Get your hands off me you damn dirty ape!

O κινηματογραφικός μύθος ενός μελλοντικού κόσμου αλλά με αίσθηση παλαιολιθικής εποχής που κατοικείται από ομιλούντες πιθήκους με δικά τους ήθη κι έθιμα και με δική τους θρησκευτική παράδοση και νόμους, περιέχει μερικές από τις πιο ιδιοφυείς ιδέες επιστημονικής φαντασίας αλλά και μερικές από τις πιο βλακώδεις. Στην τελευταία προσθήκη στη μυθολογία του «Πλανήτη των Πιθήκων» δυστυχώς κυριαρχούν οι τελευταίες. Από την τολμηρή φαντασία του Rod Serling και το σοκαριστικό twist ending της πρώτης ταινίας φτάσαμε στο φετινό σενάριο επιπέδου Transformers. Από το πρωτοποριακό makeup που έκανε τους πιθήκους να συμπεριφέρονται σαν άνθρωποι αλλά να μη μοιάζουν με αυτούς δίνοντας απόσταση ασφαλείας ώστε να αναπτυχτεί η παραβολή πάνω στην αλλοτριωμένη ανθρώπινη φύση, καταλήξαμε στην παιδική χαρά του CGI.

Ακολουθεί μια σειρά αξιολόγησης (από τις χειρότερες στις καλύτερες) για τις όλες τις μέχρι τώρα ταινίες του ταλαιπωρημένου sci-fi saga με την ευχή να μην υπάρξει άλλη συνέχεια στο μέλλον.

7) Battle for the Planet of the Apes (1973)

Η αρχή ενός αποκαλυπτικού πολέμου που γίνεται άλλοτε μεταξύ των αντίπαλων species και άλλοτε εμφύλιος, θα οδηγήσει στην αυγή της εποχή των πιθήκων. Ξεπερασμένο και άνισο είναι το πέμπτο μέρος της σειράς με το βάρος να πέφτει στη μάχη επικράτησης μετά τα δυο πιο «ήσυχα» προηγούμενα μέρη, χωρίς κανένα δεύτερο επίπεδο σε θέμα πλοκής και χωρίς κανένα ουσιαστικό ενδιαφέρον πάνω στα θέματα εξέλιξης παρά μόνο όσον αφορά τον αγώνα επικράτησης.

Ape’o’meter: 1.5/10

6) Rise of the Planet Of The Apes (2011)

Δεν υπάρχει τίποτα που μπορεί να κρατήσει κανείς από το άψυχο reboot του Rise Of The Planet Of The Apes που για το πρώτο μέρος του είναι περισσότερο η Απόδραση από το Ακλατράζ με πίθηκους παρά μια νέα εκδοχή της ιστορίας και το δεύτερο μέρος δεν είναι παρά ένα ανούσιο κυνηγητό στις γέφυρες του Σαν Φρανσίσκο. Ο (για άλλη μια φορά) εκνευριστικός James Franco μιλάει σαν να παπαγαλίζει ατάκες που διάβασε πριν λίγα λεπτά (επιστήμονας γενετικής με προφορά ενός hustler από το Bronx?) και το μοντέλο από την Ινδία που πρωταγωνιστούσε στο Slumdog Millionaire (Freida Pinto τη λένε αν έχει κάποια σημασία) δεν ξέρει τι ρόλο έχει και δεν ξέρει που να σταθεί στο πλάνο για να μην εμποδίζει. Ευτυχώς που δεν έγινε σε 3D γιατί θα πονάγανε τα μάτια μας…

Ape’o’meter: 2/10

5) Conquest of the Planet of the Apes (1972)
To προτελευταίο και τρομερά αδύναμο κεφάλαιο της σειράς ρίχνει το βάρος στην επανάσταση των πιθήκων υπό την καθοδήγηση του «επαναστάτη» Caesar και είναι πιο κοντά απ’ όλα στην ιδέα του φετινού reboot. Ο πίθηκοι πια είναι σκλάβοι και κατοικίδια που χρησιμεύουν για φτηνά εργατικά χέρια. Το γιατί κάποιος περπατάει στο δρόμο και να σέρνει με λουρί ένα πίθηκο για να του κουβαλάει τα ψώνια, εξηγείται με την εύκολη λύση (το λες και “κάτω απ’ το χαλάκι”) μιας περίεργης επιδημίας που αφάνισε τους σκύλους από τον πλανήτη (ας μη το ψάχνουμε) και ήρθε η ώρα για επαναστατική δράση απέναντι στο μεταμοντέρνο απαρτχάιντ επιστημονικής φαντασίας.

Ape’o’meter: 2.5/10

4) Planet of the Apes (2001)

Πριν δέκα χρόνια, η ιδέα ότι ο Tim Burton θα ασχοληθεί με τον corny μύθο των πιθήκων και την επιστημονική φαντασία των 60’s ακούγονταν υπέροχη. Το ίδιο όμως ακούγονταν και πως το ότι μια μέρα θα έκανε τη δική του Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων. Αυτές ήταν οι δυο περιπτώσεις στη καριέρα του που το αποτύπωμά του σαν σκηνοθέτης δεν υπήρχε πουθενά στο τελικό αποτέλεσμα και δεν πλησίασε ούτε κατά διάνοια τον αριστουργηματικό τρόπο που είχε αγκαλιάσει τα b-movies εξωγήινης απειλής των 50’s στο Mars Attacks!. Στη δική του προσθήκη, ο Burton συνδυάζει τις δυο πρώτες ταινίες, το Planet of the Apes και το Beneath The Planet of the Apes κρατώντας για άσο στο μανίκι ένα extra ανατρεπτικό φινάλε. Καλό σαν ιδέα αλλά φτωχό και ανέμπνευστο σε εκτέλεση με έναν all American αγαθό ήρωα που δεν είχε σχέση με τον κυνισμό και την αγριότητα του αντιήρωα που έπαιζε ο Heston στο πρωτότυπο.

Ape’o’meter: 5/10

3) Escape From the Planet of the Apes (1971)

Στη τρίτη συνέχεια της σειράς οι τρεις από τους πίθηκους του δεύτερου μέρους ταξιδεύουν στον κόσμο των ανθρώπων και αντιμετωπίζονται ως αξιοπερίεργο. Αν προσπεράσουμε τις τρύπες στο σενάριο σχετικά τον τρόπο που βρέθηκαν στην εποχή του πρώτου αστροναύτη, έχει ενδιαφέρον η πρόσκαιρη φήμη των πιθήκων και το πώς οι άνθρωποι αποσπούν πληροφορίες για το μέλλον. Η δράση απουσιάζει εντελώς και η ταινία βασίζεται σε διαλόγους  – όχι πάντα καλογραμμένους- αλλά αντί η συνέχεια να πατήσει σε αυτά που προμηνύονται εδώ για το μέλλον, οι δημιουργοί βιάστηκαν και άλλαξαν τα επόμενα 20 χρόνια για την ανθρωπότητα στο “Conquest…” εξαλείφοντας κάθε ίχνος αληθοφάνειας.

Ape’o’meter: 5.5/10

2) Beneath The Planet of the Apes (1970)

Νομίζω πως είναι αρκετά παρεξηγημένη η πρώτη συνέχεια της σειράς και ο βασικός λόγος είναι ότι διαδέχθηκε την πρώτη ταινία. Αυτό και οι μπόλικες δόσεις camp προς το φινάλε που είχε περισσότερες επιρροές από το The Prisoner παρά από την αισθητική της πρώτης ταινίας. Ένας νέος αστροναύτης, ο Brent, θα καταφτάσει στον πλανήτη των πιθήκων με σκοπό να βρει τον Taylor από τη πρώτη ταινία και θα φτάσει στην «απαγορευμένη ζώνη» του πλανήτη για  να βρει “εξελιγμένους” ανθρώπους. Αρκετά goofy σε σημεία και με όλα τα δείγματα του sci-fi των 70’s με κορυφαίο κλισέ την πυρηνική καταστροφή του τέλους.

Ape’o’meter: 6/10

1) Planet of the Apes (1968)

Το all time classic που σκηνοθέτησε Franklin Schaffner είναι ένα άριστο κινηματογραφικό τρικ επιστημονικής φαντασίας που θέτει υπαρξιακά ζητήματα σε ένα δυστοπικό μέλλον ενός μακρινού κόσμου πριν τα επαναφέρει σε ρεαλιστικό πλαίσιο με φόντο το σοκαριστικό πεπρωμένο του ανθρώπου. Ο Rod Serling, εμπνευστής του Twilight Zone, οραματίστηκε το Planet Of The Apes σαν ένα μεγάλο σινεμασκόπ επεισόδιο της σειράς του και το ανέθεσε στον σεναριογράφο Michael Wilson, ο οποίος ήταν για χρόνια μαύρη λίστα του Μακαρθισμού, πράγμα που φαίνονται στις πινελιές που βάζει στην αγριότητα της δίκης που υποβάλλεται ο αστροναύτης που υποδύεται ο Charlton Heston. Η διακριτική σκηνοθεσία, το πλούσιο σενάριο με προεκτάσεις σε ζητήματα ρατσισμού, διάρθρωση κοινωνικής τάξης, μέχρι και σε δικαιώματα των ζώων, η εμπνευσμένη διεύθυνση φωτογραφίας, ακόμα και πειραματικό μουσικό score του Jerry Goldsmith συνθέτουν σε ένα ultra entertaining και αειθαλές παραμύθι.

Ape’o’meter: 9/10

Advertisements

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in Cinema. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s