You Ain’t Heard Nothin’ Yet

O Φρανσουά Τρυφώ είχε πει κάποτε πως δεν υπάρχει ωραιότερη εικόνα από αυτή των θεατών ενός κινηματογράφου, όταν αντανακλάται στα πρόσωπά τους το φως της οθόνης καθώς την κοιτάζουν ταυτόχρονα.

Εν μέρει είναι αλήθεια, γιατί χρειάζονται ταινίες σαν το Artist για να μετατρέψουν την ιδέα πίσω από το ρομαντικό απόφθεγμα σε αληθινό συναίσθημα.

Βρισκόμαστε στο 1927, στην απότομη πτώση του οικοδομήματος του βωβού σινεμά στο Χόλυγουντ. Στο ιστορικά μεταβατικό στάδιο πριν την έλευση του ομιλούντα κινηματογράφου -του νέου θαύματος της «τεχνολογίας». Το Artist είναι μια ταινία φτιαγμένη (στο 99%) με τις τεχνικές του βωβού σινεμά και αναδεικνύει με παρρησία και αρχοντιά τις αρετές της μαζικής ψευδαίσθησης του κινηματογράφου. Η ιστορία του χαρακτήρα Τζόρτζ Βάλεντιν λειτουργεί ως βηματοδότης για ένα απόλυτα βουβό και συγκινητικό κινηματογραφικό επίτευγμα του σκηνοθέτη Μισέλ Χαζαναβίσιους που δεν αντιλαμβάνεται την ταινία του σαν κομμάτι αντίστασης ενάντια στο παρανάλωμα των ψηφιακών εφέ και της 3D τεχνολογίας. Η φιλοδοξία του είναι να ανακαλύψει ξανά την ηδονή της κινηματογραφίας, να αναδείξει την αξία των αισθήσεων που παράγει η μηχανή προβολών και να μας ωθήσει να αντιληφθούμε από την αρχή τις ιαματικές ιδιότητες της σινεμασκόπ εικόνας.
Η ιστορία της πτώσης ενός μεγάλου σταρ της οθόνης επειδή αρνείται να συγχρονιστεί με τις απαιτήσεις τις εποχής του είναι κινηματογραφημένη με την αυθεντική (και όχι απαραίτητα πρωτόλεια) μορφή γραφής του σινεμά. Το Artist είναι μια μεθυστική αποκάλυψη της διαχρονικότητας του σινεμά που σε κάνει να χάψεις λαίμαργα τη σοφιστικέ εικονογλυπτική και την δεξιοτεχνική συμπύκνωση της δράσης. Στις λυρικές σιωπές του καραδοκεί μια αισθητική αντιπαλότητα με την σημερινή εποχή του downloading και της «τρισδιάστατης» ψηφιακής εικόνας. Ένα διάλειμμα από την ανάγκη ικανοποίησης των CGI αναγκών για μια κρυφή ματιά στο φωτογραφικό album της παιδικής ηλικίας μιας αιωνόβιας τέχνης-παράδόσης που περνάει από γενιά σε γενιά.
Σε μια σκηνή της ταινίας ο «ήχος» εισβάλει στην πραγματικότητα του «πρωταγωνιστή» προκαλώντας του πανικό. Όμως αυτό που στα χέρια κάποιου άλλου θα μπορούσε να γίνει ένα μεταμοντέρνο κλείσιμο του ματιού στην παράδοση του Pleasantville ή του Πορφυρού Ρόδου Του Καίρου, ο σκηνοθέτης Μισέλ Χαζαναβίσιους μας επαναφέρει ομαλά στη απλότητα των προθέσεών του. Χάρη στη ρολαριστή αίσθηση της τέχνης που υπηρετεί (κατά το «είναι σκλάβος») σπάει διακριτικά τον τοίχο ανάμεσα στο σινεφίλ αστείο και την αυτονομία της ταινίας η οποία δεν καπελώνεται παρά το ότι πρόκειται για ένα πλήρες homage στην ολότητά του (με επιμέρους αναφορές -κυρίως στον Πολίτη Κέιν). Η συγκινησιακή ακρίβεια του «κλασσικού» έχει ανασυσταθεί και απογειώνεται ποιητικά και με ακρίβεια και κυρίως χωρίς περισπούδαστες θεωρίες. Μόνο με τα πιο αγνά και πρωτοεπίπεδα συναισθήματα. Αυτά που ο ηθοποιός όφειλε να επικοινωνεί με την εκφραστικότητα του σώματος και με ανεπαίσθητους μορφασμούς (εκπληκτικός ο Ζαν Ντιζαρντέν).
Το Artist μας υπενθυμίζει πως τα κινηματογραφικά αισθήματα δεν είναι ασκήσεις τεχνογνωσίας και εντυπωσιασμού… Ανασύρει τη σκονισμένη συνταγή με τα αυθεντικά καρυκεύματα με τα οποία φτιάχνονται τα γνησιότερα όνειρα σε σελιλόιντ περιτύλιγμα και γενναιόδωρα μας τα χαρίζει… Έτσι, για να έχουμε να πορευόμαστε…

Advertisements

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in Cinema. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s