5 Women

Tori-Amos-2014-l

Tori Amos

Unrepentant Geraldines

8/10

Η Tori αρνείται να γυρίσει στον πλανήτη της. Κάτι ενδιαφέρον πρέπει να βρίσκει σε εμάς και την κρατάει ακόμα μαζί μας.

Σε κάθε ένα από τα νέα τραγούδια της, μας διατυμπανίζει ότι θέλει να αφοσιωθούμε ξανά στην αποδραστική ακρόαση της μουσικής. Το καταφέρνει για τι είναι μια πολυπληθής ορχήστρα από μόνη της. Είναι ικανή να μας κάνει να ορθωθούμε προς τα πάνω, να κοιτάμε ψηλά για ώρα και να διαστέλλουμε με τη φαντασία μας τα σύννεφα.

Όλα τα τραγούδια του Unrepentant Geraldines, από το Trouble’s Lament μέχρι το Weatherman και από το 16 Shades of Blue μέχρι το Promise, διαθέτουν υψηλό ‘oνειροδείκτη’ που προσθέτουν κάτι «οργανικό» στην ψηφιακή «φωτοσοπαρισμένη» φαντασία που μας κατακλύζει. Μας στενοχωρούν με ανακουφιστικό τρόπο και κάνουν σύσσωμη τη θηλυκή έντεχνη pop να φαίνεται τραγικά ανεπαρκής.

Οι μελωδίες της είναι αποδημητικές. Δίνουν ώθηση σε όσους θέλουν να πετάξουν πάνω από την πόλη, σε ιπτάμενους σχηματισμούς, μέχρι να βρουν το πιο βαθύ χρώμα ηλιοβασιλέματος. Κάθονται πιο ομαλά στα αυτιά όσων θέλουν να εγκλωβιστούν για πάντα σε ένα widescreen πλάνο του Τέρενς Μάλικ ή όσων θέλουν να ανοίξουν το στόμα τους να πουν «καλημέρα» και να ακουστεί σαν να απαγγέλουν Μαγιακόφσκι. Γι’ αυτούς που αντιμετωπίζουν τη μουσική σαν μια διαφυγή από την πραγματικότητα. Γι’ αυτούς που επιχειρούν μια πτώση στο κενό και είναι πεπεισμένοι ότι θα χαϊδέψουν ελαφρά το έδαφος σαν πούπουλα.

Η Tori Amos ξοδεύονταν για χρόνια λόγω της πολυγραφότατης και πολυσχιδής περσόνα της. Έχω την αίσθηση ότι μετά από κάθε album, σαν ζωγράφος με λερωμένα ρούχα, θαύμαζε από μακριά το επίτευγμά της, καπνίζοντας ένα slim τσιγάρο και πίνοντας ζεστό πράσινο τσάι ανασηκώνοντας κομψά το δαχτυλάκι. Αυτή τη φορά νιώθω με χαρά ότι δεν την αφορά τόσο η υψηλή καλλιτεχνία. Μαλακώνει ξανά από τα πληθωρικά –τίγκα στην αχρείαστη δεξιοτεχνία- τελευταία album της και «παίζει» ξανά με γήινα χρώματα. Πλέον, δεν θέλει να βγάλει ένα φιλόδοξο πιανιστικό έπος. Ο πίνακας δεν χρειάζεται να είναι αριστούργημα για κάποια ελίτ. Ευχαριστιέται ακόμα και με το να κοιτάζει τα ψυχεδελικά σχήματα που παίρνει η μπογιά όταν πέφτει στο νερό.

Φυσικά ήταν και θα είναι πάντα ταγμένη στην καλαισθησία, όμως το φετινό 14ο album της δεν γράφτηκε για να μας εντυπωσιάσει. Ακόμα και η ίδια σταμάτησε ξαφνικά να μιλάει σαν να ίπταται 10 πόντους από το έδαφος και δεν εκφράζεται πια σαν να είναι η Κλεοπάτρα, η Μήδεια και η Πανδώρα ταυτόχρονα. Θυμήθηκε το ζαλιστικό σλάλομ που έκανε με τα πλήκτρα του πιάνου της στο ξεκίνημα, πίσω στα early 90’s. Οι σονάτες και οι pop όπερες μπήκαν στο πατάρι με τα χειμωνιάτικα.

Η Tori έφτιαξε τελικά αυτό το δίσκο για να χορευτεί. Όχι με φιγούρες και αρμονίες μπαλέτου, αλλά για να κάνουμε σχήματα με τα σώματά μας αυτό που λέει κάθε φορά το τραγούδι. Και με αυτή να μας παρατηρεί με το εξώκοσμο βλέμμα της, και να ξεχνάει νοσταλγεί τον πλανήτη της.

 

59403e8d9aa79e47e72ce72dd1f0d9b1-640x360

Lana Del Ray

Ultraviolence

7/10

Είδα ένα θλιμμένο κορίτσι να πέφτει. Όμως παρίστανε την «πολύ κακιά για να σωθεί».

Τα καινούρια τραγούδια της Lana χαρτογραφούν μια αυτάρεσκη πτώση στο κενό της απελπισίας. Κάθε τραγούδι, ένα ακόμα βήμα προς τη συναισθηματική ζούγκλα. Η διαδρομή που ακολουθεί είναι σπαρμένη με σεξουαλική απόγνωση και ξοδεμένες ηδονές. Με μόνα αξιοθέατα τα καπνισμένα μπιλιαρδάδικα στο πλάι του αυτοκινητόδρομου, τα ξεχασμένα, φτηνά εσώρουχα σε δωμάτια πανάκριβων ξενοδοχείων, τα φρικαλέα τατουάζ, η χαλασμένη μάσκαρα πάνω σε κλαμένα μάτια, το βαθύ κόκκινο κραγιόν, οι λυμένες γραβάτες ηλικιωμένων σε στιπτιζάδικα και τα σπασμένα τακούνια το ξημέρωμα. Ένα αδιέξοδο hangover με επίπλαστη επικινδυνότητα και την υπόσχεση του σεξ (όσο πιο αυτοκαταστροφικό τόσο καλύτερο) να καιροφυλακτεί. Μια κλινική κατάθλιψη που έχει κρυφτεί πίσω από παραισθησιογόνα και μεγαλοστομία.

Η Lana όταν τραγουδάει ζει και αναπνέει αυτή την τερατογέννεση του μυαλού της. Είναι δέσμια των εμμονών της (που στο τέλος θα την καταπιούν) αλλά έχει το ταλέντο να τις τονίζει με γενναίες συνθέσεις, με ψυχεδελικά εφέ και να πατάει με σιγουριά ακόμα και στα πιο βραδυκίνητα tempo. Ελάχιστα ονόματα της σύγχρονης μετά-δισκογραφίας (έτσι θα πρέπει να τη λέμε) επιβίωσαν των συμπληγάδων της υπερέκθεσης, κρατώντας τον δείκτη της αναμονής στο κόκκινο μετά από ένα ξεσάλωμα από επανεκδόσεις, deluxe, special edition και rare-limited αηδίες που ξεζουμίζουν χωρίς τύψεις ένα κοινό που ορφάνεψε της Amy και ξέμεινε από αυτοκαταστροφικούς μύθους για να καταναλώσει. Όμως προσοχή: η Lana επέστρεψε με «καλή μουσική», με ένα σύνολο τραγουδιών που στοιχειοθετούν «πρόταση» και με τις ερμηνείες της, ποιοτικότερες από ποτέ. Ευτυχώς ή δυστυχώς, υπάρχει ακόμα λίγη σάρκα και αίμα για να ταϊστούν και να μείνουν απασχολημένες οι σαρκοφάγες στρατιές από τα άδυτα του internet.

Η Lana στο Ultraviolence είναι άκρως ικανοποιητική στον τρόπο που χειρίζεται τη φωνή και τις μελωδίες της. Απλώνει τα φωνήεντα, ξεχειλώνει τις λήγουσες και δίνει σωστές διαστάσεις στην πληθωρικότητά της (προσέξτε τον τρόπο που εξερευνά τις δυνατότητες της υγρής φωνής της στο Shades Of Cool). Τραγουδάει σαν να χαριεντίζεται ηδονικά σε μεταξωτά σεντόνια ενώ ταυτόχρονα βαριέται μέχρι θανάτου τον ίδιο της τον εαυτό. Πρόθυμη να σου προσωποποιήσει οποιαδήποτε ερωτική φαντασίωση έχεις σχεδιάσει, αλλά ασφυκτιά κλειδωμένη στο χαοτικό sex shop με ατμόσφαιρα μαυσωλείου. Όμως προς τιμήν της δεν τρώει από τα έτοιμα. Αποκτά περσόνες χωρίς να πατάει πάντα στο εύκολο σοκ. Μετατρέπεται από αλλοπαρμένη bimbo της white trash επαρχίας (Cruel World) σε ξεροκέφαλη γκρούπι με περήφανο κωλοπαιδισμό (Brooklyn Baby). Από αναρριχητική τσούλα (Fuck My Way Up To The Top) σε σκιά μιας ξεχασμένης ντίβας που αναδύεται από στοιχειωμένο γραμμόφωνο (The Other Woman). Μεταμορφώνεται σε μια Stevie Nicks σε νωχελικό αυνανισμό στο West Coast και τοποθετεί την κληρονομημένη μανιέρα της Nancy Sinatra σε έναν ποταμό νιχιλισμού για τη γενιά των απανταχού Spring Brakers στο Money Power Glory.

Βοηθάει φυσικά και η πολυεπίπεδη, υπερφορτωμένη παραγωγή του Dan Auerbach (των Black Keys) ο οποίος τοποθετεί στη σωστή δοσολογία τα υπέρβαρα έγχορδα και χρησιμοποιεί σαν βαρβιτουρικά τις δυνατότητες της κονσόλας. Όλα στην υπηρεσία μιας μοντέρνας (σε αντίληψη και όχι σε στυλ) ερμηνεύτριας που ζει τις παρενέργειες της θλίψης σαν έκπτωτη πορνοστάρ παγιδευμένη στο σώμα μιας μούσας για μια φανταστική ελίτ κατεστραμμένων εικαστικών και ξεπεσμένων διανοούμενων.

Είδα ένα θλιμμένο κορίτσι να πέφτει. Μετά κατάλαβα ότι ο πάτος ήταν ο προορισμός.

Κι ας την περίμενε ένα προστατευτικό στρώμα, όπως αυτά για τους ακροβάτες. Στα μάτια μου δεν έκανε την πτώση της λιγότερο αληθινή.

 

EMA_dragoncat1_ErikaAnderson1

EMA

The Future’s Void

4/10

Σαν να έσπειρε υποσχέσεις πριν τρία χρόνια και να θερίζει απογοητεύσεις φέτος η κακόμοιρη EMA, καθώς το ντεμπούτο της “Past Life Martyred Saints” είχε ένα σχετικό εκτόπισμα και βρήκε μια θέση στη σκηνή των ατίθασων κοριτσιών με κιθάρα και τσαγανό. Το φετινό Future’s Void μοιάζει με αποθέωση μιας κακοφορμισμένης συνταγής. Μια καρτ ποστάλ από την πρωτεύουσα του «δήθεν».

Πραγματικά, ακόμα και μετά από πολλές ακροάσεις δυσκολεύεσαι να εντοπίσεις έστω μια πρωτότυπη ή άξια λόγου ιδέα στα τραγούδια και ο τρόπος που η Erica ξεστομίζει τους ξεκούδουνους στίχους της μοιάζει υποκριτικά παθητικός. Σαν η ίδια να βασανίζεται από αναίτιες τραγωδίες, μόνο και μόνο για να βρει ένα λόγο να βγάλει δίσκο.

Η Erika, για λόγους που ο μάνατζερ της και η καλύτερη της φίλη ξέρουν, αναπτύσσει μια ολέθρια συνδιαλλαγή με το industrial του Mairilyn Manson (θα της φάνηκε cool και επικίνδυνο), πατάει χωρίς λόγο στις πλάτες της cyberpunk φαντασίας του William Gibson (θα διάβασε κανένα άρθρο στο internet και θα εντυπωσιάστηκε), και χωρίς να της το ζητήσει κανείς παριστάνει την Karen O (αρχίζοντας μπροστά στον καθρέφτη του μπάνιου της κρατώντας τη βούρτσα). Ιδέες και πρακτικές που δεν υπογραμμίζουν κάποια καλλιέργεια αλλά στάζουν μιμητισμό και ξεχειλωμένη ηδυπάθεια.

Πάνω στην αυτάρεσκη προσπάθεια της να ηγηθεί της στρατιάς των θηλυκών προσκόπων που ψυχανεμίζονται κολασμένα live μπροστά σε αλαφιασμένα πλήθη και ηλεκτρισμένες μπαλάντες, αφού πρώτα κατάπιαν την ουσία της Coutney Love (και ας ντρέπονται να το παραδεχτούν) και της PJ Harvey (αυτή την έχουν κορόνα στο κεφάλι τους) η ΕΜΑ μοιάζει να αυτοπλασσάρεται σαν αυτόκλητη ιέρεια. Έτοιμη με το στέμμα της για να ηγηθεί μιας φυλής -οποιασδήποτε- που θα της φέρουν μπροστά της,  χωρίς καν να έχει τη συναίσθηση του καλλιτεχνικού τερέν που ενστερνίζεται. Προς το παρόν μπορεί απλά να είναι ιέρεια ενός τσούρμου κοριτσιών με άδεια βλέμματα και κρύα χαμόγελα που μόνο σωματικά υγρά μπορούν να παράγουν και να προκαλέσουν.

Το Future’s Void δεν πρόσεξε και έπεσε φαρδύ πλατύ στο διάκενο ανάμεσα στον μουδιασμένο ερωτισμό του και την στείρα παραγωγή. Είναι άδειο από ιδέες και τραγούδια, γεμάτο από εξυπνακίστικα λογοπαίγνια, και θα λειτουργήσει καλύτερα σαν μουσική υπόκρουση σε διαμερίσματα που συγκατοικούν φετιχίστριες, μαυροντυμένες στα δερμάτινα γκόμενες, που δηλώνουν «alternative chics» και προσποιούνται οργασμούς.

 

banner-page

Sia

1000 Forms of Fear

6/10

Δεν ξέρω πόσες χιλιάδες φόβοι και φοβίες μπορεί να μαστίζουν το κοφτερό μυαλό της Sia, αλλά στο φετινό της album ακούγεται πιο σίγουρη από ποτέ και μοιάζει να επενδύει λιγότερη προσπάθεια να κρατήσει σώα τα φρένα της και περισσότερη στο να περιχαρακώσει την εικόνα της σαν τραγουδοποιός μεγάλων επιτυχιών. Δυστυχώς όμως δεν ξέρει ακόμα αν θέλει να είναι προκλητική, sexy, φιλολό, αέρινη, δροσερή, girl next door, εξωγήινη, meta-pop ή ότι άλλο μπορεί να παριστάνει. Το αποτέλεσμα γυρίζει μπούμεραγκ και αφήνει στο album τη ρετσινιά του «άνισου». Τις εμμονές των παραγωγών όπως πάντα την πληρώνουν τα τραγούδια.

Πάντως είναι γεγονός πως η Sia, παρόλο που επιβιώνει σε συμπληγάδες από ανταγωνιστικά ονόματα που ποντάρουν σε σεξουαλικές πόζες, στα αυτιά μου ακούγεται πιο νεανική και χυμώδης από οποιαδήποτε trendy φατσούλα στο εξώφυλλο του Billboard. Καταφέρνει μάλιστα να ενσωματώσει στον ήχο της το σήμερα και το αύριο της ηλεκτρονικής pop, χωρίς να επικοινωνεί ούτε στιγμή κάτι σοβαροφανές και αγέλαστο. Στο 1000 Forms Of Fear δημιουργεί μία απροσδόκητη μίξη της παραδοσιακά ρομαντικής synth pop και του φουτουριστικού dance ήχου. Το album της (όπως και το κεφάλι της νομίζω) εσωκλείει μία εγγενή κόντρα: της μουσικής που είναι φτιαγμένη για να καταναλωθεί απ’ το τσαρτόπληκτο κοινό των mainstream ραδιοφώνων και αυτής που θέλει να περισώσει τη φθίνουσα πορεία της σοφιστικέ pop.

Αναμφισβήτητα όμως περιλαμβάνει τραγούδια μοντέρνα, που είναι φτιαγμένα με σασπένς και cuttin’ edge όπως το Elastic Heart (με τη βοήθεια του Weeknd) ή το φρενήρες Free The Animal. Όμως υπάρχουν και κάμποσα που μοιάζουν αποσυναρμολογημένα συναισθηματικά. Το χάνει κυρίως όταν μιμείται την ένρινη ηδυπάθεια της Rihanna. Τουλάχιστον η ίδια διαθέτει έναν συναισθηματισμό που την διαχωρίζει από το ρόλο της ξεσηκώστρας των bar.

Όπως και να έχει, στο δικό μου βιβλίο έχει καταχωρηθεί για πάντα σαν η φωνή που ερμήνευσε το Breathe Me στο φινάλε του Six Feet Under, οπότε δεν θα την κακοκαρδίσω.

 

Sharon-Van-Etten

Sharon Van Etten

Are We There

8/10

Κάπου είχα διαβάσει φευγαλέα μια συνέντευξη της Sharon Van Etten, όπου δήλωνε: “This record is more intimate than personal, if that makes sense”. Στην ουσία δεν έβγαζε ξεκάθαρο νόημα αλλά ήμουν αυτόματα αγκιστρωμένος, σαν να με πλάνεψε το απόλυτο διαφημιστικό tagline και ήθελα να καταναλώσω με μανία το προϊόν. Περισσότερο intimate παρά personal. Εδώ είμαστε.

Στο καταπληκτικό προηγούμενο album της με τίτλο Tramp, η Sharon Van Etten μιλούσε για αδιέξοδες σχέσεις και κατάλοιπα των αθετημένων υποσχέσεων. Εκεί είχε τα φώτα του Aaron Dessner των National ο οποίος έφερε μια ιδέα καταχνιάς και σκουριάς στον ήχο. Το Are We There είναι φτιαγμένο απόλυτα με τους δικούς της όρους. Οι προτεραιότητες της έχουν αλλάξει. Όπως και οι ισορροπίες στην προσωπική της ζωή. Όμως το να βρεις τις ισορροπίες, προϋποθέτει ένα κάποιο κόστος. Σε αυτή τη γκρίζα γραμμή που χαράζει το τραύμα, βρίσκει χαραμάδα η μουσική της. Στο Are We There, η Van Etten απαγκιστρώνεται ολοκληρωτικά από το αμερικάνικο «γυναικείο» rock των 90’s και την αυτοκαταστροφική υγρασία που το χαρακτήριζε. Εδώ πασχίζει να βρει διέξοδο στα απωθημένα της, και τα διυλίζει σε αυτοβιογραφικά τραγούδια με θέμα τη ρίξη της επικοινωνίας των σωμάτων και την απειλή της μνήμης ενός ρημαγμένου έρωτα.

Εκεί βρίσκεται λοιπόν ο μελαγχολικός οπτιμισμός του Afraid Of Nothing, η επική ενατένιση του (πέρα από κάθε προσδοκία) Your Love Is Killing Me (το οποίο η Patti Smith θα έβαζε ασυζητιτί στο Horses), η λικνιστική εσωστρέφεια του Our Love, και η ομφαλοσκόπηση του Our Love (το οποίο θα έκανε την αλλοτριωμένη Cat Power να αναθεωρήσει την καριέρα της). Της συγχωρείς ακόμα και τις ακρότητες στους στίχους όπως :”Break my legs so I won’t walk to you / Cut my tongue so I can’t talk to you / Burn my skin so I can’t feel you / Stab my eyes so I can’t see“.

Η Sharon ακροβατεί ανάμεσα σε διακριτικούς γογγυσμούς και σε μελωδικές κραυγές, έχοντας (ευτυχώς) την απόγνωση και την απελπισία του low-fi κλαψομούνικου rock σαν αντιπρότυπο. Κάθε της συλλαβή, κάθε βαθιά ανάσα, κάθε εμβόλιμη φωνητική οιμωγή, κάθε κοφτό ξέσπασμα, σκάει στα τραγούδια σαν τις σφαλιάρες που δέχτηκε από τον τοξικό έρωτα που πασχίζει να εξαργυρώσει. Βιώνει από την αρχή έναν μικρό θάνατο, αλλά χωρίς να ξεχαρβαλώνει ότι έχουμε δεδομένο – με λίγα λόγια δεν παίρνει η μπάλα τον κόσμο όλο, επειδή η ίδια δεν βρίσκει την άκρη ή επειδή έχει χρέος να τιμήσει κάποιο παρηκμασμένο rock στερεότυπο.

Μη γελιέστε όμως, το Are We There ΔΕΝ είναι ένα «breakup album», είναι πολλά περισσότερα από αυτό. Είναι ένα καταφύγιο μνήμης και παρηγοριάς, φιλοτεχνημένο με ειλικρίνεια και ψυχοθεραπευτική διάθεση. Το σπουδαίο είναι ότι ακούγεται καλύτερα, κοιτώντας τον άλλον στα μάτια. Περισσότερο intimate παρά personal. Μια χαρά νόημα βγάζει τελικά.

 

Advertisements

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in Music. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s