Aliens vs People (Wit vs Moronity)

Τον περασμένο μήνα στην Αμερική προβάλλονταν παράλληλα δυο ταινίες με θέμα την εισβολή εξωγήινων στη Γη. Μελετώντας τις διαφορές των δυο ταινιών μπορεί κανείς να επαληθεύσει την κατάντια του εμπορικού Αμερικάνικου σινεμά που έφτασε στο ναδίρ φέτος το καλοκαίρι με αθλιότητες τύπου Transformers και Conan.

Από τη μια παίζεται το πανάκριβο Cowboys & Aliens από τα… green screen του Χόλυγουντ και από την άλλη το μικρό Attack The Block από τις γειτονιές του Λονδίνου. Το πρώτο έχει τα ονόματα δυο ακριβοπληρωμένων σταρ στην αφίσα του και προϋπολογισμό γύρω στα 170 εκατομμύρια δολάρια που μαζί με τα έξοδα προώθησης φτάνει τα 250 περίπου. Το δεύτερο κόστισε μόλις 10 εκατομμύρια, διαφημίστηκε ελάχιστα και πρωταγωνιστούν ένα μάτσο δεκαπεντάχρονοι. Το πρώτο είναι ένα μνημείο κακογουστιάς που αντιπροσωπεύει όλα τα δεινά που μαστίζουν τα σύγχρονα blockbuster ενώ το δεύτερο είναι μια από τις λίγες κινηματογραφικές απολαύσεις για φέτος.

Το μεγάλο ατού του Cowboys & Aliens είναι ότι βάζει συμπρωταγωνιστές δυο “σιγουράκια” τον Indiana Jones και τον James Bond. Ο Jon Favreau αφού τα τσέπωσε χοντρά με τα δυο Iron Man (το πρώτο αν άξιζε ήταν μόνο χάρη στον Robert Downey Jr. ενώ το δεύτερο ήταν απαράδεκτο) έγινε ξαφνικά κάτι σαν το νέο ταλαντούχο παιδί του Χόλυγουντ και οι παραγωγοί των studio θεώρησαν καλή ιδέα να του αναθέσουν αυτή τη πολυδάπανη εξτραβαγκάντζα που συνδυάζει τα δυο πιο δημοφιλή Αμερικάνικα genre, το Γουέστερν και την επιστημονική φαντασία. Με λεφτά για κάψιμο στη διάθεσή του, με χιλιάδες ειδικά εφέ και τον Harrison Ford και τον Daniel Craig για να χαρούν οι μάζες, ο Favreau υπέγραψε το πιο αποστειρωμένο, ανούσιο και χάρτινο blockbuster από την εποχή του… Wild Wild West. Το αρχικό εύρημα των εξωγήινων τεράτων που εμφανίζονται στην Άγρια Δύση, το οποίο θα μπορούσε να λειτουργήσει αν υπήρχε χιούμορ και φαντασία, ξεχνιέται από τα πρώτα λεπτά και μετά ακολουθεί η κατηφόρα. O Ford μας κοιτάει δυο ώρες με αυτό το ξινισμένο και αγουροξυπνημένο βλέμμα σαν να του φταίμε και ο Craig (ο οποίος δεν είναι τίποτε άλλο από μια πιο κυριλέ εκδοχή του Jason Statham) σουφρώνει ξανά τα χείλη νομίζοντας ότι ποζάρει σε εξώφυλλο του Men’s Health. Κάποιοι θα τους πουν και «καλούς ηθοποιούς»… Το χιούμορ απουσιάζει παντελώς μέχρι που έρχονται οι κλισέ ψευτοηρωισμοί με τις παληκαριές των δυο ηρώων, οι αναληθοφάνειες με τα καουμπόικα πιστολάκια και τα all American διδάγματα περί οικογενειακών αξιών που ολοκληρώνουν τη macho bullshit ψυχαγωγία που εξαιτίας κάποιου σινεφίλ μαζοχισμού επιλέξαμε να δούμε.

Το Attack The Block δεν έχει super star για την αφίσα, ούτε ειδικά εφέ (μη δεν χορτάσει το μάτι έκρηξη και βλαστημήσει τα λεφτά που έδωσε για εισιτήριο) ούτε έρχεται με υποσχέσεις ενός event movie. Τα μόνα που έχει να πολεμήσει στο box office είναι η εξυπνάδα και ευρηματικότητα, ότι δηλαδή έχουν οι πιτσιρικάδες gangbangers απέναντι στα αγνώστου ταυτότητας τέρατα. Η εξωγήινη εισβολή θα συμβεί αναίτια σε ένα υποβαθμισμένο γκέτο του Λονδίνου που τις νύχτες ανήκει στις συμμορίες και τα βαποράκια της γειτονιάς. Οι εξωγήινοι δεν είναι big budget για να εκκρίνουν σάλια και να τρέχουν “ψηφιακά” αλλά έχουν το μέγεθος ενός ανθρώπου σε μια χνουδωτή μαύρη στολή και ξεχωρίζουν από τη neon (;) οδοντοστοιχία. Τα πιτσιρίκια της τοπικής συμμορίας είναι οι μόνοι που θα τα βάλουν με τα μαλλιαρά τέρατα που δαγκώνουν. Η ατάκες δεν θυμίζουν τον Clint Eastwood να συναντά τον Charles Bronson όπως στο Cowboys & Aliens αλλά έχουν γνήσια cockney προφορά του πεζοδρομίου και το χιούμορ βγαίνει μέσα από το λόγο τους και όχι από τις ατάκες που τους δάνεισε ο σεναριογράφος. Το soundtrack δεν αποτελείται από επικά θέματα και ηρωικά βιολιά σε Dolby surround αλλά προορίζεται σε όσους ακούνε The Streets και Dizzee Rascal. Ο ρυθμός είναι κοφτός, η πλοκή τρέχει παράλληλα με την εξέλιξη των χαρακτήρων και ο σκηνοθέτης (της παρέας που έκανε το Shawn Of The Dead και το Hot Fuss) αποφεύγει με δεξιοτεχνία τις νάρκες των εύκολων λύσεων που πατάνε οι σεναριογράφοι σε περιπτώσεις κυνηγητών με ζόμπι, εξωγήινους και άλλα χιλιοειπωμένα. Το Attack The Block είναι μια ευχάριστη έκπληξη που ψάχνει να χτίσει το κοινό της και όχι να ξεγελάσει κόσμο το πρώτο τριήμερο ανοίγματος. Oi mate! run off ya bloody wanker!

Advertisements

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in Cinema. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s