Καλλιτέχνες εναντίον κριτικών

Arthrokall_frontpage

“Spin Me Around, Roll Me Over, Fucking Circus” Αυτοί ήταν οι πρώτοι στίχοι που τραγουδούσε – ή μάλλον κραυγάζει- ο Eddie Vedder στο It’s My Blood, ένα από τα κομμάτια της πρώτης περιόδου των Pearl Jam. Ήταν η εποχή που ο ίδιος ένιωθε εγκλωβισμένος στην εικόνα που είχαν σχηματίσει γι’ αυτόν τα media. Αυτά που ζούσαν τρώγοντας τις σάρκες του ίδιου και των ομογάλακτων του στα μέσα της δεκαετίας του 90. Στα λόγια του, φωτογραφίζει τα μεγαλύτερα μουσικά περιοδικά της εποχής, το Spin, το Rolling Stone και το Circus. Τα τρία μουσικά περιοδικά που έψαχναν νέους ροκ μεσσίες για το εξώφυλλο τους, ενώ ήταν έτοιμα να πιουν το αίμα του σε κάθε μετέπειτα στραβοπάτημα, ξεφωνίζοντάς τον σαν ξοφλημένο.

Ήρθε η στιγμή του χρόνου που δεκάδες περιοδικά, εκατοντάδες ενημερωτικά site και χιλιάδες μπλογκ ετοιμάζονται να μας γεμίσουν λίστες, αξιολογήσεις της χρονιάς, ανασκοπήσεις και… ακόμα περισσότερες λίστες από μουσικογραφιάδες. Είναι η ώρα που ο μουσικοκριτικός θα βάλει τα πράγματα στη θέση τους, οι ενώσεις κριτικών κινηματογράφου θα πουν την άποψη τους και θα αποκατασταθεί η τάξη μέσω ανασκοπήσεων και ψυχραιμότερης κριτικής σκέψης. Μπορεί πλέον να μην ανοίγει εύκολα μύτη με όσα γράφονται και αξιολογούνται, αλλά συμβεί να χτιστούν καριέρες μέσα από πρωτιές σε λίστες και άρθρα, να χαντακωθούν δίσκοι από τη μη εμφάνισή τους σε ανασκοπήσεις. Πολλοί καλλιτέχνες έχουν αντιδράσει ανοιχτά σε γραφόμενα και τόλμησαν να διαξιφιστούν ανοιχτά με τους κριτικούς που τους έβλαψαν με τα κείμενά τους.

Τα τραγούδια/απάντηση στην αυθαιρεσία των κριτικών έχουν ενδιαφέρον, σαν υπόγειος διάλογος. Σκέφτομαι για παράδειγμα τι τραγούδι θα είχε γράψει ο Bob Dylan (αν το αποφάσιζε) για να απαντήσει στην κριτική του Rolling Stone για το album Self Portrait, όπου ο Greil Marcus είχε ξεκινήσει το κείμενό του με το αλησμόνητο “What Is This Shit?“.

Οι παρακάτω (10) το περιπτώσεις το τόλμησαν…

 

1) The Kinks – Mr. Reporter (1966)

Τα είχε πει πριν απ’ όλους ο Ray Davies στα πρώιμα αριστουργήματα των Kings. Οι αλήθειες που λέει είναι σκληρές. Απευθυνόμενος στον δημοσιογράφο αρχικά τον προσβάλει “Hey Mr.Reporter, how about talking about yourself? Do you like what you’re doing, or is it that you can do nothing else?” Μετά τον απειλεί “Hey, Mr. Reporter, Don’t you twist my words around, I’ll kill you” και αφού τον έχει στολίσει, στο τέλος τον ειρωνεύεται με σαρκαστικό τρόπο “Did your daddy stop you playing with your friends when you were young?”.

 

 2) Pete Townshend – Jools And Jim (1980)

Στο προσωπικό του album με τίτλο Empty Glassπου κυκλοφόρησε το 1980, ο Pete Townshend ήταν έντονα αυτοβιογραφικός. Μόλις είχε τελειώσει μια δεκαετία που ο ίδιος ήταν συνεχώς στο προσκήνιο με τους Who. Το “Jools And Jim” είναι μια επίθεση σε δυο κριτικούς του NME που μίλησαν άσχημα για τον ίδιο και τον ολίγον παρανοϊκό Keith Moon ο οποίος είχε πεθάνει πρόσφατα. “They don’t give a shit Keith Moon is dead, is that exactly what I thought I read?» ενώ στη συνέχεια τους αποκαλεί συναισθηματικά νεκρούς “Typewriter tappers you’re all just crappers, you listen to love with your intellect”. Όμως ο Townshend επέλεξε το δρόμο της μεγαλοψυχίας και αποφάσισε να μην είναι αφοριστικός λέγοντας “But I know for sure that if we met up eye-to-eye, a little wine would bring us closer, you and I”. Μπορεί και να μη το πίστευε αλλά δεν γκρέμισε κάθε γέφυρα επικοινωνίας.

 

3) Chain and the Gang – Interview With the Chain Gang (1999)

Η επίθεση των Chain And The Gang στους κριτικούς γίνεται με στυλ και εξυπνάδα σε αυτό το πολύ καλό punk κομμάτι. Το τραγούδι αναπαριστά μια φανταστική τηλεφωνική συνέντευξη για να αποδομήσει όλες τις μπανάλ ερωτήσεις που συνηθίζουν να κάνουν οι κριτικοί στους καλλιτέχνες και τις στερεότυπες απαντήσεις. “How did we get our name? -It just came to me. How do we describe our sound? – Something we just found, we dug it up. Where do we get ideas? – From things we see in our dreams”.

 

4) Public Enemy – I Stand Accused (1994)

Η μοναδικός άξιος συνεχιστής της φωνή της συνείδησης της μαύρης Αμερικής μετά τους The Last Poets υπήρξε ο Chuck D, ο οποίος τα είχε μαζεμένα στους κριτικούς από την εποχή που ο John Leland είχε χτυπήσει στη Village Voice το πρώτο album των Public Enemy το 1987. Στο κομμάτι “I Stand Accused” βγάζει το άχτι του μετά από χρόνια υπομονής σε «πισώπλατα μαχαιρώματα». “Sick n tired of critics, I can take a hit, but I’m pullin axes and blades out the arms & the legs”για να τα χώσει άσχημα λίγο μετά “Fuck a critic, all the fuckin critics, a message sent to the writers who criticize… they’re fucking with a freedom fighter”. Ξεκάθαρα πράγματα.

 

5) M.I.A. – I’m A Singer (Haters) (2010)

Θα πρέπει να πήρε πολύ προσωπικά η M.I.A. ένα εκτενές κομμάτι που της αφιέρωσαν οι New York Times. Ο Lynn Hirschberg που το υπέγραψε, χαρακτήρισε την Αγγλίδα pop star σαν μια παρανοϊκή και αφελή τραγουδίστρια που πουλάει και πολιτική άποψη για να καλύψει την άγνοιά της. Η M.I.A.απάντησε στο “I’m A Singer (Haters)” με τους στίχους “Why the hell would journalists be thick as shit? ’Cause lies equals power equals politics I didn’t lie to you You’re thinking of somebody else”. “You can talk shit to me I’m used to it. You can make me hard with the wounds that I have to lick”. Προσωπικά πιστεύω πως και λίγα της είχε πει ο Hirschberg (ο οποίος είχε τσαντίσει άσχημα και την Courtney Love στο παρελθόν) αλλά τελικά έδωσε αφορμή στη M.I.A. να παίξει ένα ρόλο ακόμη, αυτόν της τσαμπουκαλεμένης επαναστάτριας.

 

6) Morrissey – You Know I Couldn’t Last (2004)

“The whispering, may hurt you, but the printed word might kill you”. Σοφά τα λόγια του Morrissey σε ένα τραγούδι στο οποίο τραγουδάει με το γνωστό κυνικό ύφος για τα βάρη που κουβαλάει ένας rock star και την αλλοτρίωση που παθαίνει από την υπέρμετρη δημοσιότητα που αποκτά όταν είναι το αντικείμενο του promotion. Την ευθύνη χρεώνει περισσότερο στους κριτικούς “The critics who, can’t break you, They somehow help to make you” και σε όλα τα -ist και τα –ism με τα οποία φορτώνουν την ανάλυση στη μουσική του χάρη στις βαθυστόχαστες αναλύσεις τους.

 

7) Nick Cave and the Bad Seeds – Scum (1986)

Στο παραληρηματικό έπος μίσους και οργής του Cave βρίσκονται κάποια από τα πιο ποιητικά λόγια απέχθειας και τα πιο ευφάνταστα μπινελίκια που ακούστηκαν σε τραγούδι. Αφού τους πήρε όλους και τους σήκωσε, ο Cave απευθύνεται στον κριτικό… “You gave me a bad review, and maybe you think that it’s all just water under the bridge, well, my unfriend, I’m the type that holds a grudge, I think you fuckin traitor, chronic masturbator, shitlicker, user, self-abuser, what rock did you crawl from? You Judas, Brutus, Scum!” Στο τέλος του τραγουδιού πραγματοποιεί την αιματηρή του φαντασίωση και τον πυροβολεί 6 φορές εξ’ επαφής. Μια κακή κριτική τελικά μπορεί να προκαλέσει μακελειό.

 

8) Sonic Youth – Kill Yr Idols (1983)

Σε ένα από τα πρώτα album των Sonic Youth, το Confusion Is Sex από το 1983, οThurston Moore τραγουδάει “I don’t know why you wanna impress Christgau / Let that shit die and find out the new goal”. Προφανώς ο ηγέτης των Sonic Youth δεν στέκεται μόνο στον Robert Christgau της Village Voice αλλά απευθύνεται και στις νέες μπάντες που πάνε να ικανοποιήσουν το κατεστημένο των opinion makers του μουσικού τύπου και όχι να βρουν την ίδια τη φωνή τους.

 

9) Guns N’ Roses – Get In The Ring (1991)

Με το υπερφιλόδοξο project “Use Your Illusion”, οι Guns N’ Roses είχαν αποκτήσει την αυτοπεποίθηση να αποστομώσουν όσους έκραζαν το hard rock του Appetite For Destruction και τους χαρακτήριζαν άδικα σαν παρωχημένο stadium rock ή σαν απόσταγμα του metal κομμωτηρίου. Στο “Get In The Ring” ο Axl Rose δεν αναφέρονταν απλά και αόριστα σε κριτικούς, αλλά έδινε ονόματα, τηλέφωνα και διευθύνσεις. “And that goes for all you punks in the press that want to start shit by printin’ lies instead of the things we said, that means you, Andy Secher at Hit Parader, Circus magazine, Mick Wall at Kerrang, Bob Guccione at Spin. What, you pissed off ’cause your dad gets more pussy than you? Fuck you! Suck my fuckin’ dick”. Δεν ήταν και ότι πιο σοφιστικέ έχει γραφτεί για να προσβάλει κανέναν και επιπλέον το τραγούδι άθελά του έδωσε πρόσκαιρο hype σε ένα μάτσο γραφιάδες της εποχής.

 

10) Jefferson Starship – Stairway to Cleveland (We Do What We Want) (1981)

Αυτό το συγκρότημα ήθελε να αγιάσει και να γράψει τα τραγουδάκια του αλλά οι κακεντρεχείς κριτικοί του κόσμου δεν τους άφηναν. Έφταιγε η βαριά κληρονομιά των Jefferson Airplane ενώ οι καψεροί ήθελαν να γράφουν σαχλοτράγουδα και να κάνουν ότι τους αρέσει. Το 1981 τραγουδούσαν “Old singer’s gone away, what you going to do about gold records, rock ‘n’ roll. Why don’t you sound like you used to in ’65, ’69, ’75? Everybody stand up, they got to make a comment. Critics say “they’ll never make it, never make it. Rolling Stone, Village Voice said we can’t sing, can’t play, can’t write anyway! We do what we want!” Μετά από τόση γκρίνια η ιστορία έδειξε ότι αυτό που τελικά ήθελαν ήταν να γράφουν τραγούδια σαν το We Built This City On Rock ‘n Roll…

 

Από το Avopolis

 

Advertisements

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in Article, Music. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s