Album of The Week #11

A Place To Bury Strangers

Transfixiation

aptbs_translp_001

Για να κωδικοποιήσει και να αφομοιώσει κάποιος ιδανικά το Transfixiation, θα πρέπει αρχικά να πιστέψει ότι συμμετέχει και ανήκει στη σιωπηλή ομήγυρη για την οποία κατασκευάστηκε το album και στην  οποία απευθύνεται. Το τέταρτο album των A Place To Bury Strangers λειτουργεί πέρα από χρονικές συντεταγμένες, έχοντας αυτοσκοπό να ματώσει τα αυτιά του ακροατή, είτε λόγο του θορυβώδους σφυροκοπήματος για τους αμύητους, είτε λόγω της επανάληψης στους αφοσιωμένους. Πρόκειται για ένα ξέφρενο πάρτι που όλοι οι παρευρισκόμενοι είναι σε κατατονία.

Οι κιθάρες βρίσκονται σε θερμοκρασία βρασμού και στήνουν έναν εσωτερικό διάλογο με το συνειδητό. Σαν να παραμιλάνε ένα άγνωστο mantra στο αυτί των πιστών ακόλουθων, που υπόσχεται ψυχική ανάταση στο τέρμα της διαδρομής.

Τα τραγούδια πρέπει να απλωθούν σωστά. Σαν ανάγλυφος θόρυβος γύρω από σκοτεινά χρώματα. Σαν λέπια με λεία αίσθηση που αν χαϊδευτούν ανάποδα αφήνουν πληγές. Το Transfixiation καταφέρνει και σου φοράει κολάρο τη βρωμιά του κιθαριστικού θορύβου, αναμοχλεύοντας την κληρομομιά των Suicide και των Sonic Youth της εποχής του Dirty. Τελικά το συγκρότημα πετυχαίνει ένα έξοχα εναρμονισμένο χάος που σηκώνει αέρα από τα ηχεία. Τους αδικεί μόνο η έμφυτη τάση τους να επιστρέφουν στη καβάτζα των πρώιμων Jesus and Mary Chain όταν βρίσκουν τα σκούρα σε καινούριες ιδέες.

Το We’ve Come So Far ξεχωρίζει σαν η πιο περιπετειώδης στιγμή του album, ενώ το Supermaster επιχειρεί μια ενδιαφέρουσα αυτοψία στους Joy Division. Τα “Deeper” και “Fill the Void” επαναφέρουν την υπέροχη μεταλλική κακοφωνία με την οποία οι A Place To Bury Strangers επιθυμούν να θρέψουν τα ημιβυθισμένα στο σκοτάδι καταγώγια.

Το Transfixiation είναι ένα ευρηματικό άναρχο συνονθύλευμα από παχύρευστους θορύβους για το οποίο ευγνωμονείς, ειδικά αν ανήκεις στους αμετανόητους φετιχιστές του noise rock ή στους εμμονοληπτικούς shoegazers. Όσο για το συγκρότημα, απομένει μόνο να μην εγκλωβιστεί στη μανιέρα την οποία έχει τσιτώσει στη δισκογραφία του. Μια επανεφεύρεση ταυτότητας του ήχου θα ήταν ευπρόσδεκτη. Ειδικά για εμάς που δεν ανήκουμε στους αμετανόητους φετιχιστές του noise rock ή στους εμμονοληπτικούς shoegazers.

Από το Avopolis

Advertisements

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in Music. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s