Enjoy & Celebrate

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Η μουσική ιστορία έχει κατατάξει τους Led Zeppelin εκεί που τους αξίζει. Tα βιβλία και τα άρθρα που ήταν να γραφτούν γι’ αυτούς γράφτηκαν. Oι πωλήσεις που ήταν να γίνουν έγιναν και με το παραπάνω. Κανένα άλλο ροκ συγκρότημα που έδρασε από το 1968 έως το 1980 δεν μπορεί να τους κοιτάξει στα μάτια (με μόνη εξαίρεση τους Stones). Από τη χρονιά της διάλυσής τους οι Zep δεν έχουν επανενωθεί ποτέ και δεν έχουν ηχογραφήσει μαζί. Έχουν εμφανιστεί (με τον γιο του αδικοχαμένου Bonham στα ντραμς) για λίγα τραγούδια σε σποραδικά events όπως το Live Aid το 85’, τα 40 χρόνια της Atlantic το 88’ και την είσοδό τους στο Hall of Fame το 95’. Εξαιρούνται οι συνεργασίες των Plant/Page στο αριστουργηματικό No Quarter (94) και το αποτυχημένο Walking Into Clarksdale (98) όπως και οι κάμποσες κοινές τους συναυλίες στα 90’s. Τον Δεκέμβρη του 2007 στο 02 του Λονδίνου, μπροστά σε 18 χιλιάδες κόσμο (από τα 20 εκατομμύρια που ζήτησαν εισιτήριο) οι Led Zeppelin έδωσαν την πρώτη (και σίγουρα την τελευταία) ολοκληρωμένη συναυλία τους από τον Ιούλιο του 80 που εμφανίστηκαν τελευταία φορά. Αφορμή ήταν ο θάνατος του Αχμέτ Ερτεγκάν, του διορατικού δισκογράφου και ιδρυτή της Atlantic. Μια πενταετία μετά η συναυλία κυκλοφορεί σε cd και dvd.

Παρακολουθώντας την άριστη -από κάθε άποψη- εμφάνιση των Zeppelin νιώθεις όλα όσα όφειλες σαν θεατής μιας ιστορικής στιγμής αλλά και σαν οπαδός. Το δέος μπροστά στα μυθικά τραγούδια που άφησε για κληρονομιά μια μπάντα φτιαγμένη από τη στόφα των Θεών. Την αψεγάδιαστη δεξιοτεχνία τριών μουσικών που ανακατασκεύασαν το blues από τις ρίζες του, του έριξαν hard rock πανωφόρι και εξερευνώντας κάθε μουσικό σύνορο άνοιξαν μια τρύπα στη μουσική στρατόσφαιρα των 70’s. Η μαγεία είναι όλη εκεί, τα απωγειωτικά solo (ευτυχώς συντομότερα) και τα «bigger than life» ριφ του Page, τα ψυχεδελικά πλήκτρα και το αρχοντικό μπάσο του Jones, και αυτή η Φ-Ω-Ν-Η του Plant ωριμότερη από ποτέ, σε 16 τραγούδια από τον δαφνοστεφανωμένο κατάλογο των Zep, με τα heavyweights (Stairway To Heaven, Kashmir) και μερικά oddities (For Your Life). Οι 60ρηδες Zeppelin στα σκάνε στον εγκέφαλο σε μια δίωρη οργασμική σφυρηλάτηση σε ένα γενναίο live που παραδόξως είναι καλύτερo από το προ τριακοντιετίας The Song Remains The Same. Μεγάλες λέξεις, «μεγάλα» μεγέθη.

Την ίδια μέρα, λίγο μετά τη διαπασών παραζάλη των Zeppelin παρακολούθησα ένα dvd που εντελώς αθόρυβα κυκλοφόρησε φέτος ο Robert Plant και αφορά την ανασυγκρότηση της…άλλης του μπάντας, των Band Of Joy, του εφηβικού blues rock συγκροτήματος που έφτιαξε το 1966, σε ηλικία 17 ετών, δυο χρόνια πριν γνωρίσει τον Page και ενταχθεί στους Zeppelin. Το “Band of Joy – Live from the Artists Den” περιέχει άλλα 16 τραγούδια, τα 6 εκ των οποίων είναι των Zeppelin. Η εμφάνιση είναι σε ένα κατά πολύ μικρότερο και απείρως πιο χαλαρό κοινό που «ακούει» και δεν «παραληρεί». Ο Plant ερμηνεύει με τη καρδιά του country, folk και blues κομμάτια, δεν μπαίνει ούτε μια στιγμή στα ρούχα του «χρυσού θεού» που γαμεί το σύμπαν με μια κραυγή. Διασκεδάζει και απολαμβάνει τα τραγούδια με τους κολλητούς του, δεν τα απογειώνει. Δεν κάνει πόζες για να γκρεμίσει τα στάδια αλλά κοιτάει το κοινό στα μάτια και χαμογελάει. Παραχωρεί τη σκηνή στους μουσικούς, δεν τη δαμάζει. Μπορεί στα τραγούδια που λένε δεν υπάρχει ένα Whole Lotta Love ούτε ένα Dazed And Confused, αλλά καινούρια και παλιά κομμάτια από τους τόπους που εμπνέεται ο Plant, τις φυτείες του Μισισιπή, την έρημο της Αφρικής και την απεραντοσύνη στα Απαλάχια όρη.

Φυσικά το Live from the Artists Den δεν συγκρίνεται ούτε σε ειδικό βάρος και σε ποιότητα παραγωγής με το Celebration Day αλλά για κάποιο λόγο μου άρεσε περισσότερο. Για κάποιο λόγο προτιμούσα τα τραγούδια να μην ακούγονται άψογα σε όλη τη μεγαλοπρέπειά τους αλλά πιο αληθινά. Στο Celebration Day σε μαγεύει ο «μύθος» και σε σαγηνεύει η «αναβίωση». Στο Live from the Artists Den σημασία είχε μόνο η παρούσα στιγμή και η απόλαυσή της. Τα γαλόνια δεν γυαλίστηκαν αλλά έμειναν στο συρτάρι. Έβλεπα μουσικούς που περνούσαν ωραία στη σκηνή, που δεν είχαν τίποτα να αποδείξουν και ανακάλυπταν την αγάπη τους για τη μουσική. Η «χαρά» δεν υπάρχει απαραίτητα σε όλες τις «γιορτές». Οι Zeppelin δεν αντάλλαξαν ελάχιστα βλέμματα επί σκηνής, στη γλώσσα του σώματός τους δεν υπήρχε πια καμία οικειότητα. Η «μπάντα της χαράς» γελούσε όταν έπαιζε, ακόμα και στις πιο χαλαρές στιγμές. Στα αυτιά των Zep επί σκηνής έπρεπε να φτάσει το νόημα του mantra από τις live εκτελέσεις του Stairway… «does anybody remember laughter?»

ακούστε πόσο τέλεια ερμηνεύουν το Black Dog από το album “IV”

και πως προσεγγίζει ο Plant το Gallows Pole από το album “IΙΙ”

και επιλέξτε εσείς την ατμόσφαιρα που προτιμάτε.
Advertisements

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in Music. Bookmark the permalink.

One Response to Enjoy & Celebrate

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s