More Flaws and Doubts (episode 10 of 10)

Είχε κοιμηθεί αργά το προηγούμενο βράδυ αλλά είχε υποσχεθεί στον εαυτό της ότι θα ξυπνούσε νωρίς. Είχε όμως λογαριάσει χωρίς τον εφιάλτη. Εδώ και μέρες είχε ανάψει στο μυαλό της ένα φυτίλι που την ωθούσε -για λόγους που καθιστούν ογκώδη κάποια βιβλία ψυχολογίας- να απομακρυνθεί από εκείνον. Τον συνέδεαν μαζί της οι κλωστές του πόθου, αλλά εκείνη ένιωθε αλυσοδεμένη μαζί του. Ας λένε ότι ο χρόνος επουλώνει τις πληγές, η ίδια ένιωθε προδομένη και από αυτό το φάρμακο.

Είναι κάτι στιγμές που σε πιάνει απελπισία σε άμεση συνάρτηση με τον καιρό, έτσι ήταν εκείνο το βροχερό, μουντό πρωινό του Σεπτέμβρη, που είχε όσο χρώμα έβρισκες σε βωβή ταινία γυρισμένη στις αρχές του αιώνα. Τις τελευταίες βδομάδες είχε μείνει σιωπηλή, λες και μια αόρατη νεράιδα της είχε στερήσει με το ραβδάκι της το δικαίωμα να μιλάει.

Η ιδέα ότι θα έβαζε μπροστά τη μηχανή και θα έφευγε της εξέπεμπε μια απροσδιόριστη μαγεία. Ήξερε ότι ζούσε στιγμές που θα άνηκαν σε σελίδες ενός απόκρυφου ημερολογίου και για λίγο αισθάνθηκε ένα αιχμηρό τσίμπημα τρόμου. Στο δικό της βιβλίο τα ανεμοσκορπίσματα της δικής του ζωής ήταν η μοίρα της και σπάνια έπαιρνε την κατάσταση στα χέρια της. Ήθελε τις ανθρώπινες σχέσεις χωρίς «αλλά» και «γιατί», όμως αντιμετώπιζε μόνο ψεύτικα χαμόγελα και άσκοπες ευγένειες.

Τα αχνογάλανα μάτια της έκλεισαν με δύναμη όταν σκέφτηκε πόσα είχαν ταράξει την καρδιά της εκείνα τα ομιχλώδη χρόνια. Θυμήθηκε το τελευταίο τρεμάμενο φιλί με το οποίο τον ξεπροβόδισε. Θυμήθηκε τη νύχτα που τα πρόσωπά τους τρόμαζαν τα μικρά ψάρια του λιμανιού, έστω και αν στην αντανάκλαση του νερού φαίνονταν ότι χαμογελούσαν. Καθώς οδηγούσε, κοιτάχτηκε στον καθρέφτη και διέκρινε τις δυο άσπρες τρίχες που συνέθεταν τη μοναδική παραφωνία στη μαύρη αχλή που περιέβαλλε τη φιγούρα της.

Τις στιγμές που έβγαινε από το νεφέλωμά της κοιτούσε δεξιά και αριστερά τα μακρινά κτίρια και τον βροχερό ορίζοντα. Σκέφτηκε ότι πάντα η μυρωδιά του χώματος μετά τη βροχή της προκαλούσε ένα μούδιασμα. Αν και ναρκωμένη από την έλλειψη ύπνου, την ψύχρα στον αέρα και το άρωμα της μοναξιάς, άφησε να της ξεφύγει ένα αχνό χαμόγελο. Για μια στιγμή ένιωσε -άγνωστο γιατί- ότι με τα χρόνια είχε αποκτήσει το χαμόγελο της μητέρας της. Οι ώρες είχαν περάσει. Ήταν ήδη μακριά…

(NOT SO) SAD & LONELY

Advertisements

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in Ever-changing stories. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s