The Trip

Τα φλας των κινηματογραφικών φεστιβάλ δεν ανάβουν αδιάκοπα για τον παραγωγικότατο Michael Winterbottom όμως ο Βρετανός είναι παθιασμένος με πολλά και διαφορετικά πράγματα (Code 46, Wonderland), οι δημιουργικές προθέσεις του ερμηνεύονται δύσκολα (9 Songs), αλλά έχει σημαδέψει έντονα το σινεμά κάποιες φορές (Jude, 24 Hour Party People). Η περίεργη ιδιοσυγκρασία του Winterbottom έχει εκφραστεί μέσα από δράματα κοινωνικού ρεαλισμού, ταινίες σε επίπεδο εξάσκησης ύφους, φιλμ εποχής, πολιτικά ντοκιμαντέρ και ιστορίες κινηματογραφημένες στο πλαίσιο ενός κινηματογραφικού είδους με σκοπό τη διάβρωση της παραδοσιακής δομής του, αν και όχι πάντα πετυχημένα.

Στα τέλη της περσινής χρονιάς ο Winterbottom σκηνοθέτησε μια σειρά 6 επεισοδίων σε παραγωγή BBC με τον Steve Coogan και τον Rob Brydon να υποδύονται τους εαυτούς τους σε ένα road trip στη Βόρεια Αγγλία όπου ο Coogan έχει αναλάβει να επισκεφτεί διάφορα εστιατόρια με σκοπό να γράψει ένα άρθρο για το ένθετο γαστρονομίας του Observer. Ο ίδιος βρίσκεται σε μια περίεργη φάση της ζωής του, η σχέση του είναι σε κρίση και ταυτόχρονα βρίσκεται μπροστά σε ένα επαγγελματικό δίλλημα, οπότε λίγες μέρες στη εξοχή είναι απαραίτητες. Ο Rob Brydon δέχεται να τον συνοδεύσει για παρέα αφού το ταξίδι είναι για δυο άτομα. Αυτό που ακολουθεί στα 6 επεισόδια της σειράς είναι ότι πιο βαθειά τρυφερό, πραγματικά αστείο και συγκινητικό έχουμε δει σε τηλεοπτική σειρά την εποχή του The Office του Ricky Gervais. Το The Trip δεν βασίζεται σε καταστάσεις πλοκής και punchlines αλλά -όπως και το Office– βασίζεται στην παρατήρηση της ανθρώπινης συμπεριφοράς.

Απόλυτα αυτοσχεδιαστικό, επαναληπτικό στη δομή του και με «αόρατη» σκηνοθεσία, στο Trip οι δυο ήρωες μιλάνε, τρώνε, κάνουν μιμήσεις (αυτές του Michael Caine, του Anthony Hopkins και του Woody Allen είναι οι καλύτερες), μιλάνε για τις ζωές τους, τραγουδάνε, κάνουν πλάκα, ξανατρώνε, παίρνουν τηλέφωνα τις γυναίκες τους, ξανακάνουν μιμήσεις, μιλάνε λίγο περισσότερο κ.ο.κ. Αυτό που προκύπτει είναι ένα μικρό αριστούργημα από το πουθενά, μια τρυφερή ματιά στο male bonding και το τέλος κάθε επεισοδίου αφήνει ένα καθαρτήριο συναίσθημα στη ψυχή χωρίς να λέει ουσιαστικά τίποτα.

H σειρά συμπτύχτηκε σε μια ταινία μιάμισης ώρας για την Αμερικάνικη αγορά που παίχτηκε και στην Ελλάδα την περασμένη άνοιξη αλλά προτείνω μόνο την τηλεοπτική εκδοχή γιατί εκεί βρίσκεται όλη η γλύκα και η αφοπλιστική σοφία αυτού του πολύ ιδιαίτερου εγχειρήματος.

Κάθε επεισόδιο κλείνει με ένα θέμα που παίζει στο πιάνο ο maestro Michael Nyman. Δεν γινόταν καλύτερο…

Advertisements

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in TV. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s