Pushin Forward Back

Είναι προφανές ότι το Twixt δεν έχει τίποτα να πει σε όσους έχουν στο μυαλό τους τον Κόπολα μόνο σαν τον «δημιουργό του Νονού». Όπως αντίστοιχα το Inland Empire δεν έχει απαραίτητα να πει κάτι σε όσους λατρεύουν τον Άνθρωπο Ελέφαντα, ή ακόμα όπως στους fan του Ocean’s 13 δεν έχει τίποτα να πει το The Good German. Έχουν περάσει σχεδόν 50 χρόνια από την πρώτη κανονική ταινία του Κόπολα, όταν στις αρχές της δεκαετίας του 60 είχε δοκιμαστεί στο τερέν του γοτθικού τρόμου με το Κορμανικό b’ movie Dementia 13. Φέτος ο σκηνοθέτης-θρύλος ολοκληρώνει έναν πλήρη κύκλο καριέρας με το πειραματικό θρίλερ Twixt. Όμως το οπερατικό μεγαλείο και η υπερβατική σκηνοθετική ματιά του Κόπολα αναπαύονται εδώ και 20 χρόνια και για τελευταία φορά εθεάθησαν σε όλη τη μεγαλοπρέπειά τους κάπου στα Καρπάθια όρη. Έκτοτε μεσολάβησαν τα ρουτινιάρικα Jack και Rainmaker, μέχρι τα τελευταία χρόνια που ο Φράνσις εμφύσησε ζωή και ενέργεια στην καριέρα του με μια μορφή νέου πειραματισμού πάνω στην αποκρυπτογράφηση ιδεών απαλλαγμένων από τα στεγανά της φόρμας. Υπέγραψε την υπερφίαλη φιλοσοφική παραβολή του Youth Without Youth, το ασπρόμαυρο και αστυλιζάριστο Tetro, και πρόσφατα την βαμπιρική ατμόσφαιρα του Twixt.

 

Η αφήγηση του Τομ Γουέιτς μας συστήνει το περιβάλλον μιας μικρής πόλης όπου διαδραματίστηκε ένα άγριο μακελειό με παιδιά. Ο πόθος του ήρωα-συγγραφέα για τις απαντήσεις τον παγιδεύει σε έναν ονειρόκοσμο με πλοηγό τον Έντγκαρ Άλαν Πόε που απαξιώνει την πνευματική του αυτάρκεια. Η ταινία στο σύνολό της μοιάζει σαν την πρώτη δουλειά ενός ταλαντούχου νέου που ψάχνει να βρει τη φωνή του στην straight to video αγορά και δεν θέλγεται να επιδείξει τα παράσημα του ποιητή της φρίκης (the horror) του πολέμου. Εδικά η χρήση του slit screen σε ρεαλιστικές σκηνές, αν και έχουν την ενσυναίσθηση του ερασιτεχνισμού τους, αφήνουν αποκαρδιωτικά αποτελέσματα. Χωρίς να διαθέτει σπουδαίο σενάριο (ο Στήβεν Κίνγκ γράφει τέτοιο διήγημα σε ένα απόγευμα) ο Κόπολα στήνει ένα ψηφιακό θέατρο καμπούκι στις 4-5 εξαιρετικές σκηνές ονείρων, με εξπρεσιονιστική χρήση των χρωμάτων (γκρίζο για τη θανατίλα, κόκκινο για τον κίνδυνο), με την κατακλείδα της ταινίας να φανερώνει μια φάρσα… μια ειρωνεία απέναντι στους ανυποψίαστα απαιτητικούς θεατές.

Αν και το Twixt είναι εντελώς αποκομμένο με το entertainment αισθητήριο του θεατή, ακόμα και των fan του τρόμου (ο Κόπολα με μια punk rock φιλοσοφία, έκανε μόνος τη διανομή βγάζοντας σε περιοδεία την ταινία, πειράζοντας το soundtrack και το μοντάζ ανάλογα με το κοινό) πασχίζει να συλλάβει και να αποδώσει με ψηφιακή κάμερα μια φιλοσοφική αυτοψία των ριζών των αυθεντικών horror movies της βιντεοαγοράς, των drive in και των “παρακατιανών” δημιουργιών της Hammer που έχουμε αγαπήσει.

Advertisements

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in Cinema. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s