Μια μέρα θα πάρω τηλεόραση και σ’ αυτή θα βλέπεις ιστορίες με δράκους

Φόρεσε κραγιόν για να χρωματίσει το γέλιο της και βγήκε στην αγoρά.

Τα εκκωφαντικά γλυκόλογα των τελάληδων της προκαλούσαν ζαλάδα.

Περπάταγε αργά, σαν να συμμετέχει σε κάποιον αέναο χορό του Ησαΐα.

Δοκίμασε βιαστικά κάποια ρομαντικά ποιήματα αλλά τη στένευαν.

Της άρεσαν κάτι πίνακες ζωγραφικής, αλλά δεν είχαν στο χρώμα της.

Έψαξε για τραγούδια αλλά δεν έβγαιναν και σε πραγματικότητα.

Ούτε που τον είδε όταν ξαφνικά σκόνταψε πάνω στα μάτια της.

Εκείνος έπεσε τόσο άτσαλα πάνω στο σώμα της, που κόντεψε να ζήσει.

Πήγε να τραβήξει τις παχιές κουρτίνες που έκρυβαν το πρόσωπό της.

Έψαχνε να βρει χαραμάδα για να περάσει το φως που ήθελε να ρίξει.

Η λάμπα φθορίου όμως πάντα την τύφλωνε και της θύμιζε νοσοκομείο.

“Σιγά μη με νοσηλέψεις με δανεικό φώς από άρρωστους έρωτες”, είπε.

Πάντα προτιμούσε το “μ’αγαπάς” να το ακούει σε προστακτική.

.

.

Ο τίτλος του post είναι δανεισμένος από ένα κορίτσι που μου είπε την πιο παράξενη και σουρεαλιστική ατάκα που έχω ακούσει.

Ακόμα να μου εξηγήσει τι εννοούσε.

Advertisements

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in Never-changing stories. Bookmark the permalink.

3 Responses to Μια μέρα θα πάρω τηλεόραση και σ’ αυτή θα βλέπεις ιστορίες με δράκους

  1. Moody says:

    Έγραψες φίλε!

  2. Faye says:

    ok dakrisa
    :(((((

  3. υπερβάλλετε θαρρώ
    και οι δυο σας…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s