στα γρήγορα

silver-linings-playbook-review

Πέρασα πολύ χρόνο αναλύοντας για το προηγούμενο post και δεκάδες φετινές λίστες # Οι καλές λίστες δεν πάνε να ταξινομήσουν την ποιότητα των ταινιών αλλά είναι καθαρά προσωπικές # Όσο πιο προσωπική η λίστα τόσο πιο λίγα λέει για τις ταινίες που περιέχει και τόσο περισσότερα για το που βρισκόμαστε εμείς και το πως έχουμε αλλάξει οι ίδιοι μέσα στα χρόνια # Χαίρομαι ας πούμε που δεν με άγγιξε η διδακτική «don’t drink and fly» ηθοπλασία του Flight, με τον Ντένζελ Γουάσινγκτον να είναι ίδιος κι απαράλλακτος τόσα χρόνια. # Πέρασε και δεν ακούμπησε το “υπέροχο τίποτα” (που έλεγαν οι Τρύπες) της Anna Karenina # To ίδιο και το Impossible που που συνδυάζει τη συναισθηματική πορνογραφία του Ιναρίτου με τους μηχανισμούς συγκίνησης του “Πάμε Πακέτο” # Έψαχνα να βρω την ερμηνεία του Άντονι Χόπκινς στο Χίτσκοκ (τον άνθρωπο που μας έχει πείσει ότι είναι ο Πικάσο και ο πρόεδρος Νίξον μεταξύ άλλων χωρίς ίχνος παραμόρφωσης) κάτω από μακιγιάζ που ζωντανεύει το μουσείο της μαντάμ Τισώ # Με τη “Ζωή του Πι” ο Ανγκ Λι πήγε ένα βήμα πέρα τα όρια της ψηφιακής εικόνας # Αν μονάχα έλειπαν τα τελευταία 5 λεπτά… # Τον Κουέντιν τον λατρεύουμε 20 χρόνια και δεν θα μας προδώσει ποτέ # Ο Άφλεκ, αν και λαικό παιδί, κερδίζει πόντους για τις επιλογές που ΔΕΝ έκανε. Δεν έπεσε στον πειρασμό της δράσης. Δεν έπαιξε σαν άλλος Τζακ Ράιαν. Δεν έκανε παληκαριές. Δεν έβαλε εμβατήρια # Πήρα για πρώτη φορά στα σοβαρά ταινία Μπόντ, ίσως γιατί τον είδα τσακισμένο απ’το χρόνο # Δεν θέλω έναν κριτικό κινηματογράφου να μου αναλύσει πόσο καλός έιναι ο Λίνκολν του Σπίλπμεργκ. Το βλέπω. Το ξέρω. Είναι μπροστά στα μάτια μου # Θα εκτιμήσω όμως αυτόν που θα γράψει σε βάθος για το Beyond the Hills (εγώ δεν τολμώ) και πιάσει τα 15 επίπεδα που λειτουργεί # Όσα συνέβησαν σ’αυτό το μοναστήρι ακόμα με κάνουν να πετάγομαι στον ύπνο μου. # Η θεότητα Τζέσικα Τσαστέιν είναι ένας θησαυρός για το Χόλυγουντ και μακράν η καλύτερη νέα ηθοποιός στον κόσμο (με δεύτερη την Έιμι Άνταμς) # Η Μπίγκελοου με τον τρόπο που κανακεύει τους πεζοναύτες, με την προκλητική της αδιαφορία για την εξωτερική πολιτική και με τον τρόπο που αναγάγει την αντιτρομοκρατική δράση μιας δεκαετίας στην εμμονή ενός (!) ανθρώπου σηκώνει πολύ κουβέντα. # Δεν έχει δει ποτέ Homeland φαίνεται # Έχε χάρη που παραμένει ικανότατη σκηνοθέτις # Κάτι που δεν ήταν ποτέ ο Ντέιβιντ Ο’ Ράσελ # Βρήκα απογοητευτικό το Silver Lining Playbooks που επιβεβαιώνει στα μάτια μου τη μετριότητα του Ράσελ, πράγμα που είχε φανεί και στο The Fighter # Ένα χλιαρό στόρι χωρίς κέντρο βάρους για μια (σχετικά) δυσλειτουργική οικογένεια και ένα τύπο που (σχεδόν) δεν είναι στα καλά του, ο οποίος θα (περίπου) ερωτευτεί μια κοπέλα που τραβάει ζόρια, μέχρι που στο τέλος θα χορέψουν σε διαγωνισμό (!) και θα φιληθούν. Μια ακόμα τάχα-μου-indie ταινία που στο τελευταίο μισάωρο όλα τα ζητήματα βρίσκουν διέξοδο, ενώ δεν έχει γίνει τίποτα για να λυθούν. # Μερικοί τσίμπησαν και την έστειλαν στα όσκαρ # Οι Σαιεντολόγοι όμως που μπλόκαραν το Master από τα όσκαρ, θα το βρουν από τους εξωγήινους. # Τα περιμένω όμως τα φετινά όσκαρ μπας και καταφέρω να δω την 85χρονη Εμανουέλ Ριβά να κρατά απ’το χέρι την 9χρονη Κεβανζέν Βαλί # Όποιος δεν συγκινηθεί με αυτή την εικόνα δεν αγαπάει το σινεμά.

Advertisements

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in Cinema. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s