Haunted

tumblr_ms8w7yKKUi1s726nxo1_1280

I am just a copy of a copy of a copy

Ο Trent Reznor «επιστρέφει στοιχειωμένος» για να υπηρετήσει ξανά την υφή ενός ήχου που ο ίδιος επινόησε, πάντα με την αυτοπεποίθηση ενός αρωγού της προσωπικής του τέχνης. To Hesitation Marks περιέχει τις πιο ολοκληρωμένες και διαυγείς ιδέες του εδώ και πολλά χρόνια. Εκεί που οι απόγονοί του παίζουν απελπισμένοι με τις αποχρώσεις του μαύρου, αυτός παίζει στο σταχτί και το χάλκινο. Εκεί που άλλοι κραυγάζουν άναρθρα, αυτός βάζει τις συναισθηματικές του επάλξεις σε πλήρη χημική ένωση με τις ηλεκτρονικές παραμορφώσεις της παραγωγής. Εκεί που κάθε λογής Swans σου φοράει κολάρο τη βρωμιά του κιθαριστικού θορύβου, οι NIN –μια κλάση πιο intellectual πάντα- ποτίζουν με θειάφι τα πλήκτρα. Εκεί που όλοι ο σύγχρονη hard/metal σκηνή βαράει στα κουτουρού, ο Reznor ντύνει με ένα άρτιο τεχνολογικά electro πανωφόρι τον κορμό του industrial.

I am just a shadow of a shadow of a shadow

Από το Copy of A κιόλας σε πιάνει από τα μούτρα το τρεχαλητό των beat και το σφυροκόπημα των μεταλλικών synth που βρίσκονται σε άριστο προγραμματισμό, σε ένα έξοχα εναρμονισμένο χάος. Η «διακήρυξη της επιστροφής» του Came Back Haunted φέρνει έναν ρυθμικό ηλεκτρισμό που σχεδόν σηκώνει αέρα, χτίζοντας εικόνες από ένα road movie προς τα μέσα, σαν να διασχίζει τη σκοτεινή άσφαλτο της έναρξης της Χαμένης Λεωφόρου. Οι καλύτερες στιγμές είναι το Satellite και το All Time Low. Δύο τραγούδια φτιαχμένα σε διαφορετικό μουσικό καμβά και περισσότερο… funky, που πατάνε σε ντελικάτα ψυχεδελικά μονοπάτια και με open mouth φωνητικά, τα οποία πλαγιοκοπούν τα υγρά bleep και τις σκιές.

I am little pieces of little pieces of little pieces

Η δομή των τραγουδιών δεν υπακούει στο «κουπλέ-γέφυρα-ρεφρέν-κουπλέ», αλλά σε μια γεωμετρική ανάπτυξη. Ο Reznor αναπτύσσει τις μελωδίες του σε ομόκεντρους κύκλους που διαδέχονται άλλους ομόκεντρους κύκλους με τους οποίους τέμνονται σε μικρές δονήσεις. Όπως το Various Methods Of Escape και το In Two όπου διακατέχονται από noir ατμόσφαιρα και tribal κρουστά, πριν καταλήξουν σε μια κλιμάκωση που σταματιέται απότομα με χειρόφρενο. Όπως το κατιγιστικό Running με τα πυκνά χορευτικά beat, το τραχύ riff κιθάρας και τα πολλαπλά δεύτερα φωνητικά. Στα Disappointed και Find My Way φτιάχνει παχύρευστες λούπες που προκαλούν διέγερση ενώ τολμάει και το punk σε δυο τραγούδια που είναι οι πιο 90’s στιγμές του album, το Everything και το I Would For You στο οποίο φαντάζεσαι ότι ακούς τις κιθάρες του Morello.

I am just a finger on a trigger on a finger on a trigger

Οι NIN γράφουν με εφευρετικότητα μουσική για να χορευτεί σε μια πύρινη πίστα-κολαστήριο από χαλκό με διακόσμηση σε αποσύνθεση. Σαν οι Joy Division να είχαν την τεχνολογία, να ανακάλυπταν ένα sexyness, να συναντούσαν τους Depeche Mode της εποχής του Βlack Celebration και απο κοινού να έριχναν βιτριόλι στην smooth electro pop των Chromatics. Ένα τίμιο, επιθετικό στις αισθήσεις, πεντάστερο album που δεν απαγκιστρώνεται από τον περίτεχνο φορμαλιστικό κορμό του The Downward Spiral (1994) και του Fragile (1999). Ένα album με αγωνιώδεις διακυμάνσεις, φτιαγμένο για όσους διασχίζουν τρεκλίζοντας τη λεπτή γραμμή που συνδέει το σινεμά του Ντέιβιντ Φίντσερ, τη λογοτεχνία του Τσακ Πόλανικ και τη μουσική του Τρεντ Ρέζνορ.

I am just an echo of an echo of an echo

Advertisements

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in Music. Bookmark the permalink.

2 Responses to Haunted

  1. Raggedy Man says:

    Οι NIN δεν είναι σε καμία περίπτωση πιο intellectual από τους Swans.

  2. let’s agree to disagree my friend :)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s