Κάποτε στην Αμερική

once-upon-a-time-in-america

Ο Νούντλς, είναι ένας φιλήσυχος άνθρωπος που συμφιλιώθηκε με τα ολέθρια λάθη του. Ένας λιγομίλητος χαρακτήρας που στα γεράματά του δεν θέλει ούτε να εκδικηθεί, ούτε να τον συγχωρέσουν. Δεν θέλει καν να γυρίσει πίσω το χρόνο. Με μια αφορμή, θα επισκεφτεί ξανά τα φαντάσματα της μνήμης του, με αξιοπρέπεια και θλίψη. Η μόνη επιθυμία του είναι να καταλάβει, λίγο πριν επιστρέψει στην αυτοεξορία του. Ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο κουβαλάει στα μάτια και στο σώμα του, τη μοναξιά 35 χρόνων ενός ανθρώπου που έφεφτε για ύπνο νωρίς, τσακισμένος από τις ενοχές και την αδικία. Η πρόσκαιρη επιστροφή του θα ξετυλίξει βαριές μνήμες, από αυτές που καλύτερα να μένουν κρυφές. Το νήμα τους θα βρει αφετηρία στα πεζοδρόμια μιας εβραϊκής συνοικίας της Νέας Υόρκης στις αρχές του 20ου αιώνα, στη χαμένη εφηβεία της φυλακής, στο ρομαντικό έγκλημα κατά τη διάρκεια της ποτοαπαγόρευσης και θα καταλήξει στην αιματοβαμμένη διαφθορά και στον τραγικά ανεκπλήρωτο έρωτα ζωής εξαιτίας τραγικών προσωπικών σφαλμάτων. Το σημείο όμως που η μνήμη των ηρώων ξυπνάει λυσσαλέα, ματώνοντας τραύματα που δεν επουλώθηκαν ποτέ, είναι αυτό που παίρνει τη σκυτάλη το σινεμά. Το μεγάλο σινεμά. Εκεί ακριβώς είναι που αποκτούν ιαματικές ιδιότητες οι κινηματογραφικές εποποιίες του μεγάλου μεγέθους του Once Upon A Time In America. Η κλίμακα σκηνικών, το εύρος αφήγησης, το ειδικό βάρος της Αμερικάνικης σημειολογίας, τα ανεπανάληπτα score του Ένιο Μορικόνε… όλα αποπνέουν την αίσθηση του «μεγάλου». Όμως ο φακός του Λεόνε δεν απομακρύνεται ποτέ από τα βλέμματα, αφήνοντας αποτύπωμα ισάξιο ενός σινεμασκόπ άλμπουμ βιωματικών φωτογραφιών. Ο αρσενικός κώδικας τιμής μαζί με τα θραύσματα προδομένων συναισθημάτων, θα σχηματίσουν στην άμμο του χρόνου το πλαίσιο ενός αιώνιου bromance, του Νούντλς με τον Μαξ. Το ταλαιπωρημένο Once Upon A Time In America είναι η τελευταία πραγματικά “μεγάλη” ταινία που έβγαλε ο κλασικός Αμερικάνικος κινηματογράφος, που έκλεισε τον κύκλο από τη χρυσή εποχή του Χόλυγουντ του 30, μέχρι την τελευταία γενιά σκηνοθετών του 70. Τριάντα χρόνια μετά, η οθόνη ακόμα “τρυπάει” από το -πνιγμένο στο όπιο- χαμόγελο του Ντε Νίρο στο τελευταίο πλάνο.

για ένα φίλο που πηγαίναμε για κολύμπι μαζί…

7f4a67b29db3e4bc

Advertisements

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in Cinema. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s