Doom & Gloom

 

Φέτος οι Rolling Stones (όπως ο Dylan και ο James Bond) γιόρτασαν τα 50 χρόνια ζωής (;) τους.

* Το ερωτηματικό υποδηλώνει την απορία του κατά πόσο οι Stones είναι ακόμα ενεργό συγκρότημα (με μόλις 3 studio album τα τελευταία 25 από τα 50 χρόνια) ή έναlive act.

Προσωπικά αδιαφορώ για τα αμέτρητες επετειακές συλλογές όπως το GRRR! για τα 50 χρόνια ή το Fourty Licks για τα 40 χρόνια ή αυτό που θα βγει για τα 60 και πάει λέγοντας. Αχρείαστες συλλογές που ξανασερβίρουν τα ίδια τραγούδια με δέλεαρ δυο-τρια καινούρια (;).

*Το ερωτηματικό στα “καινούρια” υποδηλώνει την απορία του πόσο καινούρια είναι δυο τραγούδια βγαλμένα από το συρτάρι των αμέτρητων μισοτελειωμένων sessions των 70’s, που για να ηχογραφηθούν τα μέλη του γκρουπ συναντιούνται με τη μεσολάβηση δικηγόρων, γραμματέων και μάνατζερ σε ουδέτερες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες ώστε να εκτελέσουν τα part τους σε ένα εικοσιτετράωρο.

Η καταγραφή των Rolling Stones στην οθόνη έχει προηγηθεί με το «25 x 5» (1989), το «Ladies & Gentlemen the Rolling Stones» (1974), το «Rock ‘n’ Roll Circus» ,τα πρόσφατα «Stones In Exile» και «Shine A Light» και άλλα. Όμως τα τρία παραπάνω ντοκιμαντέρ για τους Rolling Stones αν θεαθούν στη σειρά φανερώνουν τρεις διαφορετικές πτυχές και διεισδύουν συλλογικά στην ουσία του αειθαλούς σχήματος. Το πρώτο είναι το Charlie Is My Darling που είχε γυριστεί κατά τη διάρκεια της περιοδείας των Stones στην Ιρλανδία το 1965, λίγες βδομάδες μετά την κυκλοφορία του Satisfaction“.Το εξαιρετικό υλικό που μονταρίστηκε ξανά φέτος είναι ανάλογο ενός Don’t Look Back. Ένα φιλμ γεμάτο νευρώδη πλάνα με τους Stones σε σκηνές πρώιμου χάους, σε τροχάδην για το backstage, σε μάχες με αλαφιασμένους ανήλικους fans και σε ηλεκτρισμένες εκτελέσεις των τραγουδιών της πρώτης τους εποχής. Είναι τα χρόνια που το συγκρότημα πασχίζοντας να αποδείξει ότι δεν είναι απλά η σκοτεινή πλευρά των Beatles έβγαλε τον καλύτερό του εαυτό. Είναι η εποχή που ο Jagger τραγουδάει και στέκεται όπως ελάχιστοι frontmen του rock, Εδώ θυμόμαστε πόσο υπέροχα τραγουδάει κομμάτια σαν το Play With Fire, προτού αναπτύξει την δική του ακατανόητη «προφορά Jagger» μετά το 70 με τις απολαυστικές ανοησίες του με το μικρόφωνο.

Το δεύτερο είναι το παντελώς άγνωστο Cocksucker Blues του 1972. Ο κινηματογραφιστής Ρόμπερτ Φράνκ (υπεύθυνος για το αυτοσχεδιαστικό beat ποίημα Pull My Daisy με τους Γκίνσμπεργκ και Κέρουακ) χωρίς ίχνος διακριτικότητας ακολουθεί το συγκρότημα στην Αμερικάνικη περιοδεία που ακολούθησε το Exile on Main St. Τα ντοκουμέντα φανερώνουν μια μπάντα που δεν έχει συνέλθει από το φρικτό φιάσκο του Altamont και περιστοιχίζεται από junkies και wannabes. Ανάμεσα στα live βλέπουμε ποταμούς κοκαΐνης, τηλεοράσεις να φεύγουν από μπαλκόνια ξενοδοχείων και ακατάπαυστο σεξ με groupies σε ιδιωτικά τζετ. Οι τσιρίδες από τις ανήλικες του Charlie Is My Darling που ονειρεύονταν κρυφά το ξεπαρθένεμά τους από έναν rolling stone, έδωσε τη σκυτάλη σε πρόθυμα θηλυκά και το hangover των 60’s διαδέχτηκε ο πρωινός εμετός των αρχών των 70’s. Κουτάλια, σύριγγες και μπουκάλια τζιν ανάμεσα σε μικρόφωνα και κιθάρες. Η πονοκεφαλιασμένη, γκροτέσκο εκδοχή του Almost Famous και μαζί η αγέλαστη και θλιβερή εκδοχή των Spinal Tap. Ο ξοφλημένος ιδεαλισμός του «peace & love» του καλοκαιριού της αγάπης, εξαργυρώνεται σε διαλυμένες σουίτες ακριβών ξενοδοχείων και το swinging London πεθαίνει στο ακραίο και κακοντυμένο lifestyle που -τάχα μου- είναι η ζωή στα άκρα. Αντί για το καθαρό, σπινθηροβόλο βλέμμα των 60’s βλέπουμε τις διεσταλμένες κόρες του Jagger που μοιάζει με ανδρόγυνη καρικατούρα σε εκκεντρικές δημόσιες εμφανίσεις, σαν να έχει την αίσθηση ότι ο κόσμος οφείλει για κάποιο λόγο να σκύψει και να του φιλήσει τα πόδια (ή κάτι πιο πρόστυχο). Οι εμφανίσεις είναι έντονες αλλά ξεκούρδιστες. Ακόμα και η εμφάνιση με τον Stevie Wonder μοιάζει παρωχημένη σε ένα φιλμ που οι Stones αποκήρυξαν και απαγόρευσαν την κυκλοφορία του στις αίθουσες. Το σημαντικό εδώ δεν είναι η κλειδαρότρυπα στη ροκ μυθολογία αλλά το ότι στις σκηνές του παρασκηνιακού fun είναι σοκαριστικά αμήχανες και στερούνται κάθε αίσθηση χαράς. Ο σκηνοθέτης (που έχει τα διπλά χρόνια των μελών των Stones) κατέγραψε την απελπισία τους χωρίς συμπάθεια ή κρίση και το πλήρωσε με την αποκήρυξη του έργου του.

Το τρίτο είναι το φετινό Crossfire Hurricane που έγινε φέτος για λογαριασμό του HBO. Οι εναπομείναντες Stones δεν ήθελαν να εμφανιστούν αλλά μόνο ακούγονται σε ένα commentary πάνω στο υλικό αρχείου, επιλογή ενδεικτική της κλιμακούμενης με τα χρόνια αποστασιοποίησης της μπάντας ως προς το κοινό της αλλά και ανάμεσα στα μέλη τους. Παρά το εξαιρετικό μοντάζ και την προσεγμένη αφήγηση, το πρόβλημα με το Crossfire Hurricane είναι ότι φαίνεται πως πρόκειται για το επίσημα μισθωμένο ντοκιμαντέρ των «εορτασμών». Αντί μιας καλλιτεχνικής ανάγνωσης της ιστορίας προσπαθεί να μας πουλήσει από την αρχή το μύθο μιας παρέας μουσικών που εδώ και μισό αιώνα τα έχει βάλει με όλο τον κόσμο (τον τύπο, τις αρχές, τους Beatles, τις επόμενες γενιές) και τελικά θριάμβευσε. Ελάχιστα στέκεται στις στιγμές όπως το συμβάν του Gimme Shelter ή τα περίεργα γεγονότα γύρω από το θάνατο του Brian Jones, τα οποία χειρίζεται ελαφρώς ρομαντικά και με έναν προσεκτικό χειρισμό της αλήθειας. Το άλλο μεγάλο πρόβλημα είναι ότι τα γεγονότα σταματάνε γύρω στο 1980. Όταν κάνεις ένα ντοκιμαντέρ ανασκόπησης για τα 50 χρόνια του μεγαλύτερου συγκροτήματος, δεν ξεπετάς σε λίγα λεπτά τα τελευταία 30. Εκτός αν το ντοκιμαντέρ το πληρώνουν οι ίδιοι. Όμως σίγουρα υπάρχει ζουμί στο πως νιώθουν οι τέσσερις τους ξοδεύοντας τρεις δεκαετίες μεσήλικης stardom ανακύκλωσης ανάμεσα σε πλήθος συλλογών, γιγαντοπεριοδειών, επανεκδόσεων και live κυκλοφοριών. Πόσο πιο ενδιαφέρον επίσης θα ήταν το εγχείρημα αν κοντράριζε την κυνική προσέγγιση του Jagger με την ρομαντική του Keith Richards (που όπως και στην αυτοβιογραφία του Life μιλάει περισσότερο από τη φαντασία του και λιγότερο από μνήμης) ή αν αντί μιας ανασκόπησης για τις μάζες επιχειρούσε την εμβάθυνση στο τι σήμαινε να είσαι στο πιο συναρπαστικό (δεν λέω μεγαλύτερο) συγκρότημα στον κόσμο, σε μια εποχή που αυτό ακόμα είχε παρεμβατική σημασία στη δομή της κοινωνίας.

Advertisements

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in 3, Music. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s