Album of The Week #5

D’Angelo

Black Messiah

D'Angelo_-_Black_Messiah_Album_Cover

Την ερώτηση «σου αρέσει αυτός ο δίσκος;» αντικαταστήστε την με το «Δέχεσαι τον Μαύρο Μεσσία σαν Κύριο και Σωτήρα»; Σημασία έχει το shock value του ερωτήματος παρά η ζητούμενη άποψή σου.

Το νέο έργο του D’Angelo δεν έρχεται για να σερβίρει τραγούδια (τραγουδένια) που θα αρέσουν και θα «τραγουδηθούν». Ο ίδιος όμως έρχεται εξοπλισμένος με την οργή ενός παράφρονα ιεροκήρυκα με σκοπό ζωής την αλλαξοπιστία του δυνητικού ποιμνίου του. Τα ευαγγέλια για τη χαώδη Βίβλο του είναι το ιδιοφυές χάος του Sly Stone, η ασθμαίνουσα ψυχή του Marvin Gaye, η οργανική λαίλαπα των Funkadelic, οι ηχητικοί ύφαλοι του Prince και οι αστικές λιτανείες του Curtis Mayfield. Ο D’Angelo ασκεί παγανιστική λατρεία στους δαίμονες της φαντασίας του, προκειμένου να πειστούμε κι εμείς οι έντρομοι, αμύητοι στα νέα δόγματα, παρατηρητές για τα κεφαλαιώδη ζητήματα καλλιτεχνικής έκφρασης που ανιχνεύονται εδώ.

Μετά από 14 χρόνια απουσίας, ο D’Angelo θα πίστευε κανείς ότι θα έμενε για πάντα εγκλωβισμένος στο άσυλο για τις «καμένες» ιδιοφυίες και θα απολάμβανε τις πρωινές βόλτες του στο προαύλιο, παρέα με την Lauryn Hill. Ευτυχώς ο καλλιτέχνης που είχε κάνει την r’n’b κοινότητα να τον αντιμετωπίζει σαν ιερό τοτέμ της soul αισθαντικότητας με το “Voodoo”, έριξε ένα ηχηρό αυτοχαστούκισμα στο λήθαργο που τον κατάπινε και επέστρεψε για να αποδιοργανώσει μηχανιστικά το αλφαβητάρι της soul, και να σκαλίσει σε πέτρα τις ιερές εντολές του, χωρίς ο ίδιος να πιστεύει σε κανένα θεό.

Στα υβριδικά μονοπάτια των αυλακιών του Black Messiah, ο αλαφιασμένος καλλιτέχνης φέρνει σε εκστατική νιρβάνα έναν ακροατή, που πάντα διαισθάνονταν ότι κλείνει στην ιντελιγκέντσια αλλά δεν έβρισκε τον πεφωτισμένο μπροστάρη που θα τον ξεσήκωνε με τις αιρετικές ιδέες του. Κάθε ρίσκο εξατμίζεται κάτω από τη γνώση και το πάθος του επιτελείου που οργιάζει στην παραγωγή. Το φρενήρες μπάσο και το πιάνο σε μερικά τραγούδια ιδρώνουν (κυριολεκτώ) την κονσόλα. Και ας έχει παραδοθεί στην έπαρσή του, κι ας ξεχνάει επίμονα την ερωτική φύση του (πλην ίσως του Really Love), κι ας επιμένει να μη χαρίζει ένα στρογγυλό ρεφρέν στον ακροατή (αυτό δεν λέγεται συνέπεια, λέγεται γαϊδουρινή υπομονή στο όρια του βίτσιου). Το καύσιμο για τη διαδρομή είναι οι αναζητήσεις που ξεπηδούν σαν πίδακες, η ενστικτώδης soul, η ιδρωμένη instrumental βιρτουοζιτέ από «αληθινούς» μουσικούς, οι ψυχωμένοι piano jazz αυτοσχεδιασμοί, τα funky κρουστά που χτυπάνε στο στομάχι και όχι στα πόδια, τα πνιχτά φωνητικά (ανάμεσα σε gospel και εξορκισμό), η επαναστατική reggae, η hip-hop ενέργεια, η blaxploitation βρώμα και οι ρυθμοί που περισσότερο «αναπνέουν» παρά έχουν κατασκευαστεί. Αυτό που ακούς στο τέλος είναι η ανάσα ενός ζωντανού οργανισμού που μάχεται να ξεπηδήσει από τη φυλακή των ηχείων. Μια αυτόφωτη δημιουργική πηγή.

Μπορεί να μην είμαι διατεθειμένος να κατεβάσω το εικόνισμα του Marvin Gaye, αλλά ένα κεράκι στην εκκλησία του Black Messiah θα το ανάβω τακτικά.

Από το Avopolis

 

Advertisements

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in Music. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s