό της το 1992, σαν αποχυμωμένη μούσα για ξεπεσμένους μόδιστρους και make-up artists, παριστάνοντας τη ψυχή ενός πάρτι που δεν συμβαίνει πουθενά, με τα πολυφορεμένα της οπτικά δέλεαρ, όπως γυμνασμένοι γλουτοί, pool boys που χορεύουν, θρησκευτικά σύμβολα και πόζα που ψοφάει για προβοκατόρικα statements.

Κανένα πραγματικά απολαυστικό και κανένα πραγματικά άσχημο τραγούδι δεν ξεφεύγει από το συνταγοποιημένο σύνολο. Για παράδειγμα το “Unapologetic Bitch” ξεκινάει σαν dance και ρέγκε επιμιξία πριν πάρουν το χέρι τα eurotrash ηχητικά εφέ, το “Bitch I’m Madonna” με την μπαναλαρία της Nicki Minaj και την στρόμπο «καπνισμένη» παραζάλη και η βέβηλη (λέμε τώρα) ανάμειξη pole dancing με καθολική εικονογραφία στο “Holy Water” με ατάκες όπως “Bitch get off my pole”. Κανείς δεν βρέθηκε να της απαντήσει σε όλα αυτά: “BITCH PLEASE!”. Κανένας αντίλογος στον πακτωλό της συνθετικής «bitchy» new age disco.  Ίσως αυτό είναι μέρος του προβλήματος, ότι η Madonna ενώ ξέρει πότε να βγαίνει με στυλ από τα ρούχα της, ποτέ δεν έμαθε να βγαίνει από τα ρουχαλάκια της και περιστοιχίζεται μονίμως από ανθρώπους που την προσκυνάνε για να μη χάσουν το γερό μεροκάματο.

Η σχεδόν απορυθμισμένη disco ντίβα δεν ξέρει πια πως είναι η ζωή έξω από το γυάλινο “Madonna bubble” στο οποίο ζει. Συμπεριφέρεται μονίμως σαν ξανανιωμένη, ερωτικά διψασμένη cougar που χαριεντίζεται στην μπιτάτη «σεξουαλίζουσα» παράκρουση της ακριβοπληρωμένης κονσόλας. Όμως η ανάλαφρη διάθεση για χορό και εξαλλοσύνη, όταν είναι κυκλωμένη σε ένα κρύο και μη ανθρώπινο διάκοσμο, μετατρέπεται σε κάτι απόμακρο, ευτελές συναισθηματικά και σε ορισμένα σημεία αστείο. Τα θηριώδη ηχεία στη διαπασών μπορεί να μαστιγώνουν τις αισθήσεις αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ξεγελάνε τα αισθητήρια.

Ας κρατήσουμε μόνο το Living For Love που αντέχει σε επαναληπτικές ακροάσεις, το τρυφερό Ghosttown, το προσεγμένο Joan Of Ark, άντε και το ευφάνταστο Body Shop. Δεν ξεχωρίζω ούτε ένα τραγούδι από εκεί και μετά. Σιγά την παρουσία του Kanye West στο Illuminati και σιγά την αυτοκριτική του Veni Vidi Vici και σιγά την καταρράκωση των συντηρητικών ταμπού εν έτει 2015 που μπορεί να προκαλέσει ένα τραγούδι που λέγεται S.E.X.

Ο τρόπος που μια αξεπέραστη pop περσόνα, που έχει δημιουργήσει περισσότερα πολύ-τραγουδισμένα hits απ’ όσα δυο και τρεις ίσως greatest hits συλλογές μπορούν να αφομοιώσουν και έχει λανσάρει περισσότερα trends από όσα τόμοι από coffee table βιβλία μπορούν να αποτυπώσουν, πλέον εκτίθεται με τόσο αδύναμα τραγούδια και τόσο παρωχημένο στυλ, είναι αίνιγμα προς διερεύνηση. Πραγματικά, η Madonna αντί να έχει αποβάλει όλα τα άγχη εποχικότητας, παραπατάει ζαλισμένη στην εντροπία του μοντερνισμού.

Πίσω στη θαλπωρή του Ray Of Light γρήγορα και αυτό δεν είναι προσδοκία, είναι απαίτηση προς την έκπτωτη pop εστεμμένη.

Από το Avopolis

 

Advertisements

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in Music. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s