Ενός Λεπτού Κραυγή (episode 8 of 10)

Είχε κουραστεί να του απευθύνονται με αυτούς τους τελεσίδικους, απόλυτους χαρακτηρισμούς. Όχι πως του χρωστούσε κανείς τα εύσημα. Τον ξαλάφρωνε η ιδέα ότι όλα τα πράγματα ανατρέπονται. Ήθελε την παρήγορη ερμηνεία, αυτή που η άκρη του νήματος χάθηκε από αφηρημάδα. Είχε κουρδίσει τον εαυτό του ώστε να περιφέρει τις ίδιες ατάκες, τα ίδια τικ, την ίδια συμπεριφορά, τις ίδιες παιδιάστικες ανάγκες. Δεν ήθελε να ακουμπήσει λίγο τα βάρη του να ξεκουραστεί -κι ας τον προσπέρναγε λίγο ο κόσμος στον αγώνα δρόμου στο μυαλό του. Πόσο γελοίος έμοιαζε με όλη τη σαβούρα ξωπίσω του, σαν τενεκεδάκια που σέρνει γαμπριάτικη λιμουζίνα. Η ίδια απαράλλακτη πόζα -αυτή μιας φανταστικής φωτογράφισης για το εξώφυλλο της αυτοβιογραφίας του. Δεν κάνεις ταμείο με τα ένσημα γνώσης, τη συλλογή εμπειριών και τη χωνεμένη κουλτούρα. Τα καπελώνει σφετεριστικά η κρεμάμενη επιθυμία. Αυτή που είχε να αντιμετωπίσει, αφού πρώτα η καταχνιά από το μεθυστικό ερωτικό δράμα στρογγυλοκάθιζε.

Έβρισκε την απόλυτη νορμαλιτέ στις κούφιες ερωτικές εξομολογήσεις ενός τσακισμένου  αρσενικού. Ήθελε production value στην υπερπαραγωγή της ερωτικής της διάθεσης. Η ανοσία της στα λόγια στην άλλη άκρη του τηλεφώνου την έκανε να θέλει να βαλαντώσει. Η φωνή της γίνονταν όλο και πιο τρεμάμενη με τα χρόνια, επιπλέον μπορούσε πια να μιλάει για περισσότερο από είκοσι λεπτά χωρίς παύση. Κατάλοιπα μιας ζόρικης εποχής που όλα βρισκόντουσαν σε ένα επικίνδυνο, γαλήνιο «περίπου». Κάπου έπιανε κάτι σκόρπιες λέξεις που χτυπάνε σαν καμπανάκι, όπως «αγαπάω» αλλά δεν έδινε σημασία. Πάσχιζε να ακουστεί συμπονετική στο τηλεφωνικό δράμα που συνέβαινε. Το κρησφύγετο των κούφιων αισθήσεων σύντομα θα κατέρρεε. Φταίνε εκείνες οι ατελείωτες, γαμημένες στιγμές που οι ο χρόνος διαστέλλεται και σου τεντώνει το μυαλό. Προς το παρόν οι εκφράσεις λατρείας της ακούγονταν «άδειες». Σαν την υπόσχεση που του έδωσε για να τα πουν το επόμενο πρωί.

…and as the sparks flew upwards

i secretly succumbed to hope…

Advertisements

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in Ever-changing stories. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s