3 (Not So) Forgotten Female Icons

Stevie Nicks – In Your Dreams

(Maturity Replaces Grief)

H αιώνια gypsy enchantress πρέπει να κυκλοφόρησε το πιο ολοκληρωμένο και μελωδικό album της από την εποχή του Bella Donna. Με παρέα τον David Stewart η Stevie κυκλοφορεί νέο album μετά από δέκα χρόνια σιωπής και μιλάει για τον ανομολόγητο έρωτά της στο Secret Love, το οποίο είχε γράψει την εποχή του Rumors για κάποιον rock star (δεν θυμάται ποιον), για μια αυτοκαταστροφική σχέση πάθους στο Wide Sargasso Sea και ακούγεται ανέλπιστα άμεση και ρομαντική στο εξομολογητικό For What It’s Worth. Ο παραγωγός Glen Ballard κάνει τρομερή δουλειά βοηθώντας την να ξεφύγει απ’τα γνώριμα μονοπάτια της “νεο-χίπικης pop” και δίνει βάθος και ανοιχτό χώρο στη μουσική της, πράγμα που είναι βάλσαμο στην εποχή που τα 9 στα 10 album είναι η αποθέωση του lo-fi. Κάνει ένα tribute στην πόλη που πνίγηκε στο New Orleans, γίνεται αφηγήτρια παραμυθιών στο Solder’s Angel και εμπνέεται τόσο από τον Edgar Alan Poe στο Annabel Lee, όσο και από τα βιβλία Twilight (!) στο Moonlight (A Vampire’s Dream). Έχω την αίσθηση ότι ένα μεγάλο μέρος της γοητείας του χορταστικού album της Stevie Nicks χάνεται αν δεν διαβάσεις κανείς τους εξαιρετικούς στίχους που έχει γράψει. Επιπλέον δεν περισσεύει ούτε ένα τραγούδι, μετά τη δεύτερη-τρίτη ακρόαση ανακαλύπτεις στιγμές όπως το ρυθμικότατο Ghosts Are Gone ή το τρομερά feel good In Your Dreams. Θα φυλάξω με στωικότητα το τόσο corny και όμορφο Italian Summer για να το απολαύσω στο repeat ένα μοναχικό καλοκαιρινό βράδυ.

Η Miss. Stephanie Lynn Nicks επέστρεψε στη δισκογραφία μετά από καιρό αυστηρά από καλλιτεχνική ανάγκη. Όχι για να μη ξεχαστεί ούτε για να νιώθει ότι έχει ακόμα να δώσει. Εμπνεύστηκε ενδιαφέρουσες μελωδίες που είχε ανάγκη να μοιραστεί, όλα τα υπόλοιπα είναι “να’ χαμε να λέγαμε”.

 

Kate Bush – Directors Cut

(Self-importance Replaces Wisdom)

Αν το Director’s Cut ήταν μια κυκλοφορία με νέο υλικό, θα ήταν ένα από τα καλύτερα album της χρονιάς. Αν αυτά τα 11 τραγούδια ήταν καινούρια, οι εκατοντάδες γυναίκες songwriters που βγήκαν ανάμεσα στην εποχή της Tori Amos και της Florence θα την κοιτούσαν με δέος και με …απελπισία. Όμως δεν είναι. Πολλά μπορούν να γραφτούν για τα κίνητρα της ιδιοφυούς Kate να ξαναδουλέψει 11 τραγούδια που υπήρχαν στα album “The Sensual World’’ του 1989 και “The Red Shoes” 1993. Από την εποχή που βγήκαν αυτά τα δυο album μέχρι σήμερα υπάρχει μόνο το αριστουργηματικό Aerial του 2005 για να θυμίζει πως η Kate Bush είναι active και δεν έχει αποσυρθεί απόλυτα στην απομόνωση. Μετά από 6 χρόνια (και 18 μετά το Red Shoes) το «νέο» της album είναι μια εμβάθυνση σε εκείνα τα επιλεγμένα τραγούδια. Το ερώτημα όμως παραμένει όσον αφορά το κίνητρο του να ξαναδουλέψει σε επίπεδο στίχων και ενορχήστρωσης παλιότερα τραγούδια όταν στη καλύτερη περίπτωση ακούγονται σχεδόν ισάξια των αυθεντικών. Το επαναδούλεμα του Deeper Understanding για παράδειγμα που αναφέρεται σε μια μοναχική γυναίκα που είναι παγιδευμένη σε μια ψυχωτική σχέση με τον υπολογιστή της, έχει σημασία άραγε γιατί αποκτά άλλη νοηματική διάσταση στην εποχή των social media ή μήπως η προσθήκη auto tune φωνητικών είναι απαραίτητη γιατί οι σημερινοί ακροατές δεν είναι αρκετά έξυπνοι για να καταλάβουν το διάλογο όταν και το computer και η ηρωίδα έχουν τη φωνή της Kate;

Άγνωσται αι βουλαί της Miss Catherine Mary Bush όμως επειδή το follow up στο Aerial μπορεί να αργήσει πολύ, μπορεί κάποιος γίνει κυνικός και να απορρίψει τα album σαν αρπαχτή, αλλά μπορεί και να απομονώσει τις πληροφορίες και το παρασκήνιο και να αφεθεί στο σύμπαν αυτών των 11 τραγουδιών που με το φετινό lifting αγγίζουν το καλλιτεχνικό επίτευγμα. Και οι δυο θα έχουν δίκιο.

Blondie – Panic Of Girls

(Naivety Replaces Harmlessness)

Μετά από μια χρονοβόρα δισκογραφική μάχη κυκλοφορεί “ανεξάρτητα” το Panic of Girls, το 9ο studio album ενός εμβληματικού συγκροτήματος που επιβίωσε από τα 80’s και το new wave. Οι Blondie στη πραγματικότητα δεν έχουν κυκλοφορήσει τίποτα σπουδαίο μετά το Autoamerican του 1980 και παραδόξως δεν έχουν αλλάξει πολύ στις προθέσεις και τον ήχο τους. Το πρώτο single ‘Mother‘ έχει αυτό το σχεδόν εκνευριστικά κολλητικό ρεφρέν, όπως είχε το mega hit Maria (τραγούδι που μισώ με πάθος) και οι Killers θα το διασκεύαζαν με κλειστά μάτια. Το D-Day και το What I Heard τα λες και απολαυστικά αν είσαι καλόκαρδος άνθρωπος. Αυτά τα κομμάτια διαθέτουν μια up-beat φρεσκάδα και θυμίζουν το new wave/electro συναίσθημα του παρελθόντος. Τα ευχάριστα νέα σταματάνε εκεί γιατί το συγκρότημα από το τέταρτο τραγούδι το γυρνάει στη reggae πράγμα που είναι dealbraker για τη δική μου σχέση με το album. Ακολουθεί μια σειρά από chilled out reggae κομμάτια και πολλοί laid back ρυθμοί σε latin στυλ και το album γίνεται αδιάφορο και πληκτικό. Η Debbie χαριεντίζεται στο μικρόφωνο και τραγουδάει αλλού στα Γαλλικά και αλλού στα Ισπανικά αλλά μόνο οι hardcore fan θα συγκινηθούν με τις τσαχπινιές της και γενικά με αυτό το παντελώς αχρείαστο album. Έχουν περάσει τριάντα χρόνια από το τελευταίο τραγούδι των Blondie που είχε δύναμη και ποιότητα, αλλά από την άλλη δε σου πάει η καρδιά να τους κακολογήσεις. Όμως αλήθεια, τόση reggae τι τη θέλανε;

Η Miss Deborah Ann Harry δεν είναι σε θέση να κάνει come back στην Gaga-possessed pop πραγματικότητα του σήμερα. Αυτή η δυναμική ex-milf oriented / cyber reggae pop απευθύνεται σχεδόν αποκλειστικά στο πιστό κοινό που κουβαλάει από την εποχή που έβαζε φωτιά στο ασφυκτικά γεμάτο CBGB.

Advertisements

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in 3, Music. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s