3 Albums

Pearl Jam – Lightning Bolt

pearl-jam-lightning-bolt

Περισσότερα από είκοσι χρόνια συμπληρώθηκαν από τη μέρα που το Ten κάθισε στα αυτιά μας σαν μια καινούργια αλήθεια, σαν μια φωνή δικαίωσης που είχε πολλά να φωνάξει και τίποτα να δηλώσει. Για τα επόμενα χρόνια η εσωστρεφής εκρηκτικότητα των Pearl Jam θα ήταν το αντίδοτο στη χημικά πολύχρωμη γενιά του rave, τα ρομαντικά «αγορίστικα» ιδεώδη τους θα έδιναν απάντηση στον σοφιστικέ σνομπισμό της brit pop, οι κιθάρες τους θα ήταν ο φρέσκος αέρας που μπήκε απ’ το παράθυρο μετά το ντουμάνι του trip hop, ενώ αποτελούσαν και σωτήριο φως στην άκρη του τούνελ του metal κομμωτηρίου, χωρίς μεγάλα στάδια, γκρούπις και στυλίστες. Και ο Eddie Vedder θα γινόταν η φωνή μιας γενιάς με t-shirt χωρίς λογότυπα, στην οποία κοτσάρανε ένα Χ στο κούτελο για να τη ξεχωρίζουν και της φορτώσανε περισσότερες ταμπέλες απ’ όσες θα μπορούσε να αφομοιώσει.

Με το hype του Σιάτλ να αποτελεί πλέον αντικείμενο ιστορικής έρευνας, το ζητούμενο είναι η θέση του Lightning Bolt σήμερα, δεδομένου ότι πρόκειται για το 10ο στούντιο άλμπουμ ενός συγκροτήματος που έχει ήδη φτάσει στο μάξιμουμ των δυνατοτήτων του. Το καλλιτεχνικό εκτόπισμά του δεν μετριέται πια με όρους ανταγωνισμού (αν και οι Pearl Jam βάζουν κάτω εκατοντάδες αναλώσιμα ροκ είδωλα-προϊόντα τοκετού πολυδάπανων δισκογραφικών marketing plan), αλλά με κριτήριο την πειθώ και την εντιμότητα, στοιχεία τα οποία η μπάντα κατείχε από τα γεννοφάσκια της.

Σήμερα λοιπόν οι Pearl Jam ακούγονται σεμνοί, σε απόλυτη επαφή με τον πυρήνα των τραγουδιών τους, χωρίς να λιβανίζουν τη θετική ενέργεια πολλών συνομήλικών τους. Ένα νέο σαρωτικό Vitalogy εκ των πραγμάτων δεν μπορεί να ξανασυμβεί όπως σε εκείνες τις χρονικές συντεταγμένες, υπάρχει όμως κάτι καθησυχαστικό και αισιόδοξο στον τρόπο που φαίνεται το αποτύπωμα του χρόνου σε μια καθ’ όλα απλοϊκή μπαλάντα όπως το “Sirens” –κυρίως στον τρόπο που ο Vedder ξεδιπλώνει την αναλλοίωτη χροιά της φωνής του, κοιτάζοντας πέρα από το χάος και τη σκόνη. Ακούγεται συμφιλιωμένος (ποτέ εφησυχασμένος), δίχως να πασχίζει να επιδείξει παράσημα.

Το ευτυχές σημείο όπου το άλμπουμ απογειώνεται, εντοπίζεται σε τρία διαδοχικά τραγούδια: στο ντελικάτο “Infallible”, το οποίο φέρνει grunge αναθυμιάσεις υψηλής αισθητικής αξίας, στο “Pendulum” με τα ακουστικά hooks και την υποτονική του μεγαλοπρέπεια και στο “Swallowed Whole”, που θυμίζει πετυχημένη σύμπραξη R.E.M. και Bruce Springsteen. Η συγκινησιακή δύναμη της δεύτερής τους εποχής (No Code, Binaural) έχει ανασυσταθεί πλήρως και απογειώνεται με ακρίβεια, χωρίς περισπούδαστες διατυπώσεις στην εκτέλεση, χωρίς υπέρβαρα ρεφρέν και χωρίς περιττά λούσα στην παραγωγή.

Η τιμιότητα των συνθέσεων, η εσωτερική ορμή που δεν αποταυρίζεται απ’ το πανκ παρελθόν της (το “Mind Your Manners” μνημονεύει τους Buzzcocks) και η επικοινωνιακή δύναμη του sing-a-long, έρχονται σε πλήρη συσχετισμό. Με το Lightning Bolt οι Pearl Jam δεν θα ταράξουν τα νερά του 2013, ούτε θα αποκομίσουν καινούριους φίλους. Βγαίνουν όμως θριαμβευτές σε ένα τερέν που οι ίδιοι έχτισαν, μετά από μια μακροχρόνια πορεία η οποία παραέχει μώλωπες, δάκρυα και απωθημένα για να θυμίζει θρίαμβο.

Δημοσιεύθηκε στο Avopolis

The Blow Monkeys – Feels Like A New Morning

blow monkeys

Το σπουδαίο και σχεδόν συγκινητικό στοιχείο σχετικά με τη δεύτερη καριέρα των Blow Monkeys (επανιδρύθηκαν το 2007, ύστερα από μεγάλη αποχή), είναι πως δεν πάτησαν ούτε στιγμή στην comfort zone της πρώτης new wave περιόδου τους, που στη δεκαετία του 1980 άστραψε και βρόντηξε σε περιορισμένο κύκλο φανατικών (ναι, γίνεται αυτό).

Ο εγκέφαλος της μπάντας Dr. Robert είναι στα 52 του πιο ανήσυχος από ποτέ, περισσότερο φυσιολάτρης, κοιτάζει σε ανοιχτά τοπία και σαν αληθινός νεωτεριστής προσπαθεί να δώσει μορφή σε επιρροές και εμπειρίες. Η γεμάτη –open mouth– φωνή του με το τρυφερά ικετευτικό ύφος της, τυλίγεται στωικά γύρω από τραγούδια επαναλαμβανόμενα σε ομόκεντρους κύκλους, αισιόδοξα και σοφιστικέ τραγούδια τα οποία σου ανοίγουν την καρδιά, αλλά με τρόπο που σου κρατάει το βλέμμα σκυθρωπό. Τα πλήρη μελωδικά μοτίβα τους διαφαίνονται σε στιγμές όπως το “Chained” και το “Cover Me” και δεν σε προδίδουν ούτε καν στις πιο «ριψοκίνδυνες» up tempo στιγμές.

Στα 10 κομμάτια του Feels Like A New Morning οι Βρετανοί σε κερδίζουν αυτόματα χάρη στις καλλιεργημένες ιδέες τους, καθώς κυοφορούν παραδόσεις δεκαετιών: της ποπ του Burt Bacharach, της κοινωνικοπολιτικής αστικής soul και της λευκής mellow jazz. Μοναδική ένσταση είναι ότι, ως επί το πλείστον, η καλοκουρδισμένη rhythm section δεν το κουνάει ρούπι από τη σιγουριά των καλοσχηματισμένων ρεφρέν.

Οι Blow Monkeys ανήκουν σε μια λίστα βρετανικών ονομάτων με mainstream αλλεργία, τα οποία εμπνέουν αιτιολογημένο σεβασμό και βρέθηκαν στα έγκατα μιας άκαμπτης βιομηχανίας, χωρίς όμως ποτέ να κάνουν συμβιβασμούς. Σε ολόκληρο το Feels Like A New Morning δεν πατάνε λοιπόν σε λαϊκίστικα ακόρντα, αλλά χρησιμοποιούν ευφάνταστα τα εργαλεία της ενορχήστρωσης: τα πνευστά, τις μπλουζ κιθάρες και τα ανεπαίσθητα κρουστά, με αποκορύφωμα το ομώνυμο τραγούδι που αποτελεί υπόδειγμα σκεπτόμενου οπτιμισμού. Και που σχεδόν σε κάνει να νιώθεις πρωινές δροσοσταλίδες στο πρόσωπο.

Δημοσιεύθηκε στο Avopolis

Bill Callahan – Dream River

bill-callahan-dream-river

Η γοητεία του album του τραγουδοποιού Bill Callahan δεν βρίσκεται τόσο στην πεπατημένη των σκονισμένων ηχοτοπίων της Americana, ίσως ούτε και στον σαρδόνιο τόνο της φωνής του με την οποία μας λέει -πάντα με λίγα λόγια- ιστορίες για ερειπωμένα bar και ανοιχτούς ορίζοντες. Η γοητεία είναι κρυμμένη στις αόρατες αντιθέσεις. Από μια οπτική ο Callahan έχει την αυτοπεποίθηση ενός μοναχικού αφηγητή νοτιοδυτικών country & folk ιστοριών και την άλλη έχει την αβεβαιότητα ενός unhip μουσικού που δεν αισθάνεται προϊόν της εποχής του.

Σε μια πρώτη ακρόαση ακούγεται μελαγχολικός, χαμένος και σε προσωρινή ανακωχή με τους δαίμονές του, ενώ σε μια δεύτερη -πιο προσεκτική-περισσότερο γλυκός και θυμίζει πεζό ταξιδοώτη σε φιλόξενους μελωδικούς χάρτες όπου ξεχάστηκε μόνος του για να χαρεί από την αρχή την αξία του ατόφιου, γνήσιου τραγουδιού. Οι γοητευτικές αντιθέσεις ίσως να οφείλονται στη σκαμμένη αρσενική φωνή του που δεν αφήνει συναισθήματα πρώτου επιπέδου να βγουν παραέξω και στην απουσία κάθε υποψίας «έντεχνης» τραγουδοποιίας που συνήθως τα κάνει όλα αντιληπτά και εύκολα περιγράψιμα.

Ο Callahan με το Dream River πέτυχε μια εγκεφαλική διείσδυση σε laid-back μελωδίες που εμπνεύστηκε από τον αέρα του Texas. Αντιτάσσει «ήσυχα» τις ηλεκτρικές στιγμές δριμύτητας με τις πιο λυρικές ιδέες στα έγχορδα και το υπόγειο χιούμορ προσφέρει ανάσες, ακριβώς στις στιγμές που προδίδονται κάποιες αδιέξοδες δομές στα τραγούδια. Ευτυχώς όμως προσπέρασε τις «ευκολίες» της καταχνιάς και τo άγονο concept της καουμπόικης ωδής στη μοναξιά και προτίμησε να τραγουδήσει κομψά για τους σκελετούς στη ντουλάπας του σε αγωνιώδη κομμάτια σαν το Javelin Unlanding. Είπε να τολμήσει το σπαρακτικό κρεσέντο στο φινάλε του Summer Painter και κατάφερε να κερδίσει τις εντυπώσεις με το Ride My Arrow, το οποίο αν είχε τον προσποιητό στόμφο του Chris Rea θα είχε ραδιοφωνικό air play. Δεν πειράζει, καλύτερα έτσι. Μερικά album έχουν την προοπτική να στοχεύουν μετωπικά στους αισθητήριους μηχανισμούς και λειτουργούν καλύτερα σε intimate συνομιλίες με τον ακροατή.

Δημοσιεύθηκε στο Avopolis

Advertisements

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in 3, Music. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s