Album of the week #4

Smashing Pumpkins

Monuments To An Elegy

smashing-pumpkins-monuments-to-an-elegy-1024x1024

Οι Smashing Pumpkins περιέχουν όλη τη μαγιά από την οποία παράγονται τα καλύτερα rockumetaries. Η περιρρέουσα μυθολογία που κυκλώνει κατά καιρούς την εκκεντρική φυσιογνωμία του Billy Corgan, έχει καλλιεργήσει αντικρουόμενους τίτλους γύρω από το όνομά του. Μεσσιανική φιγούρα του indie, rock icon των 90’s, παρηκμασμένη φιγούρα της πρώτης alternative γενιάς, αυτοκαταστροφικός “has been” και πιο πρόσφατα, εγωπαθής ηγέτης ενός μη-συγκροτήματος. Ο Billy Corgan πριν 23 χρόνια υπήρξε η ψυχή και το σώμα της πιο ελπιδοφόρας alt rock μπάντας που μόλις είχε ξεμυτίσει με ένα περίεργο ντεμπούτο με τίτλο Gish.  Οι Smashing Pumpkins με τα Siamese Dream (1993) και Mellon Collie & the Infinite Sadness (1995), απογείωσαν στο σημείο ZERO την υπόθεση rock με έναν όγκο δουλειάς που θα ακούγεται φρέσκος για δεκαετίες.  Η πτώση που ακολούθησε, ερμηνεύεται με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους. Έφταιγε η μονομανία, οι εξοντωτικές ηχογραφήσεις, οι σκληρές κόντρες, οι εγωισμοί και τα δεκάδες b-sides και bonus tracks που κατέκλυζαν μια βαριά και δυσκολοχώνευτη δισκογραφία μπέρδεψαν το mainstream κοινό, το οποίο όμως ας σημειωθεί ποτέ δεν του γύρισε την πλάτη.

Η ραχοκοκαλιά εκείνων των τραγουδιών σκιαγραφούσε μια μουσική ιδιοφυία που με τρυφερότητα και ωμή ειλικρίνεια τραγουδούσε με την ασυνήθιστη πνιχτή, ακανθωτή και χαδιάρα φωνή του, όσα βασάνιζαν το παράξενο μυαλό του κάτω από το ξυρισμένο κρανίο του. Η ικανότητά του στην τραγουδοποιία ήταν η ασπίδα για να οχυρώσει τη διαφορετικότητά του. Ο Billy εξακολουθεί να περιφρονεί με μεγαλοπρέπεια τα macho κλισέ, να αποφεύγει την επιτήδευση, να έχει μια θηλυκότητα στον τρόπο που οργίζεται, μια εμπρηστική επιθετικότητα στον τρόπο που «μελαγχολεί» και να εξαπολύει όξινους κιθαρισμούς όταν εκφράζει την «αέναη θλίψη» του. Όμως λίγο η περίεργη παθολογία του Corgan με τον Cobain (όχι με την Courtney) και λίγο οι καταστροφικές σχέσεις, έκαναν στάχτη όσα με κόπο κατακτήθηκαν σε πέντε χρόνια σκληρής δουλειάς και έκαναν τους Smashing Pumpkins ένα ακόμα συγκρότημα που αυτοεξορίστηκε σ’ ένα Spinal Tap σύμπαν και έστειλε τον Billy στη μαζοχιστική υπερκόπωση. Οι μουσικοί  του συγκροτήματος συγκρούστηκαν, απολύθηκαν και …επαναπροσλήφθηκαν λίγο πιο εκκεντρικοί, μέσα σε πανικό, υπερβολικές δηλώσεις, υπερβολικές δόσεις και διασυρμό. Για τουλάχιστον 10 χρόνια ο Billy Corgan παραμένει μια σκιά του εαυτού του με αραιές κι αδιάφορες κυκλοφορίες.

Κάθε rockumetary όμως χαρτογραφεί το δύσκολο ξεκίνημα, την αποθέωση, την πτώση και στο τέλος κλείνει με το θρίαμβο μια επιστροφής.

Ο Corgan επιχείρησε ένα φιλόδοξο σχέδιο για να μας κάνει να ασχοληθούμε ξανά μαζί του. Κυκλοφορεί διαδοχικά τα τέσσερα μέρη ενός μεγαλύτερου έργου  που θα περιέχει συνολικά 44 τραγούδια. Το project ξεκίνησε με το Songs for a Sailor και τo The Solstice Bare, συνεχίστηκε με το Oceania, το επίμαχο Monuments To An Elegy και θα ολοκληρωθεί του χρόνου με το Day For Night.Ίσως ο ίδιος να μην έχει τη δύναμη και το κοινό που είχε πριν 15 χρόνια αλλά ίσως έχει μερικά τραγούδια ακόμα μέσα του.

Από μια άποψη καλύτερα που δεν βολιδοσκοπείται λυσσαλέα από τον μουσικό τύπο όπως στα Πάλαι πότε πολυπλατινένια χρόνια του, αφού όπως αποδείχθηκε τη φήμη δεν μπορεί εύκολα να τη διαχειριστεί. Ας ξαναμιλήσει τουλάχιστον σε αυτούς που παρακάμπτουν την κλειδαρότρυπα του rock stardom. Δεν ξέρω σε πόσους μπορεί να απηχήσει πλέον η δημιουργική φλέβα του Billy, ξέρω όμως ότι θα κάνει πιο ανακουφιστικό τον μικρόκοσμο όσων τη δεχτούν.

Τα νέα τραγούδια του σφιχταγκαλιάζονται με τις ρίζες του ένδοξου παρελθόντος χωρίς να αλληθωρίζουν στον εύκολο εντυπωσιασμό. Όμως οι ηχητικές δομές του παρελθόντος ήταν σαφώς πιο περίτεχνες και εξερευνητικές. Εδώ έχεις την αίσθηση ότι προϋπήρχαν καλές ιδέες, αλλά το συγκρότημα τα φόρτωσε στον κόκορα στο studio. Σαν να πλήρωνε μια περιουσία το κάθε δευτερόλεπτο και έπρεπε να τα παίξει και να φύγει. Παρά την επίπεδη και μονοκόμματη παραγωγή όμως, ο Billy δεν πέφτει ποτέ κάτω από ένα αρραγές επίπεδο ποιότητας. Τραγούδια όπως το One and All και το Monuments ανήκουν στις καλύτερες στιγμές τους. Το Teargarden by Kaleidyscope στο σύνολό του όμως δεν θα είναι ο παρασημοφορημένος επίλογος της δικαίωσης. Το Monuments To An Elegy εξατμίζεται ακόμα και στα αυτιά των πιο ορκισμένων αμετανόητων. Το rockymentary του VH1 δεν θα έχει το happy end που θα ήθελε. Τελικά, αντί για πρωταγωνιστική inspirational φιγούρα σε ένα βιογραφικό ντοκιμαντέρ, ο Billy Corgan εγκλωβίστηκε σε ένα τηλεοπτικό reality που έφτιαξε για τον εαυτό του. Απλά στο μεταξύ του ξεφεύγουν και μερικά ενδιαφέροντα τραγουδια.

Από το Avopolis

 

Advertisements

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in Music. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s