Jessie Ware – Your Own Private Pop Star

Πολλοί θα χρησιμοποιήσουν χαρακτηρισμούς όπως «σοφιστικέ-pop», για το album της Jessie Ware, λες και το να εκφράσεις απτά, κανονικά συναισθήματα μέσα από μια καλόγουστη electro pop είναι καμιά κοσμογονικών διαστάσεων κατάκτηση μιας μαχόμενης ελίτ, που επιβιώνει ανάμεσα στον όλεθρο της κάκιστης pop σοδειάς των τελευταίων ετών. Μπορεί και να είναι έτσι…

Τη φωνή της Jessie μέχρι πρότινος κυοφορούσαν σκόρπια τραγούδια των SBTRKT και του Jack Peñate, μέχρι που ανέλπιστα ξεμύτισε και απέκτησε solo αυτονομία. Οι χαμηλές προσδοκίες για άλλη μια ακόμα συμπαθητική ερμηνεύτρια ευχάριστων dance τραγουδιών έγιναν θρύψαλα μπροστά στην μεθυστική αύρα που εξαπέλυσε και χάρη στην αίσθηση ευρωστίας που διαπερνά απ’ άκρη σ’ άκρη αυτά τα 11 τραγούδια.

Το εθιστικό album «Devotion» έπεσε σαν μετεωρίτης για να υπενθυμίσει τα αυτονόητα (ευτυχώς) και να ανακατέψει ξανά την τράπουλα των απαιτήσεων. Η μαγεία του Devotion έγκειται αρχικά στον τρόπο που αλλάζει τα δεδομένα: τα συμπαγή και τραχιά συναισθήματα εκφράζονται μέσα σε σοκολατένιο soul περιτύλιγμα και οι πιο εξωστρεφείς synth pop μελωδίες ακούγονται καλύτερα με κλειστό το φως, ώστε να διεισδύουν σαν φρέσκος αέρας στα πνευμόνια. Επιπλέον οι πιο στερεότυποι pop στίχοι όπως “If I make myself understood, will you treat me like you know you should?”, μετατρέπονται σε mantra μιας βασανισμένης pop ντίβας που δεν εκλιπαρεί για έρωτα αλλά αισθάνεται ότι αξίζει λιγότερα απ’όσα έχει, εκφράζοντας αβεβαιότητα και αυτοαπαξίωση. Η ασύγκριτη ωριμότητά της στο μικρόφωνο ακυρώνει κάθε προβλεψιμότητα και αποφεύγει επιδέξια οτιδήποτε παρωχημένο.

Κάτι οι μακρινοί απόηχοι από την πειθώ της Annie Lennox, κάτι η βελούδινη ευγένεια της Sade, κάτι η τόλμη της Grace Jones, κάτι τα πολλαπλά στρώματα ενισχυμένης synth pop του Prince και λίγο οι ηλεκτρονικοί ήχοι τραγουδιών όπως το αριστούργημα Wildest Moments‘ (όπου ακούγεται όπως θα τραγουδούσε η Florence όταν θα ήθελε να μιμηθεί την Lisa Stansfield), συστήνουν μια ερμηνεύτρια που εννοεί όσα τραγουδάει, και που ξαναβάζει τον παράγοντα «soul» στην ερμηνεία πατώντας σε μια παραγωγή που εξευγενίζει τον παράγοντα «pop» στην απόλαυση της ακρόασης.

Πώς να περιγράψεις το elegance των πλήκτρων του Sweet Talk, την ανησυχητική ένταση του 110% όπου μοιάζει σαν ο Burian να φόρεσε τις post-dubstep ανησυχίες του στην Alicia Keys, τα σπαρακτικά«Oohhh» στο φινάλε του Taking In Water, τις «πλάτες» του Devotion που θα υπέγραφε άνετα ο Thom Yorke, το No To Love που μοιάζει σαν οι Massive Attack να ανακαλύπτουν ξανά τη Minnie Riperton, τη διαχρονική γοητεία του Still Love Me και του Night Light που παντρεύουν τους Eurythmics με την Teena Marie και τον δυναμικό R’n’B πυρήνα του Swan Song, όπου η Jessie σαν άλλη Sade χτίζει πρώτα σε εικόνες και μετά σε αξιοπρεπή λικνίσματα. Από πού να πιάσεις τα στυλιζαρισμένα πνευστά, τα δυναμικά drum beat και τα σέξι riff…

Το ‘Devotion‘ δεν είναι future-pop αφού η κονσόλα δεν καίγεται να ανανεώσει το τεχνολογικό τοπίο της μοντέρνας αισθητικής, ούτε retro-pop αφού δεν αγγίζει τις συνήθεις εύκολες ρετρό αναφορές στη δυναμική pop του Phil Spector, για την ακρίβεια δεν είναι ούτε σημερινή pop αφού η Jessie ακολουθεί τον δικό της «downbeat» δρόμο προτιμώντας να είναι εσωστρεφής και καλαίσθητη παρά επίκαιρη. Προς τιμήν της αποφεύγει το βαρύγδουπο μελόδραμα της Adele που μετριέται σε οκτάβες και σε πτυχία ωδείου- αντίθετα είναι παραστατική χωρίς να ξεφεύγει ποτέ σε υστερικά ξεσπάσματα. Μπορεί και πορεύεται και χωρίς το -τάχα μου- doomed της Lana Del Ray, που αν και αξιόλογο σαν προϊόν, μυρίζει «κατασκευή» από έξυπνους παραγωγούς. Επιπλέον, αντιθετα με τη Lana, ο δείκτης του hype δεν έχει χτυπήσει στη στρατόσφαιρα και τα τραγούδια έχουν την ευκαιρία να αναπνεύσουν και να «αναζητηθούν» απ΄το ακροατήριο.

Η καλλιεργημένη και γοητευτική φωνή της Jessie -ειδικά όταν τραγουδάει: “I want to know is it mutual?/Am I ready to run?/Am I ready to fall?/I think I’m ready just to lose it all”- λειτουργεί σαν ρυθμικό εργαλείο που ξεδιπλώνει τα μελωδικά αναπτύγματα και τη φαντασία της κατασκευής τραγουδιών που δεν ακούγονται πουθενά προμελετημένα ή άκαμπτα.

Περί αισθήσεων ο λόγος στην παραγωγή και περί αφοσίωσης ο λόγος στους στίχους, σε τραγούδια που προκαλούν ταχυπαλμίες με τη μορφή ατμοσφαιρικού ονείρου.

“Who says no to love?”

Advertisements

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in Music. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s