Time Peace

 

 

 

 

 

Εδώ και κάμποσο καιρό είμαι σκλάβος του Terry Callier και των τριών album που έβγαλε μαζεμένα στις αρχές των 70’s. Ειδικά του “What Color Is Love”. Ένα χρόνο μετά την ταξιδιάρικη folk του “Occasional Rain” το 1972, το πύρινο πάθος που καιροφυλακτούσε στη ψυχή του soulman από το Σικάγο, βρήκε το δρόμο για τα αυλάκια του “What Color Is Love”. Ο Terry Callier πήρε την πύρινη ακουστική folk του Tim Buckley και την μεταβόλισε σε συμφωνική soul του πρώιμου Isaac Hayes. Πάτησε στις αφηγηματικές φόρμες του ηλεκτρικού Dylan, διυλίζοντας τις ακουστικές μελωδίες του σε jazz μοτίβα. Γεφύρωσε την ψύχραιμη μελαγχολία του Nick Drake με την αδαμάντινη ευφυΐα των πειραματισμών του Curtis Mayfield. Τραγουδάει άλλοτε σαν φιλόξενος τροβαδούρος και άλλοτε σαν howler που σε στοιχειώνει. Γοητεύει, αλλά είναι ένα level πάνω από την χλιδάτη bedroom soul, όπως περίπου η γυμνή γυναίκα στο εξώφυλλο με το απλανές βλέμμα. Είναι μακριά από τους ζορισμένους shouters όπως ο Wilson Pickett και δεν έχει καμία συγγένεια με την «πονεμένη» soul του Νότου, αντίθετα απλώνει την καθαρότητα τη φωνής του σε μακροσκελείς ψυχεδελικές ενορχηστρώσεις. Λες και ξεσπάθωσε το ακέραιο και ρομαντικό πνεύμα του Bill Withers και ξαμολήθηκε στις άγριες τραγωδίες του Paul Weller. Στο “I Just Can’t Help Myself” του 1974, πήρε το ρόλο του πνευματικού κλειδοκράτορα σε ένα δικό του ιδιότυπο «μαλακό» soul μόρφωμα, αλλά με βαθύ spiritual χαρακτήρα. Ο Callier πέτυχε μια εγκεφαλική διείσδυση σε όσα συλλογικά συνηθίζουμε να διαισθανόμαστε ως soul, jazz και folk χωρίς να προκύπτει ζήτημα δεοντολογίας και ανασκευάζει μια σειρά αρχετύπων της μαύρης μουσικής παράδοσης. Προσεγγίζει τα σχήματα που έχει στο μυαλό του, συγκρούεται μαζί τους, ρίχνει τις άμυνές του και μετά τα ξαναβρίσκει. Τα τραγούδια του είναι επίτευγμα εσωτερικότητας και μουσικού ενστίκτου. Ψάχνει στους στίχους όχι απαραίτητα την ποίηση αλλά κάτι βαθύτερο από τον προδιαγεγραμμένο ρόλο τους. Ταλανίζεται κομψά μέχρι τη στιγμή που τα μουσικά σκαριφήματα που έχει στο μυαλό του να πάρουν μια μορφή, διάφανη και σκληρή.

Ο Terry Callier υπήρξε ιδιότυπη περσόνα. Μετά από ένα αποτυχημένο ντεμπούτο έβγαλε αυτά τα τρία album για λογαριασμό της εταιρείας Cadet που άνηκε στην Chess, με παραγωγό τον Charles Stepney. Χάθηκαν όμως κάπου στην R’n’B υπερπροσφορά της εποχής. Έκανε άλλα δυο album στα τέλη των 70’s που δεν είχαν καμία τύχη στην εποχή που η disco τα είχε κάνει όλα ίσωμα. Απογοητευμένος έπιασε δουλειά σε εταιρεία ηλεκτρονικών υπολογιστών και για 20 ολόκληρα χρόνια ήταν εξαφανισμένος, μέχρι που έκανε μια δειλή επιστροφή στα τέλη των 90’s, κυρίως γιατί οι dj στην Αγγλία ανακάλυπταν album σαν το “What Color Is Love“. Ελάχστοι όμως γνωρίζουν τον Callier, αν και οι Massive Attack τον φιλοξένησαν στο εξαιρετικό σίνγκλ “Live With Me” σαν μικρό φόρο τιμής.

Ακούστε με τι τρόπο γαργαλάει το υπογάστριο με το “You Goin’ To Miss Your Candyman”,τη διακύμανση,τις “πλάτες”,τη bass line και τα κρουστά.

Advertisements

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in 3, Music. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s