Οι 10 Χειρότερες Follow-Up Ταινίες Στον Κινηματογράφο

The Last Movie (1971)

Σκηνοθεσία: Dennis Hopper

Διαδέχτηκε το: Easy Rider

Η εξαργύρωση της δημιουργικής ελευθερίας που απέκτησε ο Ντένις Χόπερ μετά το ιστορικό Easy Rider ήρθε με το φιάσκο του The Last Movie. Ο αφηνιασμένος Χόπερ αφού υπέγραψε την πιο επαναστατική Αμερικάνικη ταινία της δεκαετίας του 60 εξαφανίστηκε στο Περού και εμπνευσμένος από τον Γκοντάρ και τον Γιοντορόφσκι (λέμε τώρα…) σκηνοθέτησε έναν παραληρηματικό στοχασμό χωρίς αρχή, μέση και τέλος που τον μετέτρεψε από indie μεσσία για τους κινηματογραφιστές σε εξόριστο junkie που δεν ξέρει τι να κάνει με το πλάνο. Ελαφρά παρανοϊκή και πλήρως ασύνδετη, η ταινία αφορά τα γυρίσματα ενός γουέστερν για τον Billy The Kid και έναν ηθοποιό που χάνεται στην τρέλα και τις παραισθήσεις ανάμεσα στους ντόπιους στο Περού. Στα δεκαπέντε λεπτά πέφτει η κάρτα “A Film By Dennis Hopper” και στο ημίωρο ο τίτλος της ταινίας. Ενδιάμεσα υπάρχει ένα κρυμμένο σχόλιο για τους μύθους πίσω από τις ταινίες για όσους έχουν την καλή διάθεση να ασχοληθούν περισσότερο.

Kafka (1991)

Σκηνοθεσία: Steven Soderbergh

Διαδέχτηκε το: Sex Lies & Videotapes

Όταν ο Σόντερμπεργκ στα 26 χρόνια του κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα για τη πρώτη κιόλας ταινία του, πρόβλεψε ότι θα ακολουθούσε η κατηφόρα. Είναι προς τιμήν του που η επόμενη ταινία του δεν ήταν κάτι σαν για More Sex, More Lies, More Videotapes αλλά προσπάθησε να τιθασεύσει ένα δύσκολο και πυκνό σενάριο που έβαζε πρωταγωνιστή τον ίδιο τον Franz Kafka σε μια περίεργη πλοκή αναζήτησης ταυτότητας. Το ασπρόμαυρο και εξπρεσιονιστικό φιλμάκι πάσχει εμφανώς από την απειρία του τότε νεοσσού δημιουργού ο οποίος μπήκε για λίγο στη κατηγορία των one hit wonders και θα έκανε επτά χρόνια να βρεθεί ξανά στην επικαιρότητα με το Out Of Sight. Έδειξε όμως από νωρίς ότι είναι αν μη τι άλλο θαρραλέος και ανήκει στους σκηνοθέτες που δεν επαναλαμβάνουν τον εαυτό τους, ισορροπώντας ανάμεσα σε προσωπικά σχέδια και mainstream απόπειρες.

King Kong (2005)

Σκηνοθεσία: Peter Jackson

Διαδέχτηκε το: Lord Of The Rings

Μετά τα νεανικά ξεσαλώματα του Braindead, την απογειωτική φαντασία στα Ουράνια Πλασματα και κυρίως μετά τον ανέλπιστο εμπορικό θρίαμβο πάνω στη μυθολογία του Τόλκιν, ο Πήτερ Τζάκσον προσβλήθηκε από τη νόσο μεγαλομανίας του Τζώρτζ Λούκας. Τα πράγματα όμως δείχνουν ότι τα τελευταία δέκα χρόνια δεν υπάρχει ζωή έξω από τη Μέση Γή για τον Τζάκσον αφού ο King Kong ήταν ότι πιο χάρτινο και αδιάφορο έβγαλε το Χόλυγουντ εδώ και χρόνια. Την εμπνευσμένη και πληθωρική ματιά του Lord Of The Rings ακολούθησε ο σαθρός παλιμπαιδισμός του Τζακ Μπλάκ και του διάσημου Γορίλα σε ένα θέαμα που κάνει ακόμα και τα νήπια να βαριούνται. Το σοβαροφανές Lovely Bones που ακολούθησε ήταν ακόμα πιο αποτυχημένο με αποτέλεσμα ο Jackson να επιστρέφει (η να οπισθοχωρεί) στο comfort zone του με τις δυο επερχόμενες ταινίες με τίτλο… Hobbit. Οι απανταχού nerds, οι μανιακοί με τον Τόλκιν και οι χεβιμεταλάδες αυτού του κόσμου μπορούν να αρχίσουν να χτυπιούνται από ικανοποίηση. Οι σινεφίλ όχι και τόσο.

One from the Heart (1981)

Σκηνοθεσία: Francis Ford Coppola

Διαδέχτηκε το: Apocalypse Now!

Όταν έχεις στο ενεργητικό σου τα δυο επικούς Νονούς, δυο αριστουργηματικά κοινωνικά δράματα (Rain People, Συνομιλία) και μια “πολεμική” ταινιούλα που τυχαίνει να ονομάζεται Αποκάλυψη Τώρα!, δικαιούσαι να το ρίξεις και λίγο στη πλάκα και το χορό. Το One From The Heart του Κόπολα είχε καλές προθέσεις. Για δυο ώρες ο Φρέντρικ Φόρεστ και η Τέρι Γκαρ χορεύουν, πίνουν και φλερτάρουν σκεπτόμενοι το αν αξίζει να είναι μαζί ή αν θα αναζητήσουν αλλού το άλλο τους μισό ενώ εμείς παρακολουθούμε μια αναβίωση των κλασικών μιούζικαλ του Χόλυγουντ ακούγοντας το ρομαντικό θέμα που έγραψε ο Τομ Γουέιτς. Και όμως, αυτό το φαινομενικά ανώδυνο μιούζικαλ χρεοκόπησε ένα ολόκληρο studio και έστειλε στη ζητιανιά τον Κόπολα αφού για μια ολόκληρη δεκαετία θα σκηνοθετούσε σαν υπάλληλος πολλές μέτριες ταινίες μέχρι να ανακάμψει με τον βαμπιρικό μύθο του Μπραμ Στόκερ στα Καρπάθια όρη. Η ταινία είναι παρεξηγημένη καθώς έχει στιγμές πραγματικής μαγείας όμως από το πρώτο ως το τελευταίο πλάνο έχει τυπωμένη στο κούτελο τη λέξη “καταστροφή”.

Southland Tales (1996)

Σκηνοθεσία: Richard Kelly

Διαδέχτηκε το: Donnie Darko

O cult θρίαμβος του Ντόνι Ντάρκο από το 2001 που άρχισε δειλά μέχρι το 2006 που είχε γίνει χιονοστιβάδα, έκανε να στραφούν πάνω στον πιτσιρικά Ρίτσαρν Κέλυ τόσα μάτια, όσα δεν είχαν στραφεί σε έναν άλλο νεαρό σκηνοθέτη που στα 90’s είχε υπογράψει μια ταινία με τίτλο Reservoir Dogs. Δυστυχώς ο Κέλυ θα πρέπει να κατακλύστηκε από yes-men και θαυμαστές που τον αποκαλούσαν ιδιοφυία σε καθημερινή βάση με αποτέλεσμα να χάσει τη μπάλα. Κυκλοφόρησε αργότερα ένα καταστροφικό Director’s Cut του Ντόνι Ντάρκο που πρέπει να είναι το μοναδικό στην ιστορία που καταστρέφει το theatrical cut. Το 2006 υπογράφει ένα φιλόδοξο magnum opus πολλαπλών κεφαλαίων, φιλοσοφικού sci-fi προβληματισμού με σκοπό να εξελιχθεί σε βιβλία κόμικ και σε τηλεοπτική σειρά. Το φιλμ είχε στο επίκεντρο έναν ηθοποιό (The Rock) με αμνησία που έμπλεκε σε μια μετά-αποκαλυπτική σάτιρα με στρατιώτες, νέο Μαρξιστές, ψυχωτικούς πορνογράφους, τρελούς επιστήμονες, drug dealers και άλλους χαρακτήρες σε μια new age μεσσιανική προφητεία. Η ταινία έφαγε απίστευτη γιούχα στα φεστιβάλ που προβλήθηκε και όσες φορές και να ξαναμονταρίστηκε δεν σώθηκε από το χάλι. Το Southland Tales είναι το ιδανικό παράδειγμα για το τι παθαίνει κάποιος όταν πέφτει θύμα στο ίδιο του το hype.

Legend (1985)

Σκηνοθεσία: Ridley Scott

Διαδέχτηκε το: Blade Runner

Όταν έχει υπογράψει το Duelists που όλοι συγκρίνουν μόνο με το Barry Lyndon, το Alien που όλοι συγκρίνουν με το Shining και το Blade Runner που όλοι βάζουν δίπλα στο 2001:A Space Odyssey, η συνέχεια για τον Ridley Scott δεν επιτρέπεται να είναι αυτή η απίθανα βαρετή και παιδαριώδης φανταστική περιπέτεια όπου ο Tom Cruise με μορφή ρομαντικού ιππότη τα βάζει με τον αρχαίο δαίμονα για να διεκδικήσει την καρδιά της καλής του. Τίποτα δεν λειτουργεί σωστά σε αυτό το απίστευτα ξεπερασμένο και γλυκανάλατο παραμύθι που θυμίζει τηλεταινία. Ενώ άλλες ταινίες της εποχής όπως Time Bandits και Willow παραμένουν φρέσκιες, το Legend είναι η αποθέωση του κιτς και μάλιστα από τον άνθρωπο που έδωσε αξεπέραστη πνοή στο όραμα του Philip K.Dick λίγα χρόνια πριν. Αυτά τα 80’s δεν άφησαν τίποτα όρθιο…

Apt Pupil (1998)

Σκηνοθεσία: Brian Singer

Διαδέχτηκε το: Usual Suspects

Ο σκηνοθέτης που με τη βαθειά δεξιοτεχνία του απογείωσε το crime drama, που τη γνώση του ξαναέγραψε τους κανόνες του noir και μας έστειλε αδιάβαστους με τον ανατριχιαστικό τρόπο που αποκάλυψε (;) την ταυτότητα του Keiser Soze στο Usual Suspects, το 1997 ανακοίνωσε ότι θα έβαζε μπροστά το σχέδιο του να κινηματογραφήσει ένα εξαιρετικά σκοτεινό και πυκνογραμμένο διήγημα του Stephen King για την περίεργη σχέση εξουσίας και παιχνιδιών μυαλού ενός πρώην μοχθηρού Ναζί και ενός εφήβου που γοητεύεται από τη διδασκαλία του. Επιπλέον ο Ian Mc Kellen στο ρόλο του υπερήλικα Ναζί υπόσχονταν extra ανατριχίλες. Το αποτέλεσμα δεν έχει ίχνος από τα διεστραμμένα παιχνίδια του βιβλίου και πέρα από δυο τρεις ατμοσφαιρικές στιγμές δεν θυμίζει σε τίποτα τα δείγματα γραφής του Usual Suspects. Το Apt Pupil δεν έχει νεύρο και είναι άτολμο σε όλα τα επίπεδα. Μετά από αυτή τη χαμένη ευκαιρία ο Singer μετακόμισε από τα απαιτητικά κοινωνικά ψυχοδράματα στην ήπια ψυχαγωγία των κόμικς (X-Men, Superman).

A Life Less Ordinary (1997)

Σκηνοθεσία: Danny Boyle

Διαδέχτηκε το: Trainspotting

Μετά το οπτικό και υπαρξιακό σοκ της κινηματογράφησης της πνιγμένης στα drugs κόλασης του Irvine Welsh, τα πυκνά beat των Underworld που σφυρηλατούσαν από τα ηχεία το κενό που έχασκε στην ζωή της μετά-generation X νεολαίας και την ηδονιστική και σουρεάλ ματιά στο αδιέξοδο ενός μάτσου πιτσιρικάδων στην Αγγλία, η τριανδρία των Boyle, Hodge και Macdonald ανήμπορη να φτάσει τον πήχη που η ίδια ύψωσε, προσπάθησε να γυρίσει στην τεχνική που εφάρμοσε στο Shallow Grave όπου είχε πατήσει πάνω στην ειρωνική φιλοσοφία των αδελφών Coen και το Blood Simple. Με το A Life Less Ordinary έβαλαν στο μπλέντερ όλα τα ευτράπελα που έχουμε συνηθίσει από τους ήρωες του Κοενικού σύμπαντος και πήγαν να το φορέσουν στο χαρακτηριστικά αταίριαστο ζευγάρι του Ewan McGregor και της Cameron Diaz. Το χλιαρό τελικό προϊόν είναι λογικό να μην ικανοποίησε κανέναν και το team διέλυσε οριστικά. Από τότε ο Boyle το πήρε πάνω του με ένα σερί μετριοτήτων που τυγχάνουν μαζικής αποδοχής.

Dune (1984)

Σκηνοθεσία: David Lynch

Διαδέχτηκε το: Elephant Man

Εκείνος ο εκκεντρικός διανοούμενος που υπέγραψε ένα πειραματικό φιλμ που το έλεγαν Eraserhead στα 70’s, έπεσε στην αντίληψη (εκτός από τους απανταχού brain damaged, γκοθάδες, punks, σπουδαστές σε κινηματογραφικές σχολές και κάθε wannabe καλλιτέχνη στον κόσμο) του Mel Brooks και αργότερα του Dino De Laurentiis. Στην περίπτωση του Brooks ανέλαβε επιτυχώς να σκηνοθετήσει το υπέροχο Elephant Man που γνώρισε τεράστια καλλιτεχνική αναγνώριση. Όμως τέσσερα χρόνια αργότερα, η συνεργασία του Lynch με τον Laurentiis, που έψαχνε κάποιον για να υλοποιήσει την κινηματογραφική διασκευή του πυκνογραμμένου βιβλίου της αχαλιναγώγητης φαντασίας του Frank Herbert με τίτλο Dune,ήταν καταστροφική. Η ταινία είναι ένα απελπιστικό χάος με τρομερά προβλήματα. Ο Lynch, που δεν είχε το δικαίωμα του final cut, χαρακτήρισε τραυματική την εμπειρία του και το αποκλήρωσε. Όσα director’s cut και εναλλακτικές version και να κυκλοφόρησαν από τότε δεν σώζουν το απίστευτο μπάχαλο. Η μόνες σκηνές που μένουν στη μνήμη είναι οι τεράστιες σκουληκαντέρες που ξεπροβάλλουν από την άμμο της ερήμου και η camp εμφάνιση του Sting που λέει κάτι ακατάληπτα. Ευτυχώς ο Lynch δεν έμπλεξε ξανά με παραγγελιές και συνέχισε με απόλυτο έλεγχο στο δικό του Blue Velvet

Green Mile (1994)

Σκηνοθεσία: Frank Darabont

Διαδέχτηκε το: The Shawshank Redemption

Με την πρώτη κιόλας ταινία του ο Darabont ανέβηκε στην κορυφή του βουνού. Το Shawshank Redemption είναι από τις πιο τίμιες κοινωνικές ταινίες του σύγχρονου Χόλιγουντ. Βέβαια μπορεί να είναι η πιο υπερτιμημένη ταινία όλων των εποχών καθώς όσο στέρεο και συγκινητικό και να είναι αυτό το ανθρωπιστικό δραματάκι δεν άξιζε τα 12(!) όσκαρ, τη χρονιά μάλιστα που υπήρχε το Pulp Fiction. Πέρα από τα επιτεύγματα, η old school διασκευή του Darabont στο διήγημα του Stephen King ήταν εξαιρετική. Πέντε χρόνια μετά, όλα τα συστατικά της συνταγής ήταν πάλι εκεί. Ο ίδιος σκηνοθέτης, ένα ακόμα βιβλίο κοινωνικού χαρακτήρα του Stephen King, ακριβή παραγωγή και ένας super star ταμειακή μηχανή στον πρώτο ρόλο, ο Tom Hanks. Επιπλέον η ιστορία ενός αθώου που είναι καταδικασμένος στην ηλεκτρική καρέκλα θα έκανε μέχρι και την τελευταία νοικοκυρά να κλαίει με μαύρο δάκρυ. Όλος ο oscar-friendly συναισθηματικός εκβιασμός, τα αξιαγάπητα μηνύματα καταγγελίας για το ρατσισμό, μέχρι και τα …χαμστεράκια οδήγησαν σε μια αρπαχτή ολκής αφού το λαϊκό ταινιάκι από το πρώτο μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο είναι αφόρητο. Καλά να πάθουν για να επιστρέψουν στο Pulp Fiction μερικά από τα κλεμμένα Όσκαρ.

Advertisements

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in Cinema. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s