All work and no play makes jack a dull boy

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Τα δυο παραπάνω ντοκιμαντέρ για το σινεμά του Στάνλεϋ Κιούμπρικ, πέραν του ότι είναι ιδιαίτερα διασκεδαστικά, σε βυθίζουν με ένα παράξενο τρόπο στα δαιδαλώδη κρυμμένα νοήματα των ταινιών του, τα οποία είτε τα έχει τρυπώσει ο ίδιος στα πλάνα, είτε είναι μόνο για τα μάτια των συνομωσιόπληκτων και των σινεφίλ ομοϊδεατών του…Φοξ Μόλντερ.

Ερασιτεχνικά ως προς την κατασκευή τους αλλά κρατώντας περήφανα τη σημαία του ενθουσιασμού γύρω από τα τρελά trivia, τους ανοιχτούς σε ερμηνεία γρίφους και τους παρανοϊκούς μύθους που ελλοχεύουν στις υπερβατικές εικόνες του σπουδαιότερου σκηνοθέτη του περασμένου αιώνα, το “Kubrick’s Odyssey” αλλά κυρίως το “Room 237” ξεδιπλώνουν μια σειρά από αστείες μέχρι αληθινά ανατριχιαστικές θεωρίες που κρύβονται στα αινιγματικά πλάνα της φιλμογραφίας του Κιούμπρικ, κυρίως της «Λάμψης» και του «2001: H Οδύσσεια του Διαστήματος».

Η πρώτη ταινία (και πρώτο μέρος μιας τριλογίας που θα ακολουθήσει) είναι μια προσωπική τοποθέτηση του Jay Weidner που αναλύει και τεκμηριώνει την διάσημη ιστορία συνομωσίας ότι τα πλάνα της προσσελήνωσης του Apollo 11 το 1969 ήταν κατασκευασμένα από τον Κιούμπρικ στα studio της NASA. Το φιλμ εξηγεί πως το «2001» γεννήθηκε μέσα από την πενταετή συνεργασία του Κιούμπρικ με τη NASA και την κυβέρνηση ξεκινώντας από το 1964 μέχρι το 1968 που βγήκε και στις αίθουσες και αναλύει με απολαυστικότατο τρόπο πως η «Λάμψη» είναι στην πραγματικότητα η απολογία του Κιούμπρικ για την υπόθεση της επανδρωμένης αποστολής στη Σελήνη και πως στην ουσία πρόκειται για ένα κρυπτογραφημένο μήνυμα του σκηνοθέτη για πράγματα που δεν μπορούσε να μιλήσει ανοιχτά.

Το “Room 237” του Rodney Ascher εστιάζει στη «Λάμψη» και τις κρυμμένες αλήθειες πίσω από το φιλμ, (δυο τρεις είναι τόσο εύστοχες και ευφυείς που σου μουδιάζουν τον εγκέφαλο). Μια σειρά από ειδικούς (δηλαδή φαντασιόπληκτοι, geeks, φανατικοί θαυμαστές του σκηνοθέτη και vhs enthusiasts) εξερευνούν άλυτους γρίφους και εκθέτουν με κατάνυξη μερικά φιλμικά αινίγματα που προκύπτουν από «ανάποδη» ανάγνωση της ταινίας. Επιπλέον υπογραμμίζουν «προσεκτικά τοποθετημένες» παραλείψεις του Κιούμπρικ σε μια χορταστική έξαρση νουμερολογίας και παροξυσμού συνομωσιολογίας που συνθέτουν ένα πάζλ άλυτων νοημάτων που οδηγούν μόνο σε άλλες ερωτήσεις. Για παράδειγμα το απαγορευμένο δωμάτιο του Overlook Hotel ονομάστηκε 237 -από 217 που ήταν στο βιβλίο- γιατί η ταινία δίνει πληροφορίες για το ολοκαύτωμα (2Χ3Χ7=42), για να αποκαλύψει έμμεσα την ενοχή του Κιούμπρικ για την κατασκευή του υλικού του Apollo (237 χιλιάδες μίλια είναι η απόσταση της Σελήνης με τη Γη), ή μήπως το “Room No” είναι αναγραμματισμός του “Moon”;

Δεν θέλω να αποκαλύψω ή να γράψω όσα λέγονται γιατί θα βλάψει την απόλαυση της πρώτης θέασης αλλά σαν φρέσκο input έχω να πω ότι οι θεωρίες θα έχουν συνέχεια και σε επόμενα ντοκιμαντέρ καθώς ανεξερεύνητες παραμένουν οι θεωρίες γύρω από το Eyes Wide Shut. Τα αδιαμφισβήτητα γεγονότα είναι ότι η ταινία έμεινε ανολοκλήρωτη καθώς ο Κιούπρικ το βράδυ πριν πεθάνει δούλευε ακόμα στο μοντάζ (είναι η μοναδική ταινία μαζί με το Σπάρτακο που δεν είχε το 100% του ελέγχου του τελικού φιλμ, για άλλους λόγους φυσικά) ότι τέσσερις μέρες πριν το θάνατό του είχε δείξει σε δυο executive της Warner ένα work in progress της ταινίας και σκόπευε να μικρύνει τη διάρκειά της και ότι υπάρχουν σκηνές που κόπηκαν και το studio αρνείται την ύπαρξή τους.

Από εκεί και μετά αρχίζει το χάος… Είναι η ταινία μια απόπειρα του Κιούπρικ να ξεσκεπάσει τη δράση μυστικών αιρέσεων από την εποχή του Ροκφέλερ (υπάρχει εικονογραφία που παραπέμπει στους Ιλλουμινάτι) να μιλήσει για τις ελίτ παρακρατικές κλίκες που ελέγχουν την εξουσία και που ο Κιούμπρικ ήταν φιλικά προσκείμενος στους κόλπους τους από τα χρόνια των 70’s, τα μηνύματα για τον Σινοϊαπωνικό πόλεμο, τις άφαντες σκηνές που γυρίστηκαν μυστικά και που δεν υπήρχαν στο σενάριο, τις αναφορές στον Μάγο του Οζ, τις εξηγήσεις για τον ερμητικό τρόπο ζωής του σκηνοθέτη, την εικονογραφία, τους αναγραμματισμούς στα ονόματα, την αινιγματική γεωμετρία και τους συμβολισμούς που διέπουν όχι μόνο το αριστουργηματικό κύκνειο άσμα του αλλά το σύνολο του έργου του.

Ακόμα και χωρίς να ισχύει τίποτα από τα παραπάνω, το μόνο σίγουρο είναι η σαρωτική δύναμη των εικόνων του Κιουμπρικικού κινηματογράφου και το σεισμικών διαστάσεων εκτόπισμα του έργου του μοναδικού σκηνοθέτη που ο χαρακτηρισμός «ιδιοφυία» μοιάζει φτωχός για να περιγράψει.

O James Kirby, κατά κόσμον Caretaker, υπογράφει τη μουσική του Room 237 και μάλιστα έβγαλε πέρσι ένα album από instrumental συνθέσεις με τίτλο An Empty Bliss Beyond This World που βασίζεται στη Λάμψη και που σαμπλάρει τη μουσική που ακούγεται στον στοιχειωμένο χορό του 1928. To video έχει τα δικά του κρυμμένα μυστικά και είναι αρκούντος spooky από μόνο του.

Advertisements

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in Cinema. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s