3 Noisemakers Unplug and Go Solo

Στο πρώτο εξάμηνο του 2011 οι τραγουδιστές τριών από τα πιο ιστορικά συγκροτήματα του rock των τελευταίων τριάντα χρόνων αποφάσισαν να ηρεμήσουν και να παίξουν ακουστικά. Ο Eddie Vedder των Pearl Jam, ο J. Mascis των Dinasaur Jr και ο Thurston Moore των Sonic Youth έχουν στο ενεργητικό τους πολλούς καμένους ενισχυτές και πολλές σπασμένες κιθάρες. Φέτος ο καθένας τους κάνει μιας διαφορετικής φιλοσοφίας απόπειρα να εκφραστεί στον unplugged ήχο. Σε μια περίοδο που η folk είναι συνώνυμο της κυριαρχίας του αλά-Γούντστοκ αυνανισμού των Feet Foxes, έχει ενδιαφέρον να ακούσουμε αυτά που έχουν να πουν οι τρείς πρώην θορυβώδεις frontmen που απροειδοποίητα και χωρίς publicity απαλλάσσονται για λίγο από τον ηλεκτρικό θόρυβο και τα ντεσιμπέλ. Ενδιαφέρον έχει και ο διαφορετικός τρόπος που επιδιώκουν να μιλήσουν στα τρία low-key album τους. Έχω περάσει πολύ χρόνο από τη ζωή μου και με τα τρία συγκροτήματα που δεν μπορώ να παραβλέψω αυτές τις προσωπικές δουλειές.

Σε μια χρονιά που είναι γεμάτη επετειακές επανακυκλοφορίες, live album, φεστιβάλ και ντοκιμαντέρ για τα 20 χρόνια των Pearl Jam, το solo album “Ukulele Songs” που κυκλοφόρησε αθόρυβα ο Eddie Vedder έχει μια ιδιαίτερη γοητεία. Ο μεγαλύτερος frontman του rock που βγήκε μετά το 1990 (τσιμουδιά!) ακούγεται πολύ σεμνός, σε επαφή με τον πυρήνα των τραγουδιών του και χωρίς ίχνος από τις αγωνίες που επικοινωνούσε στην προηγούμενη solo δουλειά του – το soundtrack του υπαρξιακού δράματος Into The Wild του κολλητού Sean Penn. Υπάρχει κάτι καθησυχαστικό και αισιόδοξο στον τρόπο που ο χρόνος αφήνει το αποτύπωμά του στον Vedder και για κάποιους λόγους το δικό του εκκεντρικό project μου ταιριάζει περισσότερο σαν φιλοσοφία από το αντίστοιχο περσινό εκκεντρικό πείραμα του μέντορά του Neil Young που παρέα με τον Lanois τάραξε το effect pedal και μαστίγωνε τη κιθάρα του σαν να μαρσάρει τη μίζα αφηνιασμένος. Ο Vedder ακούγεται συμφιλιωμένος με τον εαυτό του και θυμίζει σοφό φίλο από τα παλιά που πιάνει ξανά τραγούδια που έχει τραγουδήσει στο παρελθόν, μόνο και μόνο γιατί ανακαλύπτει τη χαρά του τραγουδίσματος. Βέβαια δεν έχει πολύ χρόνο για αισθητικές λεπτομέρειες (το γιατί το εξώφυλλο ενός τέτοιου δίσκου είναι λες και προορίζεται για album των Tool δεν καταλαβαίνω). Χωρίς την ανάγκη για stage diving ή για να γκρεμίζει αρένες, ο Vedder ξετρυπώνει τη μαγιά στα τραγούδια πίσω από τη φορτωμένη παραγωγή και την rhythm section. Ίσα-ίσα που υπάρχει μια υποψία από μπάντζο σε κάποια κομμάτια ή από τσέλο στο “Longing to Belong”. Με μια μικρή κιθαρίτσα στο χέρι, ο Vedder φτάνει στη ραχοκοκαλιά των συνθέσεων και ξεδιπλώνει την αναλλοίωτη χροιά της φωνής του. Λιγότερο μελαγχολικός απ’ ότι θα πίστευε κάποιος αλλά περισσότερο ντελικάτος και γλυκός, ακόμα και στο σπαρακτικό “Sleeping By Myself”. Ο Eddie σίγουρα μεγάλωσε αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί βάζουν βιαστικά τη ταμπέλα της ωριμότητας πάνω από αυτή την απόπειρα. O Eddie πάντα ήταν «old soul». Πιστεύω το βασικό του κίνητρο για να τραγουδήσει και να χαρεί τα «γυμνά» τραγούδια του είναι ότι ερωτεύτηκε (αυτός ο στίχος longing to belong to you με σκοτώνει indeed!) και ξαφνικά απέκτησε άλλη προοπτική. Ξαναχάρηκε μέσα του τη αξία του ατόφιου τραγουδιού. Σοφός αλλά ακόμα ανήσυχος, σε ανακωχή με τους δαίμονές του αλλά κάθε άλλο παρά εφησυχασμένος.

Ένας από τους λόγους που οι Dinosaur Jr. ήταν τόσο σπουδαίοι είναι η αίσθηση της μελωδίας που είχαν κάτω από τα ηλεκτρικά στρώματα θορύβου. Κανένα συγκρότημα δεν έμεινε στην ιστορία επειδή «βάραγε» καλά, οι κιθάρες τους διείσδυαν στις αισθήσεις του ακροατή και μιλούσαν σε πολλά επίπεδα. Σε αυτά τα δέκα ακουστικά τραγούδια, η φωνή του J. Mascis αφήνει την αίσθηση πως ο ίδιος την ώρα που τραγουδούσε ήταν στο όριο της ολικής κατάρρευσης. Πολλές εξυπνακίστικες «δημοσιογραφικές» ταμπέλες θα μπορούσε να κολλήσει ο μουσικός τύπος (ποιος;) στον J. Mascis. Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί indie rocker μεσήλικας που θέλει πια να τραγουδάει από τον καναπέ, ένα stoner rock ίνδαλμα που γεφυρώνει το χάσμα του Kurt Cobain και του Nick Drake, ένας slacker πρωτοπόρος του no wave που τράβηξε Δυτικά και την είδε Johnny Cash. Πολλά τέτοια χαριτωμένα εκτός από το ότι ο Mascis ψάχνει να βρει τη φωνή του ακόμα, πως δεν τρώει από τα έτοιμα και πως δεν κυκλοφορεί τραγούδια επειδή δεν έχει κάτι άλλο να κάνει. Ακόμα ψάχνει να βρει το τραγούδι που δεν έγραψε και αυτή τη φορά δοκιμάζει χωρίς το comfort zone του οπλοστασίου των πεταλιών και των ενισχυτών του studio, αδιαφορώντας να πείσει ως βιρτουόζος. Το level της δεξιοτεχνίας του είναι ρυθμισμένο στα απολύτως απαραίτητα. Με ελάχιστα solo και χωρίς καμία διάθεση να κάνει πυροτεχνήματα με τη κιθάρα, ο J. αφήνει τη ληθαργική χροιά του να συντονιστεί με τα εκ πρώτης όψεως χαλαρά, αλλά στην ουσία καλά σκαλισμένα τραγούδια του – και με τη συμμετοχή του Kurt Vile μεταξύ άλλων παρακαλώ… Δεν είναι απλή άσκηση ύφους ούτε νυχτερινές ιστορίες από έναν μακρυμάλλη τροβαδούρο. Ακούστε το ‘Make It Right’ και σκεφτείτε αν θα μπορούσε να είναι το ‘Here Comes The Sun‘ αν ο George Harrison το είχε γράψει στο κρεβάτι του μισοκοιμισμένος, μετά από ένα τριήμερο hangover που θα είχε καταναλώσει μια κάβα μόνος του. Οι τίτλοι τραγουδιών είναι ερωτήσεις χωρίς το ερωτηματικό : ‘Is It Done’, ‘Where Are You’, ‘What Happened’ ή το ‘Can I’ που είναι και το τραγούδι που αγάπησα και άκουσα περισσότερο με αυτό το σπαρακτικό riff. Για κάποιο περίεργο λόγο δεν μπορούσα να μη σκέφτομαι πώς θα ακούγονταν το “Can I” αν το ερμήνευε ο Layne Staley των Alice In Chains, αλλά… it’s just me…

Ένα καλό-ένα μέτριο τα πάνε τα album τους οι Sonic Youth μετά τα 91 αλλά οι προπάτορες του guitar noise ποτέ δεν ακούστηκαν αδιάφοροι. Ο Moore στο solo album του φαίνεται να γράφει folk για συννεφιασμένους καιρούς αλλά τα ακουστικά τραγούδια του συχνά πυκνά ξεφεύγουν στον αυτοσχεδιαστικό κιθαριστικό θόρυβο των Sonic Youth. Για παράδειγμα στο Circulation αρχίζεις και ξεχνάς το βιολοντσέλο και το μαντολίνο και σιγά-σιγά αρχίζει να ακούγεται σαν κομμάτι από το Sister που περιμένεις ότι από στιγμή σε στιγμή θα μπει η γνωστή συμφωνία από ηλεκτρισμό και η Kim Gordon και θα χύσει λιωμένο μολύβι από το ηχείο. Ο Moore όμως ακούγεται περισσότερο έντεχνος στα unplugged του σε σχέση με τον J. Mascis και τον Eddie Vedder. Είναι περισσότερο μελωδικός και έχει τραγούδια ποιό… όμορφα, ότι κι αν σημαίνει αυτό. Ο Beck στη θέση του παραγωγού μάλλον έδωσε ένα σουλούπι και μια ιδέα αρμονίας στις άναρχες ιδέες του Thurston Moore περί “acoustic”. Η επίδρασή του φαίνεται στο “Space’’ με τις πινελιές από synths, έγχορδα και το «έξυπνο» percussion. Αν και το album δεν γίνεται ποτέ συνειδητά συναισθηματικό θα μπορούσε να ακουστεί εύκολα δίπλα στο “Sea Change” του Beck που είχε όλη αυτή τη θεματολογία χωρισμού. Το Demolished Thoughts δεν εκφράζει τόσο τις όποιες εσωτερικές folk ανησυχίες του Moore. Κάτω από την “Απαλάχια” μεταμφίεση κρύβεται ένα αποθεωτικό Guitar Album με κεφαλαία γράμματα. Ο τίτλος Demolished Thoughts αν και εντυπωσιακός, θα ταίριαζε περισσότερο σε κάποιες σχιζοφρενικές στιγμές του παρελθόντος. Εδώ ο Thurston Moore έχει ξεκάθαρο όραμα και έχει γνώση του πως θέλει να ακούγεται. Αυτός δεν είναι ο ήχος ενός παλιού Punk rocker που μαλάκωσε αλλά μια ακόμα ηχητική μετάφραση του ογκώδους θορύβου που υπηρετεί. Ο Moore εκφράζει την -ερωτική σχεδόν- σχέση του με τις κιθάρες χρησιμοποιώντας διαφόρων ειδών μοντέλα -μέχρι 12χορδες- εξοστρακίζοντας τα οργασμικά guitar solo του σε ένα περιβάλλον από trippy riffs, ονειρικές αρμονίες και πολύπλοκα ακόρντα. Το “Orchard Street’’ είναι μια μικρή ακουστική συμφωνία που καταλήγει σε ένα ψυχεδελικό κρεσέντο  που φέρνει στο μυαλό το “A Day in the Life’’ συνδυασμένο με το ύφος του 3ου album των Led Zeppelin. Το Demolished Thoughts απευθύνεται μόνο σε ακροατές που έχουν μάθει να ακούνε τη μουσική σιωπηλά και στοχαστικά.

Advertisements

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in 3, Music. Bookmark the permalink.

One Response to 3 Noisemakers Unplug and Go Solo

  1. badly drawn boy says:

    Diskares kai oi treis! Ta akousa diadoxihika kai oi paratiriseis sou sti simeiologia tous einai polu eustoxes os sinithos.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s