Never-changing stories (#4)

με βρήκες ξανά χθες βράδυ, φάνηκες σαν ιαχή από μακριά
μπήκες σαν σκουριασμένο καρφί στο μυαλό και τις παλάμες

είπα να πλησιάσω, να ακούσω αυτό που μου ψιθύριζες

κοίταξα επάνω, στο ζεστό φως που έφεγγε από το παράθυρο
μέσα του συνέβαινε μια ζωή που δεν θα ζούσα ποτέ

τράβηξα προς τον αυτοκινητόδρομο με αργό και βαρύ βηματισμό
όπως πάλλονται τα νυχτερινά καράβια από τα μαύρα κύματα

η κλειδωμένη εξώπορτα με το λουλούδινο στεφάνι
έγινε aφιλόξενη μεταλλική πόρτα με επιγραφή από νέον

το θάμβος από κίτρινα κεριά και τα μπλεγμένα δάχτυλα
έγιναν εκτυφλωτικό σφυροκόπημα δίπλα σε ιδρωμένες πλάτες

το πρωί, η ιαχή είχε επιστρέψει στο πουθενά
είχαν απομείνει άσχημες μυρωδιές και σκοτωμένο αίμα

θα κουρνιάξω κάπου ήσυχα, κάπου που να μη με ξαναβρείς ποτέ

 

Advertisements

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in Never-changing stories. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s