Lucky Number 35

 

 

 

 

 

Τρία ονόματα-ιερά τοτέμ για τη μουσική ιστορία επιστρέφουν.

Τι λένε τα στατιστικά;

Αυτό το μήνα κυκλοφόρησε το 35o album του 71χρονου Bob Dylan με τίτλο “Tempest“, ακριβώς 50 χρόνια από το ομώνυμο ντεμπούτο του, το 1962.

Τον ίδιο μήνα κυκλοφόρησε και το 35o album του 66χρονου Van Morrison με τίτλο “Born To Sing No Plan B“, ακριβώς 45 χρόνια από το πρωτόλειό του, το 1967.

Μόλις κυκλοφόρησε και το 35o album του 67χρονου Neil Young με τίτλο “Psychedelic Pill“, ακριβώς 44 χρόνια από το πρώτο solo album του το 1968, όταν άφησε τους Buffalo Springfield.

Τι λέει η πραγματικότητα;

Γοητευτική η δισκογραφική συγκυρία των τριών αμετανόητων γερόλυκων που χάραξαν με κόπο τις πολύπαθες πορείες τους, κατακτώντας γαλόνια και τιμές. Τρια αναλογικά album κατασκευασμένα με τιμιότητα στις κανιβαλιστικές ανάγκες μιας ψηφιακής εποχής, από δυο αγέλαστους μεσσιανικούς αγγελιοφόρους. Αν και ο Dylan, ο Morrison και ο Young βασίζονται περισσότερο στη μυθική αύρα τους παρά στις μελωδικές ροπές του παρόντος, αποτελούν ακόμα (σκουριασμένη έστω) αψίδα και ζεστό καταφύγιο απέναντι στην ασύμμετρη απειλή της σύγχρονης μουσικής αναλωσιμότητας.

Bob Dylan – “Tempest”

Πόσους δρόμους πρέπει να διανύσει ένας άνδρας για να φτάσει τα 50 χρόνια αδιάκοπης δισκογραφίας;  Ο Dylan είναι ο πρώτος που δίνει κανονική, απτή απάντηση σε αυτό το αδιανόητο ερώτημα με δέκα νέα τραγούδια που διαθέτουν πληθώρα ανάλογων αυτοαναφορικών πλαγιαρισμών, χτισμένων σε μια rythm section που τσαλαβουτάει στην αρχαιολογία του blues, του rockabilly, της folk, του bluegrass και της cοuntry. Ο Dylan με το «Tempest» χώνει τα πόδια του όλο και πιο βαθιά στην άμμο της προ-ροκ (ή μήπως προ-Ντίλαν;) παράδοσης, συνεχίζοντας το νοηματικό ταξίδι του Love and Theft (2001), του Mοdern Times (2006) και του Together Through Life (2009), αποφεύγοντας σαν το διάολο το λιβάνι (ή σαν folk τροβαδούρος το ρεύμα του ενισχυτή;) κάθε νεοτερισμό στην παραγωγή. Επιβεβαιώνει πως βρίσκεται πάντα ένα βήμα μπροστά (ένας ακόμα τρόπος να πεις ότι τους έχει την πλάτη γυρισμένη) από μουσικογραφιάδες, δεινόσαυρους, χιψτερς, ιστοριοδίφες, μουσικόφιλους, ντιλανόβιους, fans, haters και πάει λέγοντας. Για όλους αυτούς που πονοκεφαλιάζουν πάνω από τα πυκνά νοήματα των στίχων, που σιχτιρίζουν με τις αναφορές, που μελετούν ντοκουμέντα, ξεσκονίζουν αρχεία, ξεπουλάνε ευρήματα, βιογραφίες, λευκώματα και σημειωματάρια, αυτούς που γράφουν διατριβές ή κείμενα μίσους, που βλέπουν ντοκιμαντέρ και ταινίες μυθοπλασίας για τον άνθρωπο πίσω από το μύθο και τον μουσικό τύπο που τον λιβανίζει με ετήσια «συλλεκτικά» τεύχη…  H ουσία του Dylan βρίσκονταν πάντα αλλού, ποτέ στην ανακύκλωση της μυθολογίας του. Δεν κλείνει κανένας κύκλος μισού αιώνα -αστείοι δημοσιογραφικοί όροι- όμως ο Dylan καταφέρνει μετά από πέντε δεκαετίες να εμφυσήσει φρέσκο (;) αέρα στην αέναη έμπνευσή του, με μια ακόμη παρτίδα από νοσταλγικά ροκαμπίλια, από φαντασμαγορικές cοuntry αφηγήσεις χωρίς τελειωμό (που φτάνουν ακόμα και τα 45 κουπλέ χωρίς ρεφρέν στο 14λεπτο ομώνυμο τραγούδι), από αναχρονιστικά riff που αναδύουν το διαχρονικό rhythm‘n’blues πνεύμα, από στιχομυθίες που συνθέτουν ραψωδίες ολόκληρες -από το ναυάγιο του Τιτανικού μέχρι τον Τζον Λένον- συν μια νεοεισαχθείσα παράξενη εμμονή σε Ρωμαίους βασιλιάδες. Μας παρασέρνει σε σκοτεινές murder ballads, σε εσωστρεφείς blues εποποιίες για την απώλεια του έρωτα, σε γλαφυρές περιγραφές και βραχνές, καπνισμένες, αρρωστιάρες ερμηνείες για να μειδιάσουν ηδονικά οι λάτρεις και για να βγάλουν ξανά καντήλες οι πολέμιοι. Υποκλινόμαστε κύριε Dylan, κι ας μη δίνεις δεκάρα…

Van Morrison – “Born To Sing No Plan B”

Αν κέρδισε κάτι ο Van Morrison από τη συνεργασία του με την εταιρεία Verve εδώ και δέκα χρόνια, είναι ότι περπάτησε με ασφάλεια σε «χαλαρά» jazz και blues μονοπάτια, ξορκίζοντας το ιδρωμένο και αυτοβασανιστικό rythm’n’blues του παρελθόντος, χρησιμοποιόντας ένα κολάζ από κιθάρες και πνευστά που αντί να λυσσάνε, μας ξελογιάζουν και μας παρασύρουν σε κάτι εξατμισμένους vintage ρυθμούς. Η σκαμμένη φωνή του εξακολουθεί να εκφράζει το jazz πάθος που καιροφυλακτούσε μέσα του τόσες δεκαετίες, μέσα από ολίγον ασπόνδυλες πλην όμως ανοιχτόκαρδες μελωδίες. Τα χρόνια πέρασαν και ο Van Morrison δεν τραγουδά πια σαν να είναι κατατρεγμένος από τη σκιά του, αλλά φτιάχνει έναν φιλόξενο καμβά σε τραγούδια όπως το Goin’ Down To Monte Carlo. Τα δέκα νέα τραγούδια του είναι δείγμα εσωτερικότητας και γνήσιου μουσικού ενστίκτου, χωρίς όμως να αποφεύγουν ορισμένες κραυγαλέες παγίδες που εντοιχίζουν το album σε ατμόσφαιρα jazz μπιστρό, που προορίζεται για εκείνο το αντιπαθητικό «φιλολό» κοινό του ξηροκάρπιου και του ακριβού κρασιού που κολάζονται από την βιρτουοζιτέ. Τα τραγούδια αν και ταγμένα στην καλαισθησία δεν αφήνουν τεράστιο συγκινησιακό αποτύπωμα και δυστυχώς χρήζουν το άλλοτε αγρίμι από την Ιρλανδία σε έντεχνο αρωγό της αστικής λευκής neo-jazz. Ποιος νοιάζεται όμως; Σίγουρα όχι ο Van που δεν τον σκοτίζει η παραπανίσια δόξα του και δεν τσιμπάει από την αγιογραφική αγάπη των ορκισμένων fan. Αν είναι άξιος παρασημοφόρησης δεν θα το αποδείξει τώρα. Επιλέγει να μην είναι άψυχο μνημείο σε εγκυκλοπαίδειες και ροκ μουσεία αλλά να περιχαρακώνει την (ακόμα) μονόχνοτη περσόνα του σε αυτοσχεδιαστικά jazz πλουμίδια. Επιλέγει να μη ζει σαν έρμαιο του συλλογικού «παλιοροκάδικου» ασυνείδητου, αλλά να καταδεικνύει ακόμα και τώρα με τα τραγούδια του την εσωτερική του καταχνιά. Εξακολουθεί έτσι να μιλάει με πειθώ για τις (κρυμμένες) πληγές του από τη μακροχρόνια ανέραστη -πλην όμως τρυφερή και αγαπησιάρα- φύση του.

Neil Young – Psychedelic Pill

-“How do you know when a painting is finished?” είχε ρωτηθεί ο Έντ Χάρις στην ταινία του που υποδύονταν τον ζωγράφο Τζάκσον Πόλοκ.  -”How do you know you finished making love? ” ήταν η απάντηση που δέχτηκε η δημοσιογράφος.

Για χρόνια μου είχε καρφωθεί στο μυαλό αυτός ο σύντομος διάλογος. Είναι η απάντηση για πολλές ανόητες ερωτήσεις όπως: Γιατί να κρατάει 28 λεπτά το επαναλαμβανόμενο τζαμάρισμα του“Driftin Back”; Γιατί έτσι ένιωθαν ο Neil Young και οι Crazy Horse. Το τραγούδι δεν είχε «ολοκληρωθεί» ούτε στα 10, ούτε στο 15 ούτε στα 20 λεπτά. Έτσι το τζαμάρισμα μένει στα αυτιά για ώρες μετά την ακρόασή του. Οι στίχοι του κρύβουν μια νοσταλγία για τη δεκαετία του 60 αλλά και μια καλά κρυμμένη οργή. Ο Neil Young σε όλο το album μιλάει για το ξεπούλημα της τέχνης, τους τσαρλατάνους θρησκευτικούς ηγέτες, τις φιγούρες ορόσημα, την αποτυχία μιας γενιάς να αλλάξει τον κόσμο και την οργή που η ευκαιρία αυτή δύσκολα θα ξαναβρεθεί. Αυτή δεν είναι η ιστορία του Τζόνι Ρότεν αλλά ενός ανθρώπου που με το υπερπαραγωγικό μυαλό του κάνει έναν απολογισμό σε μια πολυτάραχη καριέρα. Φέτος είναι η χρονιά που ο Young επανασυνδέεται μετά από 8 χρόνια με τους Crazy Horse για δυο album (μετά τις διασκευές του Americana). Φέτος είναι και η χρονιά που υπέγραψε την αυτοβιογραφία του το «Waging Heavy Peace». Το Psychedelic Pill είναι κατά κάποιο τρόπο το soundtrack των απομνημονευμάτων του. Ο Young κοιτάει πίσω (Driftin Back) και στην πορεία τα κάνει όλα ίσωμα στο studio. Το απρόσμενα συγκινητικό 17 λεπτο ”Ramada Inn” περιγράφει έναν ώριμο και αειθαλή έρωτα. Το 17 λεπτο ”Walk Like A Giant” με το απίστευτα κολλητικό σφύριγμα, το βρώμικο κιθαριστικό riff και την οργιώδη κλιμάκωση στο φινάλε, είναι ένα τραγούδι που αν κρατούσε 5-10 ακόμα και κανείς δεν θα είχε αντίρρηση. Το 8λεπτο “She’s Always Dancing” είναι ένας ύμνος στην ομορφιά. Το “Twisted Road” είναι ένας φόρος τιμής στις επιρροές του (από τον Dylan, τους Grateful Dead, τον Roy Orbison και τον Bob Seger. Ίσως και να είναι το πιο άρτιο και ολοκληρωμένο album του Young από την εποχή του “Harvest Moon”. Το σίγουρο είναι πως όταν ένας μουσικός σαν του Neil Young θέλει να μας πει κάτι για τη ζωή (του) με ένα τόσο γενναίο και ογκώδες –όχι μόνο σε διάρκεια- album, αντί να κριτικάρουμε καλό θα είναι να το βουλώσουμε και να κρατάμε σημειώσεις.

Advertisements

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in 3, Music. Bookmark the permalink.

2 Responses to Lucky Number 35

  1. X.Z. says:

    εξαιρετικό άρθρο όπως παντα
    γραμμενο με αγαπη για το αντικειμενο και με καθαρή γλώσσα.
    το δε κλιπακι του Ντιλαν….. απολαυση! :)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s