Never-changing stories (#1)

 

Με πόση ευχαρίστηση χάζευε ανθρώπους να χορεύουν σε θεοσκότεινα στέκια, ενώ την τύφλωνε το μαύρο φως…

Απέφευγε τις σιωπές, ήθελε να της ψιθυρίζουν μόνο αισιόδοξα λόγια, μέσα σε μέρη που οι λαιμοί γδέρνονταν για να ακουστεί η φωνή τους.

Έψαχνε για ζεστές βραδιές ανάγνωσης με συγχαρητήριες αγκαλιές, εκεί που οι οικοδεσπότες ήταν οχυρωμένοι πίσω από ψηφιακές βιτρίνες.

Όμως οι ποιητές την περιφρονούσαν γιατί τους προσέφερε ανοιχτόκαρδα τη λατρεία της.

Τη σκλάβωναν οι όμορφες λέξεις που άκουγε όταν σύχναζε σε θλιμμένα πάρτι και σε γιορτινά μνημόσυνα.

Έπεφτε βουλιμικά στην πλάνη των φράσεων που κουβαλούσαν πολλά θαυμαστικά και απαγγέλλονταν με στεναγμούς.

Ήταν θύμα αυτοσχέδιων λεκτικών όπλων, φτιαγμένων από ανασφαλείς άντρες που νοσταλγούσαν τα χρόνια που ένιωθαν άφθαρτοι και από φιλόδοξους πρωταθλητές στον ανταρτοπόλεμο της γοητείας.

Δεν ένιωθε αποστροφή όταν τους έβλεπε να φορούν τη σεμνό προσωπείο της ανοιχτής πληγής.

Είχε την ελπίδα να την καταπιούν σε θλιβερά διαμερίσματα, μπας και τη ξαναγεννήσουν σε βικτωριανά παλάτια.

Πίστευε ότι θα περάσει το χρόνο της δακρύζοντας δαντελωτά μαντίλια και ματώνοντας βεντάλιες.

Τελικά, ίδρωνε αφιλόξενα σεντόνια και φώτιζε δανεικές αναμνήσεις, λουσμένες από το φως μιας τηλεόρασης που δεν κοιτούσε κανείς.

Έμπλεκαν τις μυρωδιές τους χωρίς να μπλέκουν τα όνειρά τους.

Τη μισούσα κι εγώ, γιατί θυσιάζονταν για εκείνους που δεν είχαν ανάγκη καμία αγάπη, που ήθελαν μόνο να τους αποδέχονται χωρίς προστριβές.

Την εκλιπαρούσα να μη δίνεται σ’αυτούς που υπογράφουν με μουτζούρα σε συμβόλαια αγάπης που οι ίδιοι έφτιαξαν και που περιέχουν τη λέξη «διαχειρίζομαι» σε κάθε παράγραφο.

Δεν άντεχα να τη βλέπω σαν έξτρα αποσκευή στην πλάτη ανθρώπων που ήθελαν να παραμείνουν ανέγγιχτοι.

Χαμογέλασε με το θυμό μου καθώς έδενε σε αλογοουρά τα μαλλιά της.

Με έβαλε σε μια ζεστή φωλιά που είχε φτιάξει, με φίλησε, με σκέπασε.

Μου είπε «εδώ θα είσαι ασφαλής» και έφυγε μέσα στη νύχτα.

Δεν πρόλαβα να της υποσχεθώ ότι μια μέρα θα αποδεχτώ και θα συγχωρήσω τον εαυτό μου.

Μπορεί όμως και να το είχα υποσχεθεί ήδη πολλές φορές.

Advertisements

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in Never-changing stories. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s