Flaws and Doubts (episode 5 of 10)

 

Η πολυκατοικία που ζούσε του έμοιαζε με θλιβερό ανάκτορο τρελλών. Οι άνθρωποι έδειχναν βασανισμένοι, ασθενικοί, αποτυχημένοι ποιητές, βουλιαγμένοι στη δυστυχία. Μπορεί να είχε μέρες να της μιλήσει, όμως πάντα την είχε πολύ ανάγκη, υποσυνείδητα, όχι πως το ένιωθε. Μεταξύ τους είχε δημιουργηθεί μια στενή σχέση που ξεκίνησε σαν αλλόκοτος συνδυασμός τρυφερότητας, ευγένειας και σεβασμού. Είχε μάθει να κρατάει καλά κρυμμένα τα μυστικά μέσα του, δεν θα της έλεγε για το πόσο πονάει η καρδιά του, για το πόσο αφόρητη είναι η μοναξιά του, για το πόσο σκληρό και άκαρδο είναι αυτό το φθινόπωρο. Δεν είχε κοιμηθεί το περασμένο βράδυ, ούτε το προηγούμενο. Είχε χάσει το παιχνίδι και υποσυνείδητα. Ακόμα κι αν ο χρόνος επουλώνει τις πληγές, ο ίδιος ένιωθε προδομένος και από αυτό το φάρμακο. Τις νύχτες η φαντασία μπορεί να ταξιδέψει οπουδήποτε, το σκοτάδι δεν σε αφήνει να δεις τη πραγματικότητα, την ημέρα είναι δύσκολα που έρχεσαι αντιμέτωπος με θλιβερά χρώματα. Η στιγμή που οι ψευδαισθήσεις που είχε για να καλύπτει τη μοναξιά του θα χάνονταν για πάντα, απείχε μόνο ένα τηλεφώνημα από το να συμβεί. Καιρός ήταν, ήθελε πολύ να πετάξει από πάνω του το πανωφόρι της σκιάς της, να απαλλαγεί από την ανάσα της. Έβλεπε τους πίνακες ζωγραφικής της σαν απομεινάρια μιας ζωής που μετατράπηκαν σε απόβλητα τέχνης. Οι σκέψεις είχαν στήσει χορό στην άβυσσο του μυαλού του. Ξεχάστηκε για λίγο σε μια παρήγορη ανάμνηση, θυμήθηκε ότι πάντα ήθελε να έχει ένα κήπο, να τον ζωντανέψει και να τον καλλιεργήσει. Όνειρα απραγματοποίητα, χαμένα κάπου στο δρόμο, τον άνανδρο χρόνο του παρελθόντος. Η ανάλαφρη σιωπή που επικρατούσε αντί να τον ταξιδέψει τον επανέφερε. Ήξερε ότι δεν ήταν χαρισματικός. Ήταν ο ιδανικός διασκεδαστής που μπορούσε ανά πάσα στιγμή να φορέσει τα ρούχα του γελωτοποιού. Ήταν συμπαθής γιατί έκανε όλους όσους ήταν δίπλα να σκέφτονται λιγότερο. Ακτινοβολούσε μια ελπίδα που εκείνη δεν είχε. Η ώρα είχε περάσει. Τη στιγμή που την καλούσε στο τηλέφωνο κοίταξε προς τα πάνω, ποτέ ο ουρανός δεν του είχε φανεί τόσο σκοτεινός.

Τα μάτια της σφίγγονταν από θυμό, οι ρυτίδες χαράκωναν τα άκρα τους. Κατέβασε το ποτήρι από το ύψος του προσώπου της και ένιωσε τα παγάκια να δροσίζουν τα χείλη της. Το τηλέφωνο δεν χτυπούσε και η κλειδαριά στη πόρτα δεν φαίνονταν να χαϊδεύεται από τα κλειδιά του. Περιφέρθηκε για λίγο στο σαλόνι προσπαθώντας να διασκεδάσει την αγωνία της. Τα μάτια της θαμπωμένα από την ομίχλη του αλκοόλ και της μοναξιάς γυρόφερναν πάνω στο μαύρο βελούδινο χαλί και σταμάτησαν στα γυμνά πόδια της. Θυμήθηκε πόσο της άρεσε να τα βρέχει μικρή στη θάλασσα και να νιώθει τα παγωμένα βότσαλα ανάμεσα στα δάχτυλά της. Η ώρα περνούσε, μπορεί εκείνος να μην ήταν ποτέ «ακριβής» ή «υπεύθυνα ευγενικός» αλλά αυτή τη φορά ήταν απελπιστικά εξαφανισμένος. Μαζί του, συναισθηματικά, γίνονταν παιδούλα, νεαρό κορίτσι που σκίρτησε πρώτη φορά. Αυτή τον συνόδευε απλά στο οδοιπορικό της ψυχής του, σιωπηλά και διακριτικά. Οι αξιομνημόνευτες στιγμές τους υπήρχαν μόνο στο μυαλό της και δεν μπορούσαν παρά να ανήκουν στις απόκρυφες σελίδες ενός ημερολογίου. Ήθελε να ξεσπάσει σε λυγμούς για να ξεράσει όσα την έπνιγαν και να πέσει γρήγορα σε γλυκό λήθαργο. Ένιωθε έντονα τους τοίχους να τη πνίγουν. Πίστευε πως το κλάμα της μπορούσε να πλημμυρίσει το δωμάτιο και πως οι φωνές της είχαν τη δύναμη να κάνουν ρωγμές στο ταβάνι. Η θλίψη είχε αγκυροβολήσει σε κάθε γωνιά του κορμιού της. Καθετί που πήγαινε να εδραιωθεί στη ζωή της, να δημιουργήσει έστω μια παραίσθηση ευτυχίας πέθαινε ξαφνικά χωρίς ερμηνείες και περιθώρια αντίδρασης. Ίσως έφταιγαν αυτές οι εικόνες ευτυχίας και αγάπης που της είχαν μάθει από μικρή και που τώρα την πληγώνουν με τα πικρά μυστικά τους. Το τασάκι στο πλάι της ήταν γεμάτο αποτσίγαρα και ο καπνός είχε τυλίξει το δωμάτιο. Έξω από το παράθυρο ο ουρανός ήταν πνιγμένος από σύννεφα που είχαν απλωθεί γενναιόδωρα και ήταν έτοιμα να εκραγούν. Ξαφνικά χτύπησε το τηλέφωνο και οι σκέψεις της έγιναν σκόνη. Σηκώθηκε βιαστικά σαν να την χτύπησε κεραυνός.

 

Advertisements

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in Ever-changing stories. Bookmark the permalink.

2 Responses to Flaws and Doubts (episode 5 of 10)

  1. SuperStella says:

    μπορεισ σε παρακαλω να μου πεις ποιο ειναι αυτο το Τ Ε Λ Ε Ι Ο τραγούδι;

  2. sophia says:

    “I’m sad and I’m lonely
    My heart it will break
    My sweetheart loves another
    Lord I wish I was dead…..”

    It’s a wonderful song….sorry…..I meant poem!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s