Amour

Ένα ζευγάρι ογδοντάχρονων (τουλάχιστον) που είναι παντρεμένοι πολλές δεκαετίες, κουβεντιάζει κατά τη διάρκεια ενός γεύματος στην κουζίνα. Μια εικόνα που μοιάζει να έχει επαναληφθεί χιλιάδες φορές στο παρελθόν. Ο Georges αφηγείται στη σύζυγό του Anne, μια ιστορία της νιότης του. Της λέει ότι κάποτε είχε δει μια ταινία που τον συγκίνησε βαθιά και ο αντίκτυπος των συναισθημάτων του ήταν σπουδαιότερος από την ταινία την ίδια. Ο Georges εξομολογείται πως όταν είχε επιχειρήσει αργότερα να την αφηγηθεί, δεν άντεξε και βούρκωσε. Το συναίσθημά του ξεπέρασε την ιστορία που έλεγε. Οι σπουδαίες ταινίες αφήνουν αυτό ακριβώς το αποτύπωμα μας υπογραμμίζει ο σοφός Γερμανός σκηνοθέτης. Σπουδαίες τις καθιστά ο απόηχος που φωλιάζει στο υποσυνείδητο. Λίγο μετά τη στιγμή που το βαθύστομο δράμα της απώλειας σωπάσει και λίγο αφότου ξεπεραστεί το αντανακλαστικό σοκ της θέασης. Όπως ακριβώς η ταινία που οικειοποιείται τον στομφώδη τίτλο «Αγάπη».

Η πνευματική και σωματική υγεία της συζύγου του Georges θα κλονιστούν ανεπανόρθωτα και ο ίδιος θα σταθεί στο πλευρό της μέχρι το τέλος, παραμερίζοντας χωρίς δεύτερη σκέψη τη δική του δυσκινησία. Με ελάχιστη δράση και διάλογο αλλά και με περίσσια υπομονή και σεμνότητα, ο Χάνεκε δεν βγαίνει ούτε στιγμή από το upper class διαμέρισμα του ζευγαριού και με μια ευθύγραμμη αφήγηση χωρίς συναισθηματική υπερβολή, κινηματογραφεί τους ήρωές του σαν έγχορδα σε ένα κονσέρτο δωματίου. Ήρωες αληθινοί και σάρκινοι, παραδομένοι στο ψυχοφθόρο ρελαντί μιας ασθμαίνουσας ζωής. Ο σκηνοθέτης με ψύχραιμη μελαγχολία αφουγκράζεται τις τρυφερές κινήσεις, το ικετευτικό ύφος στα βλέμματα και τη δοκιμασία της αφοσίωσης, σε μια μινιμαλιστική συμφωνία σε σολ ελάσσονα. Παρατηρεί με διακριτικότητα την αναπόφευκτη αλλοίωση των ανθρώπινων δραστηριοτήτων (βιολογικών, πνευματικών και συναισθηματικών) τις ψυχολογικές αποχρώσεις της συμπεριφοράς και επιχειρεί μια χαμηλοβλεπούσα χαρτογράφηση του σπαρακτικού χρονικού της αναμονής του λυτρωτικού θανάτου. Χωρίς μελοδραματικά ξεστρατίσματα και χωρίς πνιγηρή διάθεση.

Αυτό που στα χέρια άλλου σκηνοθέτη θα ήταν ένας κατακλυσμός από εύκολους εκβιασμούς, εδώ είναι παραταγμένο με αρχοντιά και σοφία. Λες και ο καταχωνιασμένος ανθρωπισμός και η ευγενική διαστολή του Χάνεκε ξεσπάθωσαν και πήραν τα ηνία από το αρτηριοσκληρωτικό σινεμά του, σπάζοντας το μεταλλικό περίβλημα που έφτιαχνε, από το μισανθρωπικό μανιφέστο FunnyGames, τον πονεμένο σαδισμό του Piano Teacher, τον αστικό εφιάλτη του Caché και το καλοκεντημένο φιλοσόφημα White Ribbon. Τελικά κατάφερε να ανοίξει τους κινηματογραφικούς ορίζοντες με ένα αεροστεγώς κλεισμένο δράμα και να μιλήσει με παρατεταμένες σιωπές που φαντάζουν νοηματικά πλουσιότερες από οποιαδήποτε αδάπανα αποφθέγματα περί «αγάπης». Σπουδαία πράγματα.

Advertisements

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in Cinema. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s