El Camino – A Biography

Οι καλοί δίσκοι δεν χρειάζονται το ιδανικό timing. Είναι απλά εκεί και σε όποια φάση της ζωής σου και να σε βρουν θα γίνουν μέρος σου. Οι αισθητήριοι μηχανισμοί και οι αντιδράσεις αλλάζουν. Στην ουσία όμως η σχέση δημιουργείται – σαν όλους εκείνους τους καρμικούς έρωτες που δεν πρόκειται να αποφύγεις. Ένα-ένα τα 11 υπέροχα τραγούδια του album των Black Keys για κάθε πενταετή σταθμό σε ένα προσωπικό “παράλληλο σύμπαν”.

Αν ήμουν 10 χρονών και άκουγα το Lonely Boy

Θα λύσσαγα να το ακούω καθημερινά λίγο πριν κοιμηθώ – για αποφορτίσω την τσίτα από το βραδινό μπάσκετ- και λίγο αφού ξυπνήσω γιατί θα μου έδινε ώθηση να ανταπεξέλθω στο οδυνηρό πρωινό ξύπνημα. Θα χορογραφούσα έναν δικό μου, έξαλλο χορό, με εναέριες κλωτσιές και ανάποδες κωλοτούμπες μετατρέποντας το κρεβάτι μου σε τραμπολίνο. Θα χρησιμοποιούσα ότι αντικείμενα είχα στο δωμάτιο σαν όργανα και θα ψιλοτραγουδούσα μπροστά στον καθρέφτη με τα μαϊμουδίσια Αγγλικά μου. Το στίχο Lonely Boy μόνο θα καταλάβαινα, θα μου αρκούσε…

Αν ήμουν 15 χρονών και άκουγα το Dead and Gone

Θα ήταν το «δωμάτιο πανικού» μου για όσα φριχτά συνέβαιναν στο προαύλιο του σχολείου. Θα το φύλαγα για κρυφό χαρτί στο πάρτι που θα έκανα με την ελπίδα να το χορέψει μαζί μου η Δ. Μάλλον το σχέδιο θα αποτύχαινε γιατί θα το σχεδίαζα υπερβολικά στο μυαλό μου. Αν και θα το είχα κατεβάσει, θα έβαζα λεφτά στην άκρη για να το αγοράσω το Σάββατο σε βινύλιο από τα Εξάρχεια. Στο μαγαζί θα έπαιρνα και ένα σκασμό δίσκους γιατί θα είχα αποφασίσει οριστικά ότι αυτή τη μουσική αγαπώ. Θα δήλωνα έμπρακτα την υποταγή μου στο rock. Θα έκλεινα τα μάτια κάθε φορά που θα άκουγα τα «oh oh oh» στα δεύτερα φωνητικά. Θα ένιωθα μέσα μου ανώτερος που το ακούω αυτόν το δίσκο, πολύ υπεράνω της εφηβικής ομήγυρης που θα μεράκλωνε με λαϊκά. –Τόσα ξέρουν οι βλάχοι! (θα έλεγα)

Αν ήμουν 20 χρονών και άκουγα το Gold on the Ceiling

Θα το άκουγα στα καπάκια με το Whole Lotta Love και το Seven Nation Army. Θα μουρμούριζα στα τρένα το βαρύ του riff αδιαφορώντας για το αν ακούγομαι στους διπλανούς, και θα άρχιζα να χορεύω (κάπως ενοχικά) σαν glam performer. Θα ξεχνούσα για λίγο το punk που μόλις θα ανακάλυπτα. Θα ανακάλυπτα την αξία του «χορού» στο rock και θα χλεύαζα τους στημένους μπακουρο-ροκάδες, με τις τράκες τους, τα φτηνά μπυρόνια τους και την επαρχιώτικη άποψη τους για τη μουσική (αυτά τα :Rory Gallagher και τα μυαλά στα κάγκελα ρε μάγκα… οι Pink Floyd είναι θεοί ρε… και τέτοια χαριτωμένα). Θα είχα αγοράσει μαύρο t-shirt του συγκροτήματος την επόμενη κιόλας μέρα.

Αν ήμουν 25 χρονών και άκουγα το Little Black Submarines

Θα έγραφα τον στίχο everybody knows that a broken heart is blind σε αφιέρωση μετά τον τελευταίο αποκαρδιωτικό χωρισμό. Μπορεί και να χώριζα επίτηδες για να ζήσω με το στανιό το δράμα του στίχου. Θα άρχιζα να γράφω κείμενα για μικρά μαύρα υποβρύχια. Θα νόμιζα πως έγραψα κάτι σπουδαίο όταν θα το διάβαζα. Θα έψαχνα τους τραγουδοποιούς των 60’s που ο μουσικός τύπος θα κατονόμαζε ως επιρροές ή ως δάνεια του γκρουπ. Μετά θα έψαχνα τις επιρροές των επιρροών και αυτή η αμπάριζα θα με έκανε να ψάξω τη μουσική ιστορία και όχι μόνο όσα έφταναν στα αυτιά μου. Θα είχα αρχίσει τις μεγαλοστομίες πίσω από τις κρυφές blues και hard rock αναφορές και τους βιαστικούς αφορισμούς.

Αν ήμουν 30 χρονών και άκουγα το Money Maker

Θα το πρότεινα και θα το «έσπρωχνα» σε όλο το ντουνιά. Θα είχα άποψη για τους αποδέκτες του τραγουδιού, για τη στρατηγική που προωθείται, θα έσκιζα reviews από νεύρα, θα τύπωνα reviews από θαυμασμό και μέσα στον πανικό και την υπερδραστηριότητα δεν θα προλάβαινα να συνειδητοποιήσω τι συμβαίνει μέσα στο τραγούδι. Θα έπιανα όλο το απέξω, θα αναλωνόμουν σε trivial πληροφορίες (ποιος σεσιονάς παίζει rhythm guitar και άλλα τέτοια άχρηστα) αλλά δεν θα απορροφούσα τον ηδονική διάθεση του τραγουδιού. Όλες οι γυναίκες που θα γνώριζα θα ταίριαζαν με αυτή που περιγράφουν οι στίχοι οπότε το κομμάτι θα έβρισκε εύκολα εφαρμογή παντού.

Αν ήμουν 35 χρονών και άκουγα το Run Right Back

Εδώ σχεδόν αρχίζω να σκέφτομαι σε ενεστώτα χρόνο. Οπότε λιώνω στο repeat το κομμάτι… σε βαθμό παράκρουσης… μιλάμε για αστεία πολλές επαναλήψεις… Το riff (ένα Mother’s Little Helper σε κολασμένη boogie εκδοχή) είναι από αυτά που γίνονται εθισμός και θες να τα βγάλεις από το μυαλό σου με επαναληπτικές ακροάσεις. Να εκκριθεί σαν ιδρώτας για να μη το κουβαλάς σαν απωθημένο. Θα θέλω να το ακούω μετά την πέμπτη ή έκτη βότκα τόνικ, να χοροπηδάω σαν να έχω σε τσουβάλι τα δυο πόδια. Μου δημιουργήσει την αισθητική ανάγκη να δω σιλουέτα να χορεύει αυτό το riff με στυλ και αυτοπεποίθηση και να ερωτευτώ μετωπικά… για όσο κρατάει το κομμάτι τουλάχιστον… για μετά βλέπουμε.

Αν ήμουν 40 χρονών και άκουγα το Sister

Θα έβρισκα το τέλειο αντίδοτο στην κουρασμένη και νωθρή εντεχνίλα των συνομήλικων μου -αυτών που βγαίνουν και πάνε διακοπές ζευγαρωτοί, ανά δυο, για να μη χαλάσει η εξίσωση. Θα ήταν το πρώτο τραγούδι στο cd compilation που θα έγραφα για να ακούω στο αυτοκίνητο στο μοναχικό road trip που θα ετοίμαζα να κάνω. Όχι πως θα το είχα ανάγκη, απλά θα ήθελα να δικαιώσω μέσα μου την εικόνα του ζορισμένου τύπου που θέλει να «καθαρίσει το μυαλό του». Αηδίες… Θα ήταν το κομμάτι που θα ένιωθα ότι με ξεκουράζει. Το εσωτερικό headbagging που προκαλεί ο κοφτός, επαναλαμβανόμενος ρυθμός θα με άδειαζε από το φορτίο και την καθημερινή ζοχάδα. Θα με μαρμάρωνε ευλαβικά και θα με έκανε να σιχτιρίζω λιγότερο όσα βλέπω.

Αν ήμουν 45 χρονών και άκουγα το Hell of a Season

Θα το τραγουδούσα σε αυτοσχέδια παρακμιακά karaoke. Θα θυμόμουν τη πρώτη φορά που άκουσα Clash και θα πάθαινα γελοίο παλιμπαιδισμό. Θα με έπιανε ένα άγχος που έχασα χρόνο με pop αηδίες και electronica με ημερομηνία λήξης και έχασα την ουσία (αυτό είναι το νόημα!). Με ένα περίεργο τρόπο θα επανεκτιμούσα το δειλό φλερτ, την πρώτη αμήχανη ματιά και την ατσούμπαλες συστάσεις. Ακούγοντάς το ψιλοαισθησιακό και κάργα αισιόδοξο φινάλε θα αναρωτιόμουν τι πήγε στραβά και βαριέμαι τόσο πολύ να κάνω οτιδήποτε. Θα πάθαινα «δραστηριότητα», θα κανόνιζα ένα ταξίδι στη Γλασκώβη μέσα σε δυο μέρες. Έτσι, για να γίνει «κάτι»…

Αν ήμουν 50 χρονών και άκουγα το Stop Stop

Θα μετάνιωνα για πρώτη φορά στη ζωή μου που δεν έμαθα μπάσο. Θα ευχαριστιόμουν το τραγούδι τόσο πολύ που θα το έβαζα να το ακούω ενώ μαγειρεύω για φίλους. Το τραγούδι θα ήταν το κίνητρο να μαγειρέψω. Κάτι παραδοσιακό και σπιτικό θα ήταν. Θα άρχιζα να θυμάμαι συγκεντρώσεις σε σπίτια, εικόνες από διακοπές με μεγάλες παρέες και εικόνες με ζεστή ατμόσφαιρα. Όχι καταχρήσεις και κραιπάλες, μόνο κρύα απογεύματα σε καναπέδες γύρω από χαμηλά τραπέζια.

Αν ήμουν 55 χρονών και άκουγα το Nova Baby

Θα ξυπνούσα από το λήθαργο και θα αποφάσιζα πως δεν γίνεται άλλο να μην ακούω μουσική από το στερεοφωνικό. Θα αγόραζα καινούριο και ένα best of των Jam για να το εγκαινιάσω. Θα χρησιμοποιούσα μόνο τρία από τα δεκάδες κουμπιά στον ενισχυτή. Θα το έβαζα τέρμα και θα το απολάμβανα με δέος. Θα θυμόμουν ξανά τη σημασία της δυνατής έντασης για την απόλαυση στη μουσική. Θα μετάνιωνα πικρά εκείνη τη μια παρατήρηση για διατάραξη κοινής ησυχίας στους πιτσιρικάδες απέναντι.

Αν ήμουν 60 χρονών και άκουγα το Mind Eraser

Θα με έκανε να επισκεφτώ το Σαββατόβραδο το τοπικό μπαράκι. Θα το ζητούσα σαν παραγγελιά από το «παλικάρι» στα decks. Θα το είχα ακόμα στα αυτιά μου καθώς θα περπατούσα τρεκλίζοντας προς την έξοδο. Θα αναρωτιόμουν τι απέγιναν εκείνα τα διαφημισμένα σύμβολα τόλμης και γενναιότητας της νεότητάς μου και που πήγαν όλοι αυτοί που διατυμπάνιζαν το πόσο ασυμβίβαστοι είναι. Θα ευχόμουν να είχα ένα μηχάνημα που να λειτουργούσε όντως σαν Mind Eraser.

Advertisements

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in Music. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s