Teen Icons

canyons posterspring-breakers-poster-4-404x600bling-ring-teaser-poster-shades-sunglasses-emma-watson__oPt

Τρεις ταινίες που στοχεύουν στα στερεότυπα του glamorous εφηβικού ψυχισμού και των κοριτσιών που χαριεντίζονται στη ροζ πραγματικότητά τους. Στο επίκεντρο η μαύρη τρύπα της ματαιοδοξίας, η αδηφάγα ρουφήχτρα του lifestyle και ο αυτοκαταστροφικός ηδονισμός της νεολαίας στους σαρωτικούς ρυθμούς της ανατολικής ακτής. Αυτή την ηλικία που τα πάθη και οι φιλοδοξίες είναι στο απόγειο, εξετάζουν με ολότελα διαφορετικό τρόπο τρείς ταινίες που μπορεί να έχουν κάποιο ενδιαφέρον, αλλά και οι τρείς αποτυγχάνουν καλλιτεχνικά για εντελώς διαφορετικούς λόγους η καθεμία.

To «Bling Ring» της Σοφία Κόπολα καταγράφει σε ήπιους τόνους το χρονικό των διαρρήξεων σε υπερπολυτελείς βίλλες διασήμων από μια παρέα μπλαζέ teenagers που δρουν θαμπωμένοι από τη λάμψη των celebrities. Το «Spring Brakers» του Χάρμονι Κόριν είναι μια βίαιη και στιλιζαρισμένη κατάβαση στην παραζάλη των πάρτι και των εφηβικών hangover που εκτροχιάζονται σε ένα κρεσέντο αναίτιας βίας. Το «The Canyons» του παλαίμαχου Πωλ Σρέιντερ είναι ένα χαμηλού βεληνεκούς θρίλερ που εξελίσσεται στις κρεβατοκάμαρες των ανθρώπων της βιομηχανίας του Χόλυγουντ.

Το «Bling Ring» είναι η μόνη ταινία από αυτές που βασίζεται σε αληθινά γεγονότα, αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία γιατί κάθε μια τους αντλεί την αφηγηματική του ύλη από τις ίδιες πηγές: τη ματαιοπονία της αναγνώρισης με όρους lifestyle, την νεανική ανάγκη για εμπειρίες στα άκρα, την απελπιστική κενότητα των λόφων του Χόλυγουντ που αναβλύζει η αταλαντοσύνη και ο ανταγωνισμός, την διεστραμμένη εμμονή της Αμερικής με τη φήμη, τη σεξουαλική εκτόνωση με όρους ισχύος, την σχέση ανάγκης-αποστροφής με τα φτηνά tabloid, την ανακύκλωση στα αναλώσιμα είδωλα της τηλεόρασης και τη δέσμευση των παθών από τα ίδιο το τέρας της εξω-κινηματογραφικής βιομηχανίας.

Η Σοφία Κόπολα επιβεβαιώνει ότι η βαθειά εμμονή του σινεμά της είναι το κενό που χάσκει στην ψυχή, ως υπέρτατη ψυχολογική απόρροια του σελεμπριταριού. Από τον παρηκμασμένη μοναξιά του Μπιλ Μάρει στο Lost In Translation μέχρι τη υπερσεξουαλική παρακμή του Στήβεν Ντόρφ στο Somewhere. Στο Bling Ring, το σχόλιο είναι ευρύτερο και περιγραφικό ως προς την χαμένη e-zero γενιά που έχει βαπτιστεί σε reality TV, που φλερτάρει αποκλειστικά σε social media κατασκευασμένα με άξονα το popularity, που έχει καταπιεί και ξεράσει τα ακριβότερα γκάτζετ, που ντύνεται με την ακριβότερη-φτηνή μόδα και που έχει ανοσία σε ιλιγγιώδη νούμερα αμοιβών, πωλήσεων, εισπράξεων, θαυμαστών, περιουσιών, likers και followers. Τη γενιά που δεν καταναλώνει πια την pop κουλτούρα ως μαζική απόλαυση αλλά τα ίδια τα popular icons ως πthe-bling-ringροϊόν. Η Κόπολα επιστρατεύει το ταλέντο της στην παρατήρηση με τον «αόρατο» φακό της και παρατηρεί μια παρέα παιδιών που μπαίνουν στα σπίτια διασήμων, διασκεδάζοντας σαν να παίζουν με τα ακριβότερα παιχνίδια. Δεν πρόκειται για οργανωμένους διαρρήκτες με κάποια μεθοδολογία αφού αδιαφορούν για συστήματα ασφαλείας, περηφανεύονται ανοιχτά για το παράνομο χόμπι τους και φωτογραφίζονται με ντακφέις στο facebook με φόντο τα λάφυρα. Τα κοριτσάκια της ιστορίας περιδιαβαίνουν τις πιο ακριβές ντουλάπες του κόσμου και παίζουν χαρούμενα με παπούτσια, κοσμήματα, φορέματα και μετρητά. Το κίνητρο δεν είναι κάποια δονκιχωτική ιδεολογία στα πρότυπα του «Οι Μέρες Της Αφθονίας Σας Είναι Μετρημένες», ούτε πρόκειται για κάποια παράδοξη έκφραση «κωλοδάχτυλου» μιας παρέας από outsiders τύπου Heathers, αλλά ούτε τα παρακινεί η ανάγκη για επιβίωση καθώς προέρχονται από άκρως ευκατάστατες οικογένειες. Το κίνητρο είναι το αγνό fun και το δέος των μικρών «ναών μόδας» που επισκέπτονται. Η Σοφία τα λέει υπέροχα στο πρώτο εικοσάλεοπτο, μετά τα ξαναλέει και μετά τα ξαναλέει… Το σενάριο κουτουλάει σε αδιέξοδα και σταδιακά πέφτει σε μια άγονη επανάληψη, χωρίς να καταφέρνει να πείσει για το αν χρειάζονταν μια fiction ταινία αντί ενός δραματοποιημένου ντοκιμαντέρ για τα πραγματικά γεγονότα. Η αληθινή ιστορία περιλαμβάνει την διάρρηξη στο σπίτι της Λίντσει Λόχαν, την εποχή που -ειρωνικά- η ίδια ήταν αντιμέτωπη με κατηγορίες για shoplifting σε ακριβά πράγματα που ήταν αστείο για την ίδια να αγοράσει. Μια ομάδα από μικρές εκκολαπτόμενες στάρλετ, που θέλουν να κάνουν τα εξώφυλλα και την καριέρα της Λίντσει, η οποία πρωταγωνιστεί στο The Canyons. Είναι αποκαρδιωτικό να παρακολουθείς την Λόχαν στο ρόλο μιας ηθοποιού που έχει μια καταστροφική σχέση με έναν εξουσιαστικό και σεξοδιαστροφικό παραγωγό. Όχι γιατί canyonsείναι κακή, αλλά γιατί εκείνο το φρέσκο και ταλαντούχο κορίτσι του Mean Girls έχει καταστρέψει την εικόνα της ανεπιστρεπτί. Ακούγεται ενδιαφέρουσα η προσπάθεια του Σρέιντερ να μιλήσει για τον κόσμο του νέου Χόλυγουντ συνδυάζοντας τις εμμονές των καλβινιστών με τη σεξουαλική εμμονή των νεόπλουτων. Αντί όμως μιας κατάβασης στην ταραγμένη ζωή των λόφων της Καλιφόρνια, στα ολοσκότεινα glamorous όργια και τους μεγαλοαστικούς δαίμονες στο στυλ ενός Φεράρα, έχουμε ένα άνευρο τυποποιημένο θρίλερ με ένα σενάριο κακής τηλεταινίας γύρω από ένα ερωτικό τρίγωνο που δεν (!) υπογράφει ο Σρέιντερ. Απομένουμε να παρατηρούμε τη «χαμένη ευκαιρία» ενός κοριτσιού με σπαταλημένο ταλέντο, που η εικόνα της εκπορνεύτηκε τόσο άσχημα τα τελευταία δέκα χρόνια στα media και η ίδια φαίνεται να μισεί αρκετά τον εαυτό της, σε σημείο που ίσως να μην ανακάμψει ποτέ. Για τη θέση της πάντα θα υπάρχει να τη γεμίσει κάποια Έμα Στόουν, η βιομηχανία έχει υπερπροσφορά από υποσχόμενες cute φάτσες. Από μερικές ενδιαφέρουσες περιπτώσεις μέχρι κάτι κατασκευασμένα τυπάκια σαν την Σελένα Γκόμεζ, η οποία έχει έναν κεντρικό ρόλο στο Spring Brakers. Ο Χάρμονι Κόριν δεν μιλάει με τα γκρίζα αστικά χρώματα του Kids, αλλά προτιμάει το ελλειπτικό μοντάζ, τα neon φώτα πάνω στα μπικίνι, την αργή κίνηση στα ιδρωμένα κορμιά που πάλλονται στα ξέφρενα beach bar, εικόνες με λίτρα αλκοόλ να χύνονται σε εφηβικά spring-breakers-handcuffedστήθη και τις καταχρήσεις στα πιο κολασμένα μαζικά πάρτι με τα καυτά πιτσιρίκια να λιποθυμάμε μεθυσμένα στους ρυθμούς των εκκωφαντικών beat, στην ετήσια καλοκαιρινή κρεπάλη των κολλεγίων στις παραλίες της Φλόριντα. Τέσσερα ατρόμητα κοριτσάκια σέρνονται σε πάρτι και σε κρατητήρια φορώντας μόνο τα μαγιό τους. Όλα τα ενδιαφέροντα στοιχεία εξανεμίζονται στο δεύτερο μέρος από τη στιγμή που εμφανίζεται ο μαϊντανός Τζέιμς Φράνκο στην πιο θλιβερή καρικατούρα νταβατζή που έχουμε δει ποτέ. Τα promiscuous κοριτσάκια με τα μπικίνι μετατρέπονται σε νυμφίδια εξολοθρευτές του ελέους με όπλα και μπλέκονται σε μια σύρραξη δυο ράπερ (don’t ask). Το υπαινικτικό σχόλιο για τον εφηβικό απογαλακτισμό μέσω μιας απόδρασης σε ένα αυτοτελές καλοκαιρινό όνειρο ηδονής και κρεπάλης, πνίγεται κάτω από στρώματα αφόρητης σκηνοθετικής αυταρέσκειας και ενός κουραστικού μοντάζ-ονείρωξης.

Τα χαραμισμένα νιάτα των zeros, η απατηλή λάμψη που όλους μας έχει θαμπώσει σε ένα βαθμό και το ψηφιακό αδιέξοδο του popularity αξίζουν καλύτερης κινηματογραφικής μεταχείρισης. Είναι ένα επείγον αίτημα μιας γενιάς που αγκομαχάει για δικούς της κινηματογραφικούς ήρωες, υποφέροντας σιωπηρά κάτω από τόνους κακής young adult λογοτεχνίας, από τον πόλεμο αισθητικής των κάθε biliebers και από κάθε λογής απλικέισον στο iphone.

Advertisements

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in 3, Cinema. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s