Top 20

“MY WEATHER REPORT

No 1 : Perfume Genius – Put Your Back N 2 It

Perfume-GeniusΗ θεομηνία άφησε πίσω της τόνους λάσπη, ξεχειλισμένα ρέματα και λίμνες στα πεζοδρόμια. Σε όλη τη διάρκεια της κακοκαιρίας ο Mike Hadreas δεν άνοιξε ούτε στιγμή την ομπρέλα, ούτε κοίταζε να φυλαχθεί. Μόνο είπε κάτι σαν “i’m a bird now” και εξαφανίστηκε χαμογελώντας. Στα σπλάχνα μιας κακόγουστα στολισμένης μεγαλούπολης, συνήθως πλακωμένοι από παχιά στρώματα αυτολύπησης και αυτοτιμωρίας, βρίσκουν χαραμάδες για να φωνάξουν και κάτι lost souls που πασχίζουν να είναι αντάξιοι (ενώ είναι ανάξιοι) ενός έρωτα που δεν καιροφυλακτεί στις γωνίες. Με τους ήχους του Hood θέλω να μπει η νέα χρονιά. Κάθε νέα χρονιά.

No 2 : Jessie Ware – Devotion

Jessie-Ware-DevotionΤην πλούσια ηλιοφάνεια θα ακολουθήσει ένα θερμό Ανοιξιάτικο σούρουπο, λίγο πριν φανεί ο έναστρος, πεντακάθαρος ουρανός. Όμως μερικές φορές κάτω από το πιο καθαρό κλίμα έχουν συμβεί τα πιο σπαραξικάρδια δράματα. Κάτι τέτοιο μαρτυρά η θερμοκρασία που θα κυμανθεί από τη βελούδινη soul της Sade μέχρι το σοφιστικέ mainstream της Alicia Keys, αλλά και οι άνεμοι που θα πνέουν ισχυροί από την πειθώ μιας pop ντίβας τύπου Annie Lennox, μέχρι ασθενείς από την λεπτή ευγένεια μιας Lisa Stansfield. Τα πιο καλόγουστα pop τραγούδια της χρονιάς, φτιαγμένα με ισόποση επίδραση τεχνολογίας και ανθρώπινου παράγοντα.

No 3 : Black Keys – El Camino

Τα περσινά καιρικά φαινόμενα κάνουν την εμφάνισή τους ετεροχρονισμένα (ας όψεται το nerdy κόλλημα με τις ημερομηνίες). Όμως η μακροημέρευση του album στις καρδιές μας (σε σχέση με εκατοντάδες πυροτεχνήματα) είναι η πιο γλυκιά εκδίκηση. Κατακλυσμός από πληθωρικό post blues, δροσερές καταιγίδες από μοντέρνο, σαρωτικό boogie και τσουνάμι από κοφτά, ολοστρόγγυλα, εθιστικά riff που παραμένουν κάργα απολαυστικά στη νιοστή -στα καπάκια- επανάληψη. Οι θυελλώδεις άνεμοι που σε παίρνουν, σε σηκώνουν και σε φέρνουν τούμπα, έσπειραν στον ορίζοντα κάθε φετινή rock κυκλοφορία και έκαναν θολή ανάμνηση ολάκερη τη δισκογραφία του συγκροτήματος πριν το Brothers. Από τα ελάχιστα rock album του 21ου αιώνα με δυναμική να ακούγονται για δεκαετίες. (σ.σ. υπόδειγμα οικονομίας η παραγωγή)

No 4: Wild Nothing – Nocturn

NocturneΟνειρικός καιρός που ευνοεί το τρέξιμο και τους περιπάτους και μουντή ατμόσφαιρα που ευνοεί τη μοναχική μετακίνηση -έστω με μεγάλα ακουστικά στα αυτιά- μέσα στα τίγκα γεμάτα μέσα μαζικής μεταφοράς. Το ομιχλώδες σούρουπο θα σαγηνεύσει αυτούς που καταγράφουν τη ζωή με τα πειραγμένα φίλτρα του instagram. Η εξασθένηση της θερμοκρασία και του κρύου αέρα οφείλεται σε αυτή την κάπου-το-έχω-ξανακούσει ποιότητα που διαπερνά τα τραγούδια. Από την εσώκλειστη θλίψη κρεβατοκάμαρας στο θεοσκότεινο ντεμπούτο των Wild Nothing, ήρθε η ώρα για συναναστροφή και interaction με κανονικούς ανθρώπους στο Nocturne και η 80’s dreamy pop αποκτά ανθρώπινο άγγιγμα. Λιγότερο shoegaze, περισσότερη catchy pop. Λιγότεροι Cure, περισσότεροι Echo & the Bunnymen. Λιγότερα retweets, περισσότερες καλημέρες. Λιγότερα emoticons, περισσότερα χαμόγελα.

No 5 : Beach House – Bloom

beach-house-bloomΤα πάντα έδειχναν προς μια ηλιόλουστη μέρα την οποία θα ακολουθούσαν κάτι σαν παντός καιρού Αλκυονίδες. Από (πολύ) νωρίς όμως άρχισαν τα πρώτα απειλητικά σύννεφα και ο καιρός άρχισε τα αψυχολόγητα σκαμπανεβάσματά του (από καλοκαιρία Καραιβικής σε πολικό ψύχος μέσα σε 4 λεπτά, όσο διαρκεί το Myth). Τώρα; “What comes after this?” . Μην ξεγελιέστε, η φευγαλέα ηλιοφάνεια ήταν “momentarily bliss”. Οι εκρηκτικοί τυφώνες ανά τακτά χρονικά διαστηματα δεν έλειψαν (“and in between it’s never as it seems“) και τα αποτελέσματα είναι πανικός και φοβία για τα μελλοντικά φαινόμενα (“Consequence of what you do to me”) με τις κραυγές ανθρωπιστικής βοήθειας για τα θύματα του Κατρίνα (ή άλλο όνομα) να μην εισακούγονται (“Help me to make it“). Όμως το πραγματικό στόρι και το ηθικό δίδαγμα βρίσκονταν στους στίχους απ΄την πρώτη στιγμή “can’t keep hanging on, to what is dead and gone“. Οχι;

No 6: Lana Del Rey – Born to Die

Lana-Del-Rey-Born-To-DieΗ κακοκαιρία του hype, οι θύελλες των ξεσαλωμένων τρολ και η ομίχλη των κοντόφθαλμων που αντί να ακούνε κράζουν τα «τυποποιημένα προϊόντα» ευτυχώς πέρασαν. Τα διαδέχονται οι αίθριες μελωδίες και μια πεντακάθαρη folky trip-hop ατμόσφαιρα, με μια χαρισματική -αν και ανέτοιμη να χειριστεί την επιτυχία και τα ζωντανά ακροατήρια- αοιδό. Οι μικρές νεφώσεις οφείλονται στη κατά τόπους βεβιασμένη μετάλλαξή της σε τσαμπουκαλεμένη Νάνσι Σινάτρα, με τους ξεσηκωτηκούς ανέμους που φέρνει σαν μεταμοντέρνα Λολίτα -με αύρα Λιντσεικού ερωτισμού- να ενισχύονται σταδιακά σε ισχυρούς από την αθυροστομία και τον φετιχισμό με την Αμερικάνικη σημαία. Το υπέροχο δεύτερο δισκάκι του «Paradise Edition» ανέβασε 5-6 θέσεις το album σε τούτη τη λίστα.

No 7 : Sharon Van Etten – Tramp

sharon-van-etten-trampΚαιρός για εσωστρέφεια και ψυχοθεραπευτικό σπάσιμο επίπλων. Οι αρκετές νεφώσεις δημιουργούν σκιές στις (ούτως ή άλλως) αδιέξοδες σχέσεις και οι δυνατοί άνεμοι θα πλήξουν σοβαρά τα (ούτως ή άλλως) σαθρά θεμέλια του ταλαιπωρημένου ψυχισμού της Sharon Van Etten, η οποία βουτάει βουλιμικά στις κιθάρες της σαν φάρμακο από τον αλκοολισμό και τον αυτολύπηση της έντεχνης θηλυκής ομήγυρης. Η θερμοκρασία στο τρίτο της album της με τίτλο Tramp, θα κυμανθεί από PJ Harvey μέχρι πρώιμους National, με μικρές φωνητικές παραινέσεις που φέρνουν στα σπλάχνα των τραγουδιών οι μεταβλητοί άνεμοι του ξωτικού ονόματι Julianna Barwick.

No 8 : The xx – Coexist

The-xx-CoexistΑπό δυο μετωπικά αντικρουόμενες κατευθύνσεις φυσούν ασθενείς άνεμοι, ανεπαίσθητα και σταθερά. Από τη μια ένας δροσερός «θηλυκός» νοτιάς που σε ζεσταίνει σαν να σου λέει ότι «όλα θα πάνε καλά». Από την άλλη ένας ψιθυριστός «αρσενικός» βοριάς που σφυρίζει στο πέρασμά του και σε περικυκλώνει. Οι εύθραυστες, δίδυμες φωνές του Oliver και της Romy ανελίσσονται σε ένα υπνωτικό σπιράλ αλληλοσυμπληρούμενων ερμηνειών που ανεβάζει τη θερμοκρασία (εντός δωματίου) και λιώνει τον πάγο ανάμεσα στο ζευγάρι που κοιτιέται χωρίς να αγκαλιάζεται. Eκστομίζουν βαριές λέξεις και ανασυνθέτουν μια διαλυμένη σχέση πάνω σε έναν μινιμαλιστικό trip hop καμβά. Οι ασθενείς βροχές δεν προσφέρονται μόνο για 38 λεπτά cocooning, καθώς το album ανθίζει μετά την 7η-8η ακρόαση.

No 9 : Crystal Castles – III

crystal-castles-iiiΣτάχτη και μπούρμπερη. Την ατμόσφαιρα προβλέπεται να σκεπάσει ένα πυκνό μείγμα από καπνό και από ομίχλη τόσο παχιά που την κόβεις με το μαχαίρι. Ποτάμια λάβας θα χυθούν στους δρόμους και τα πάντα θα καλύψουν οι άναρθρες κραυγές και οι σειρήνες από  πυροσβεστικά οχήματα. Οι άνεμοι σε αυτό το εσχατολογικό πάρτυ μεθυσμένης (αυτο)καταστροφής θα είναι θυελλώδεις και τον παγετό θα λιώσει μια βροχή από πυρακτωμένο σίδερο. Στον τρίτο δίσκο των Crystal Castles όμως, για πρώτη φορά παρατηρείται μια πιθανότητα πρόσκαιρα ασθενούς βροχής γλυκών μελωδιών και τρυφερότητας ανάμεσα στα όξινα beat.

No 10 : Django Django – Django Django

django-djangoΠαράξενος και ετερόκλητος ο καιρός στο σύνολό του, με άπειρα σκαμπανεβάσματα και πληθώρα εναλλαγών στο μεγαλύτερο μέρος της ημέρας, που προκαλεί παρανοϊκά ντυσίματα και αντικρουόμενες διαθέσεις. Τα εναρκτήρια synth που ταιριάζουν σε μια φουτουριστική ταινία δυστοπικής φαντασίας της δεκαετίας του 80, διαδέχονται οι Αφρικανικές επιρροές, τα πολυρυθμικά beats, το κολάζ από βιρτουόζικες κορυφώσεις, τα δουλεμένα sonic landscapes, η διαστημική ψυχεδέλεια και άφθονοι πειραματισμοί τύπου Talking Heads. Η θερμοκρασία θα συνεχίσει να βρίσκεται σε επίπεδα συγκροτημάτων όπως TV On The Radio, Hot Chip, Metronomy, που ενώ το groove τους προκαλεί πολλά μποφόρ έτσι όπως βάζουν στο μπλέντερ ήχους και επιρροές, υστερούν σε στυλ. Ας είναι… όσο καταφέρνουν και παράγουν τόσο έξυπνα album.

No 11 : Tindersticks – The Something Rain

171229d1Οι αλησμόνητες πυκνές νεφώσεις που άφησαν το στίγμα τους στα 90’s, όχι μόνο επανέρχονται με την απαραίτητη δόση κάπνας και jazzy μελαγχολίας, αλλά με το (ατυχώς τιτλοφορημένο) The Something Rain, η πρόσκαιρη βροχή καταιγιστικών συναισθημάτων είναι πιθανότερη από ποτέ, πάντα δια χειρός της επίσημης dark night of the soul μπάντας (άντε μαζί με τους Bad Seeds). Περιορισμένη ορατότητα και λονδρέζικο ψιλόβροχο αναμένονται τις ώρες της νύχτας (πάντα) στο τύπου Roxy Music (εποχής μετά-Eno και πρό-Avalon) “Slippin’ Shoes“, στη Νότια soul του “A Night So Still“, στο βραδυφλεγές “Show Me Everything“, στο εκρηκτικό “This Fire of Autumn” και το αφηγηματικό “Chocolate” (κάτι σαν το“Ballad of Tindersticks” του Curtains) με το σοκαριστικό twist στην τελευταία ατάκα.

No 12 : Ariel Pink’s Haunted Graffiti – Mature Themes

Προβλέπονται πυκνές νεφώσεις από τους stoned αυτοσχεδιασμούς και διακεκομμένο ψιλόβροχο από σύντομες -πλην ημιτελείς- ιδέες που συμπυκνώνονται σε μικρά παράξενα nuggets / βάλσαμο για τους ρακοσυλλέκτες του post punk των 80’s. Γρήγορη βελτίωση αναμένεται εξαιτίας του πειραματισμού με σταδιακή εξασθένηση του υδράργυρου απόλαυσης που οφείλεται στην παραπάνω απ’όσο πρέπει σε απαιτήσεις παραγωγή «κρεβατοκάμαρας». Πρόσκαιρος περιορισμός των φαινομένων και απρόσμενη ηλιοφάνεια περιμένει όλους τους «nerds της δισκοθήκης» αφού ολοκληρωθεί αυτό το παράξενο εσωστρεφές anti-pop ταξίδι.

No 13 : Lotus Plaza – Spooky Action At a Distance

Lotus PlazaΤα σύννεφα σκόνης που έφεραν οι Deerhunter και τα τοπικά ισχυρά φαινόμενα υγρασίας από το χαμηλό υψόμετρο του Atlas Sound θα είναι τοπικού χαρακτήρα στο νέο album του Lotus Plaza και προβλέπεται να σημειωθεί βαθμιαία επιδείνωση των obscure ήχων και των θορυβωδών groove που είναι βαπτισμένα στην νέο-ψυχεδέλεια. O Lockett Pundt (που είναι ο Lotus Plaza που είναι ο κιθαρίστας του Bradford Cox που είναι οι Deerhunter) ακούγεται απρόσμενα ρομαντικός στο διαλογιστικό dream-rock πόνημά του. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι ελάχιστες θερμοκρασίες σημειώνονται σε βραδινές ακροάσεις του δίσκου με τους ανέμους να πνέουν από Radiohead μέχρι Mazzy Star έως πολύ ισχυροί.

No 14 : Damien Jurado – Maraqopa

H βροχή και οι πυκνές νεφώσεις στο Seattle δεν σταματούν ποτέ. Ο Damien Jurado κουβαλάει τον καιρό της γενέτειράς του στο Maraqopa, που μοιάζει με χαμένο spiritual folk δίσκο από τα 70’s. Η θερμοκρασία θα κυμανθεί από Neil Young στα πιο εσωστρεφή του μέχρι Paul Simon στα πιο spiritual, με τη μέγιστη τιμή της να έρχεται με τα This Time Next Year και Everyone’s A Star που τραγουδιούνται καλύτερα πλάι στο τζάκι. Η ψυχεδελική παραγωγή του Reel To Reel θα προκαλέσει μικρή εξασθένηση στους ισχυρούς ανέμους μοναξιάς, αμφιβολίας και απόγνωσης αυτής της ιδιαίτερα εκλεκτικής shoegazing folk. H ηλιοφάνεια έρχεται…

No 15: Daughn Gibson – All Hell

daughn-gibsonΚαμία ηλιοφάνεια και πολλές αυξημένες νεφώσεις φέρνει μαζί του ο βαρύτονος Daughn Gibson που με το All Hell παίρνει φέτος τη σκυτάλη από τον περσινό John Maus, όχι σαν υφολογία αλλά σαν παραγωγή αξίας. Η «noir pop» του Gibson φέρνει τοπικές βροχές από αυτοσχέδιες λούπες με ξεκούρδιστο πιάνο. Τοπικά ισχυρά έως θυελλώδη sampling ξεδιπλώνουν ημιτελείς μουσικές ιδέες, που αφηγούνται καουμπόικους μύθους με ξεχασμένους ήρωες που μπεκροπίνουν σε φουτουριστικά σαλούν με ρετρό διάκοσμο. Οι άνεμοι πνέουν μέτριοι από Burial και James Blake, και ασθενείς μέχρι Johnny Cash και Ian Curtis, περισσότερο ενισχυμένοι σε εφιάλτες, από έναν μουσικό που θα ακούει εναλλάξ Cocteau Twins και Hank Williams με μεγάλη άνεση.

No 16: Ty Segall – Twins

Ty Segall - TwinsΟ καιρός σήμερα… Θα βρέξει «ΚΙΘΑΡΕΣ» (επιτέλους!). Την ηλεκτρική καταιγίδα από παχύρευστες ψυχεδελικές 60’s κιθάρες, θα διαδεχθεί νέα επιδείνωση από πυκνό χαλάζι punk κιθαρόκαυλας και για το υπόλοιπο βράδυ προβλέπεται ισοπεδωτική garage κιθαρόπτωση. Οι σφοδροί έως σχεδόν θυελλώδεις κιθαροάνεμοι, πήραν και σήκωσαν τον Jack White μακριά από την 20άδα. Ο ατόφιος «χειροποίητος» κιθαριστικός παροξυσμός και το  πείσμα του Ty Segall να μην υπογράφει κακό τραγούδι δεν προβλέπεται να εξασθενήσουν. Αμήν.

No 17 : Shearwater – Animal Joy

Animal JoyΗ συννεφιά και το ψιλόκρυο που αναμένεται από την ονειρική (ψιλο-prog) κιθάρα και τις τεθλασμένες ρυθμικές γραμμές δεν είναι αποτρεπτικά για νυχτερινούς περιπάτους, ειδικά όταν το i pod έλιωσε τα τελευταία album των National και των Antlers και χρειάζεται ανανέωση.  Η καλύτερη ποίηση γεννήθηκε κάτι τέτοιους μελαγχολικούς και εσωστρεφείς χειμώνες και οι Shearwater από το Τέξας δε χολοσκάνε για την ηλιοκαμένη Americana του τόπου τους. Λίγα χιόνια θα πέσουν προς το δεύτερο μισό του δίσκου με σταδιακή βελτίωση εξαιτίας της θέρμης των φωνητικών ενώ οι αραιές νεφώσεις από το φάντασμα των Talk Talk και του πρώιμου Gabriel σταδιακά θα πυκνώσουν και θα οδηγήσουν σε ανέμους που θα πνέουν «νοσταλγικά» ισχυροί.

No 18 : Chromatics – Kill For Love

Έπιασε ψιλή βροχούλα από vintage synths η οποία δημιουργεί ωραίο εφέ όταν πέφτει πάνω στις πινακίδες από neon. Το ψιλόβροχο δε λέει να σταματήσει ποτέ σε διάρκεια, όμως δεν φτάνει ποτέ σε σημείο να χρειαστούμε αδιάβροχο ή ομπρέλα εμείς που βγάζουμε φλύκταινες με βρώμικες λέξεις όπως «italo disco». Πλημμυρίσαμε από υπνωτικούς future gazing ρυθμούς και ταξιδιάρικη electro pop, που στη χειρότερη σου κρατάνε ζεστή συντροφιά στην οδήγηση και στην καλύτερη παράγουν μια υπερστιλιζαρισμένη down tempo κατάνυξη. Είναι ευοίωνοι και χαλαρωτικοί οι ασθενείς άνεμοι του εμπνευστή Johnny Jewel στην παραγωγή, αν και την ατμόσφαιρα χαλάνε οι κατά τόπους νεφώσεις του auto tune και ένας ενοχλητικός νοτιάς στα παραφουσκωμένα ambient ιντερλούδια.

No 19 : The Raveonettes – Observator

Στον 6o δίσκο των Raveonettes, τα μέχρι πρότινος φαινόμενα pop σκοτεινιάς και κωλοπαιδίστικης μανιοκατάθλιψης έχουν βαθμιαία εξασθενίσει και έχουν παραχωρήσει τη σκυτάλη σε φθινοπωρινές μελωδίες, με φωνητικά που κυμαίνονται βαθμιαία σε μέτριες εντάσεις. Λόγω του κατά τόπους πυκνού lo-fi θορύβου και της σκονισμένης ατμόσφαιρας, η ορατότητα παραμένει τοπικά περιορισμένη. Οι παροδικές βροχές εσωστρεφών τάσεων ευτυχώς εκδηλώνονται ακόμα, σε κομμάτια όπως το Curse Of The Night. Οι κρύοι άνεμοι πνέουν ενισχυόμενοι από την επιμελώς ημιτελή παραγωγή και απ’τη δεινότητα του συγκροτήματος να χτίζει εθιστικές μελωδίες τις οποίες σκεπάζουν νεφώσεις τύπου Jesus And Mary Chain. Αν και είμαστε πάντα «εντός δωματίου» μετά από κάμποσες ακροάσεις η θερμοκρασία ενδέχεται να πέσει αρκετά.

No 20 : Alabama Shakes – Boys & Girls

PrintΑπό πολύ νωρίς στο Boys & Girls πέφτει μια έντονα παλιομοδίτικη blues rock βροχή, με τους μέτριους μέχρι ισχυρούς ανέμους αυθεντικής νότιας Soul να φυσάνε στην καρδιά των τραγουδιών. Οι άνεμοι πνέουν από διαφορετικές διευθύνσεις, τόσο απο την πονεμένη r’n’b της Stax όσο και από την χίπικη αυτοκαταστροφή της Janis Joplin, με μια μικρή εξασθένηση που οφείλεται μόνο στην μικρή αίσθηση ομοιομορφίας τραγουδιών. Αυτό που στέλνει το album στα καλύτερα της χρονιάς είναι οι παροδικά ισχυρές καταιγίδες αναβιωτικής blues διάθεσης -αυτή των σύγχρονων αρχιερέων του είδους Black Keys– που ανεβάζουν τα μποφόρ απόλαυσης σε κομμάτια όπως τα «I Found You» και «Be Mine».

Advertisements

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in blogovision. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s