album of the week #2

Billy Idol

Kings and Queens Of Cool

kings_queens_cover

Το αλισβερίσι του Rebel Yell προϋποθέτει αγέραστη καρδιά, ροκ τσαγανό, φθαρμένο πέτσινο και άλλα τέτοια κλισέ που μας κάνουν να πλήττουμε αφόρητα. Ο Billy Idol ξέρει το παιχνίδι καλά και ξαναβγάζει δίσκο μετά από 10 (ή 20;) χρόνια για να παίξει ξανά στην αρένα των περπατημένων ροκάδων και να μεταλλαχθεί από φαντεζί rocker των ανοιχτών σταδίων σε εξομολογητικό crooner.

«So come arrnnn»

Ο Billy υιοθετεί μια δική του εκδοχή «ωριμότητας» αλλά πιστεύοντας ότι το punk κυλάει στις φλέβες του. Όμως αντί να παρουσιαστεί σαν ανανήψαντας σταρ που πέρασε από τις συμπληγάδες του προσωπικού του εξωραϊσμού, προτιμά να μιλήσει για τα κατάλοιπα ενός καταρρέοντα pop/punk αρλεκίνου με μόνιμα ανασηκωμένο το πάνω χείλος.

Δυστυχώς ο Billy υποφέρει δραματικά σε εμπνεύσεις. Μπερδεύει την ανανέωση με το μπότοξ και επιδίδεται σε ένα κυκλοθυμικό παιχνίδι με την πρώην περσόνα του σαν super star της αστραπίζουσας εποχής του ΜTV και σαν πρωταθλητής ερωτύλος της Sunset Strip. Ειδικότερα στο ομώνυμο τραγούδι προσπαθεί να ακουστεί εξομολογητικός και ανθρώπινος χτίζοντας μια μικρή rock opera που θέλει να λειτουργήσει σαν μικρή αυτοβιογραφία. Οι στίχοι όμως δεν ξεφεύγουν από το επίπεδο μιας on camera εξομολόγησης από τον καναπέ ενός Celebrity Rehab ή ενός talk show με καλεσμένους αξιοπερίεργους “has been”. Αυτό είναι το πρωτογενές υλικό που έθρεψε όλα τα Spinal Tap αστεία αυτού το κόσμoυ.

Οι νοσταλγικές του προθέσεις προλαβαίνουν να διαβρωθούν μέσα σε ελάχιστα λεπτά ακρόασης, εξαιτίας  της αστοχίας των τραγουδιών που δεν έχουν τη στοιχειώδη συνθετική λειτουργικότητα ώστε να σε κάνουν να τιναχτείς ηλεκτρισμένος έστω για μια στιγμή. Σαν αποτέλεσμα η παραγωγή του Trevor Horn πάσχει από ψυχολογική αναιμία και αφήνει τον Idol αβοήθητο στην κινούμενη άμμο της απονεκρωμένη ψυχαγωγίας του corporate γιάπη – αυτών που παινεύουν το «ροκ» παρελθόν στο βιογραφικό τους.

Η αλήθεια είναι ότι σε κομμάτια όπως το “Ghosts in My Guitar“ο Idol αναθεματίζει το καινοφανές αισθητικό ύφος που τον αναγκάζει να προσαρμοστεί σε καθαρά ποπ πρακτικές για να αναδείξει το… «αγέραστο ροκ πνεύμα».

Όμως αν καταντάνε έτσι οι «αιώνιοι νεανίες», καλύτερα να κακογεράσουμε…

Advertisements

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in Music. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s