And now for something completely different

Αυτό που παρακολούθησαν για πρώτη φορά οι θεατές του BBC την Κυριακή 5 Οκτωβρίου του 1969 ήταν μια low budget και πολύ περίεργη εκπομπή που θύμιζε κωμωδία. Στο πρώτο επεισόδιο είδαν τον Genghis Khan να πεθαίνει σε ένα τηλεπαιχνίδι, τον Picasso να κάνει το γύρο της Αγγλίας με ποδήλατο, κάτι Ιταλούς να μαθαίνουν Ιταλικά και κάτι αόρατα γουρούνια να πεθαίνουν. Ένας παρουσιαστής τους καλωσόριζε σε κάτι «τελείως διαφορετικό», ένα σόου που οι ηθοποιοί ήθελαν να ντύνονται γυναίκες και οι χαρακτήρες ανατινάζονταν χωρίς λόγο. Ένα πρόγραμμα από τρελούς παρουσιαστές, τραβεστί ξυλοκόπους, λογιστές που θέλουν να δαμάσουν λιοντάρια, παλαβές καλόγριες, σουρεάλ ψυχίατρους, κανίβαλους μάγειρες, ψυχωτικούς αρχαιολόγους, κομμώτριες που ανεβαίνουν το Έβερεστ, βίαιες γριές σε τσόπερ, δικαστές τραβεστί και ακόμα και την Ιερά Εξέταση αυτοπροσώπως. Τα σκετς διακόπτονταν στη μέση από άλλα σκετς που παρεμβάλλονταν για να επανέρθουν λίγο μετά και να ολοκληρωθούν σε έναν νοητικό κύκλο σουρεαλισμού και εγκεφαλικού χιούμορ που δεν είχε punch line αλλά το αστείο βρίσκονταν πίσω από τα δρώμενα, στόχευε σχεδόν στο υποσυνείδητο. Το φαινόμενο των Monty Python δεν είναι συμπτωματικό και δεν πρόκειται απλώς για μια κωμική ομάδα. Αυτό που ξεκίνησε σαν μια μικρή obscure σειρά για ένα cult κοινό μετατράπηκε σταδιακά σε εναλλακτικό πολιτιστικό φαινόμενο που δοκίμασε και ξεπέρασε κάθε όριο στη κωμωδία και άλλαξε άρδην τον κώδικα της κωμικής γλώσσας με έναν ορμητικό και ολοκληρωτικό τρόπο ανάλογο με αυτόν που το punk έκοψε στα δυο τη πορεία του rock. Πολύ πριν τον Malcolm McLaren και τον Johnny Rotten, οι Python έγραφαν σκετς με τίτλο «Whacky Queen» και από την οθόνη περνούσαν καρτέλες που έγραφαν «Is the Queen Sane?»

Αυτοί που “δεν τους πιάνουν” τους κατατάσσουν αναγκαστικά δίπλα στο απλοϊκό χιούμορ του Mr. Bean ή ακόμα χειρότερα στον… Benny Hill. Η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική. Τα αφαιρετικό χιούμορ, η άναρχη δομή και το stream of consciousness που ακολουθούσαν τα σενάρια των 45 επεισοδίων σε τέσσερις σεζόν που άφησαν πίσω οι Monty Python έχουν βαθύ σύνδεσμο με τη φιλοσοφία και τη σύγχρονη διανόηση και άλλαξαν τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε στη κωμωδία. Ήταν τέτοια η τομή ώστε οι Αμερικάνοι βασίστηκαν εκεί για να χτίσουν τα μετέπειτα ρεύματα της κωμικής τους πραγματικότητας στο σινεμά με τον Μel Brooks και τους Zucker-Abrahams-Zucker, αλλά και στη τηλεόραση με τη πρώτη γενιά του Saturday Night Live των Belushi, Martin, Chase, Aycroyd, Pryor κτλ. Αυτό όμως που έκανε τους John Cleese, Eric Idle, Terry Jones, Graham Chapman, Terry Gilliam και Michael Palin τα αρχέτυπα της σύγχρονης κωμωδίας είναι ο τρόπος που ανέτρεψαν τους κανόνες. Οι Monty Python κυνηγήθηκαν από τη λογοκρισία και κατηγορήθηκαν για πολλά πράγματα. Πέρα από τις γελοιότητες του συντηρητικού κοινού, το πιο ενδιαφέρον debate αφορούσε τον ελιτισμό στη γλώσσα που χρησιμοποιούσαν και που ήταν πολύ ακαδημαϊκή και ένα βήμα πάνω από τη μόρφωση του μέσου Βρετανού. Η δύσκολη γλώσσα και οι αναφορές σε πρόσωπα της τέχνης και σε διανοούμενους προϋπέθεταν εξοικείωση και ένα minimum γνώσης του θεατή. Κανείς από τους Python δεν είχε ρίζες στην υποκριτική και τις καλές τέχνες. Ήταν και οι 5 απόφοιτοι του Cambridge και του Oxford με σπουδές στις φυσικές επιστήμες, στην ιστορία και την ιατρική. Με την προσθήκη ενός 6ου μέλους, ενός Αμερικάνου καρτουνίστα που το έσκασε για να αποφύγει το Βιετνάμ, ξεκίνησε η ενασχόλησή τους με την τηλεόραση σαν πράξη αναρχίας στα χρόνια του swinging London και σχεδόν σαν μια έκφραση κωμικής αλητείας.

Τα παρακάτω points στα οποία βασίζεται η ευφυΐα των Monty Python αφορούν τα 45 επεισόδια της σειράς Flying Circus (1969-1974) και όχι τη μεγάλη τους κινηματογραφική τριλογία Holy Grail (1975), Life Of Brian (1979) και The Meaning Of Life (1983) που θέλουν ξεχωριστή μελέτη.

Η Φιλοσοφία

Παρά τη γενική εντύπωση, οι Monty Python ήταν σπάνια σατυρικοί και όταν το αποφάσιζαν στρέφονταν μόνο στον μεγαλοαστικό συντηρητισμό των Βρετανών, όπως με εκείνο το αξέχαστο σεξουαλικό υπονοούμενο του «nudge nudge». Η φιλοσοφία ήταν αυτή που έπαιζε βασικό ρόλο στη σάτιρα των ιδεών και όχι της καθημερινότητας. Υπάρχει ένα μικρό πολύ περίεργο σκετς που περιγράφει όλη την ανάμειξη του παράλογου με το στοχαστικό και το απολύτως ηλίθιο. Δυο γυναίκες της εργατικής τάξης κάθονται σε ένα παγκάκι, η Mrs Gorilla ακούει στο ραδιόφωνο τον διάλογο που θα έχει σε λίγο με την Mrs Non-Gorilla (-Been shopping? -No, … I’ve been shopping) και το κλείνει λέγοντας “bloody rubbish”. Η Mrs Non-Gorilla φτάνει σέρνοντας ένα μεγάλο εξάρτημα μηχανής. Ο διάλογος ξαναρχίζει : -Been shopping? -No, … I’ve been shopping. -What’d you buy? -A piston engine. -What d’you buy that for? -It was a bargain. Το πλάνο απομακρύνεται αποκαλύπτοντας πανομοιότυπα ζευγάρια κυριών σε όλα τα παγκάκια για να φτάσουμε σε ένα άλλο που κάθεται η Mrs Non-Smoker που ταΐζει τα πουλιά του πάρκου βγάζοντας φαγητό από τη τσάντα της. Όμως βγάζει κονσέρβες και κομμάτια κρέας που πετάει με δύναμη σκοτώνοντάς τα. Όταν έρχεται η Mrs Non-Smoker κουβαλάει μια ίδια μηχανή. Ο διάλογος είναι επαναληπτικός – Oohh hello, Mrs Smoker. What, you been shopping then? – Nope … I’ve been shopping! κτλ. Η κυρία Non-Smoker θέλει να αγοράσει το άχρηστο εξάρτημα και πληρώνει με συμβολική κίνηση χωρίς να κρατάει λεφτά. Πριν καν προλάβουμε να σκεφτούμε το γιατί τα χρήματα δεν εμφανίζονται και γιατί να θέλει να το αποκτήσει, η φιλήσυχη κυρία με τα αιμοβόρα ένστικτα προς τα πτηνά ρωτάει «How d’you cook it?» Για να πάρει την απάντηση –«You don’t cook it» και να απαντήσει –You can’t eat that raw! Η Mrs Smoker στο τέλος λέει «– Ooooh … never thought of that». Στη πραγματικότητα δεν μπορείς να το μαγειρέψεις και δεν μπορείς να το φας ωμό. Ενώ αναρωτιόμαστε για το θέατρο του παραλόγου που συμβαίνει με τη δραματική λούπα, τον προηχογραφημένο διάλογο στο transistor, το γιατί στην ερώτηση για τα ψώνια οι Non-κυρίες απαντούν αρνητικά ενώ ακολουθεί κατάφαση, το ότι διατυπώνουν τα αυτονόητα (κανείς μας δεν το έχει σκεφτεί αυτό γιατί δεν υπάρχει λόγος να σκεφτείς αν μια μηχανή μαγειρεύεται) έρχεται η συνέχεια του σκετς για να θολώσει τα πράγματα και η μια αρχίζει να απαγγέλει μια σκηνή του Άμλετ χωρίς να δείχνει να ξέρει τι ακριβώς λέει. «– Oh, day and night, but this is wondrous strange and therefore is a stranger welcome it. There are more things in Heaven and Earth Horatio, than are dreamt of in your philosophy». Εκεί αδυνατεί κάθε περεταίρω ανάλυση στο σκετς γιατί πραγματικά υπάρχουν πράγματα πολλά στον παραλογισμό των Monty Python που δεν τα είδε καν όλη η φιλοσοφία στ’ όνειρό της. Βασισμένα στην ίδια θεματική είναι πολλά σκετς όπως το Bruce’s Philosopher’s song με μια ομάδα Αυστραλών φιλοσόφων που όλοι ακούνε στο όνομα Bruce είναι ένα σχόλιο στα φιλοσοφικά αδιέξοδα και στην επίδραση των Αυστραλών φιλοσόφων στους Άγγλους, ή δυο κυρίες που μιλούν για το νόημα του Sartre, οι φιλόσοφοι του αιώνα που παίζουν ποδόσφαιρο και το Summarize Proust που οι παίχτες ενός τηλεπαιχνιδιού πρέπει να αναλύσουν σε βάθος όλα τα έργα του Proust σε 15 δευτερόλεπτα. Η κοινωνία που βάσιζε τη γνώση της σε συμπυκνωμένες πληροφορίες και σε ευκολοχώνευτες ιδέες δεν ήξερε με τι να γελάσει.

Η ροή

Οι τίτλοι τέλους της εκπομπής έπεφταν πολύ νωρίς ή οι τίτλοι αρχής πολύ αργά. Τα επεισόδια τελείωναν νωρίτερα της ώρας τους για να ξαναρχίσουν και να τελειώσουν οριστικά λίγο μετά. Τα σκετς δεν τελείωναν ποτέ γιατί τα διέκοπτε ένα άλλο σκετς που με τη σειρά του δεν τελείωνε ποτέ. Με σύνδεσμο ένα σουρεαλιστικό καρτούν επιστρέφουμε στο προηγούμενο μισοτελειωμένο σκετς για να μη τελειώσει ξανά γιατί θα διακοπεί από κάποιον αστυνομικό που θα συλλάβει τους ηθοποιούς ή τον ομιλητή του καναλιού που θα ζητήσει συγγνώμη ή από random χαρακτήρες που μπαινόβγαιναν χωρίς κανένα λόγο κάνοντας αναφορές σε κάποιον συγγραφέα. Ανάμεσα στα επεισόδια έπεφταν καρτέλες που διέκοπταν τη ροή, έλεγαν πράγματα όπως “Spot The Loony” και έκαναν επανάληψη πραγμάτων που είδαμε πριν λίγο πριν προφανή λόγο. Τα σκετς αυτοκαταστρέφονταν καθώς έπεφταν σε νοητικό αδιέξοδο για να παρεμβληθεί ένα άλλο και να πέσει στο ίδιο πρόβλημα, με τους χαρακτήρες να ανατρέχουν στο σενάριο ή να ξεφεύγουν από αυτό λέγοντας πράγματα που δεν είχαν καμία λογική. Στη πορεία των επεισοδίων πράγματα ανατινάζονταν και εμφανίζονταν χαρακτήρες που προετοιμάζονταν για το ρόλο τους σε επεισόδια που δεν είχαν ακόμα παιχτεί . Στη πραγματικότητα το «ιπτάμενο τσίρκο» ήταν η αποθέωση του παντρέματος του απόλυτου silliness με το τοξικά εγκεφαλικό χιούμορ σε ένα περιβάλλον γεμάτο τρελούς και ιδιοφυίες χωρίς να μπορούμε με βεβαιότητα να πούμε ποιος είναι ποιος. Η θέαση ενός επεισοδίου των Monty Python είναι ουσιαστικά ένα trip με τη ματιά ενός ευφυούς αλλά καμένου μυαλού που τρέχει με χίλια και συνδέει τις παλαβές εικόνες που γεννάει το υποσυνείδητο του με την αναρχική του ματιά στη κοινωνία και τις φιλοσοφικές ανησυχίες του.

Ο Σουρεαλισμός

Ο παρουσιαστής μιας εκπομπής με θέματα για το ανθρώπινο μυαλό έχει για θέμα το σύνδρομο Déjà vu. Οι τίτλοι έναρξης πέφτουν και αυτός κάνει την εισαγωγή. Οι τίτλοι ξαναπέφτουν και αυτός ξανακάνει την εισαγωγή. Οι τίτλοι θα πέφτουν ξανά και ξανά μέχρι να καταλάβει ότι έχει πέσει στην κατάσταση του Déjà vu που εκφράζεται με την επαναληπτική κατάσταση της τηλεοπτικής εικόνας από την οποία πρέπει να δραπετεύσει μέσα από τα σκετς που προηγήθηκαν. Βρισκόμαστε στο σουρεαλιστικό τερέν των Monty Python που μια ομάδα Βίκινγκς (!) καταναλώνουν με μανία spam σε ένα μαγαζί που πουλάει τα πάντα με …spam. Το υπουργείο επιχορηγεί αυτούς με το πιο αστείο περπάτημα. Τα Silly walks είναι κρατικός θεσμός, όσο πιο silly τόσο καλύτερο. Σε ένα άλλο σκετς ένας ποιητής εγκαθίσταται στα σπίτια σαν σώμα καλοριφέρ και ο συντηρητής περνάει να τον ελέγξει. Ο Alfred Lord Tennyson έχει εγκατασταθεί στο μπάνιο με χαμηλό κόστος για να διαβάζει όλο το χρόνο, ο πωλητής μιλάει για τη φιλοδοξία του να υπάρχει ένας ποιητής σε κάθε σπίτι σύντομα. Σε ένα άλλο σπίτι ο William Wordsworth διαβάζει κάτω από τη σκάλα και ο μηχανικός που έρχεται έχει μια περίεργη κουβέντα με τη σποιτονυκοκοιρά : –“Good morning, madam, I’ve come to read your poet, -Oh yes, he’s in the cupboard under the stairs. -What is it, a Swinburne? Shelley? -No, it’s a Wordsworth. -Oh, bloody daffodils. H σπιτονοικοκυρά προσπαθεί να τον αποπλανήσει λέγοντας «I’ve got Thomas Hardy in the bedroom» για να πάρει την απάντηση «Ah well, I can’t touch him. He’s a novelist». Όταν πιάνουν αθώα συζήτηση για τον καιρό ο επιθεωρητής τραβάει ένα χάρτη από το ταβάνι και γίνεται μετεωρολόγος για να διακοπεί το σκετς από την παρέμβαση του BBC με το AN APOLOGY. Ένα τεράστιο «what the fuck???» βασανίζει το μυαλό μας. Ίσως το καλύτερο παράδειγμα σουρεαλισμού είναι εκείνο το link με το travelling σε όμορφα λουλούδια στην εξοχή με γλυκιά μουσική υπόκρουση. Ακούμε από μακριά τα ερωτικά γελάκια ενός ζευγαριού που βρίσκεται πίσω από τους θάμνους. Καθώς το πλάνο πλησιάζει βλέπουμε στο έδαφος ένα μαγνητόφωνο από το οποίο έβγαιναν τα γέλια, το πλάνο συνεχίζει να φεύγει και δίπλα στο μαγνητόφωνο κάθεται ένα ζευγάρι αλλά το αγόρι και το κορίτσι δεν κοιτιούνται μεταξύ τους, είναι απορροφημένοι με τα βιβλία τους. Το πλάνο συνεχίζει και περνάει μπροστά από έναν καλοντυμένο μπάτλερ που στέκεται στο γρασίδι και απευθυνόμενος σε εμάς λέει «I hope you’re enjoying the show». Η κάμερα δεν σταματάει μπροστά του αλλά βρίσκει τον χαρακτήρα που θα συνεχίσει την ιστορία. Ακόμα πιο σουρεαλιστική είναι η συνέλευση του «Society for Putting Things on Top of Other Things» όπου τα μέλη της μαζεύονται γιατί έβαλαν πολλά πράγματα πάνω σε άλλα πράγματα αυτή τη χρονιά. Όμως δεν επαναπαύονται γιατί έχουν ακόμα πολλά πράγματα να βάλουν πάνω σε άλλα πράγματα. Το περίεργο σκετς χάνει κάθε λογική όταν η περίεργη επιτροπή παγιδεύεται από «φιλμ» στα εξωτερικά γυρίσματα και προσπαθεί να δραπετεύσει πριν μπει στο πλάνο το άλογο με την παντομίμα. Περίεργα πράγματα πάνω σε άλλα πράγματα… Όμως η ασημαντότητα του σκοπού μιας τόσο οργανωμένα μασονικής κοινωνίας τους δίνει το μοναδικό σουρεαλιστικό στοιχείο σε μια απόλυτα κανονική συνάντηση χωρίς τίποτα αστείο, πριν βέβαια το σενάριο βουτήξει στο παράλογο.

Το Απρόβλεπτο

Περισσότερο ανατρεπτικό είναι το Argument Clinic που πατάει πάνω στην ανακολουθία εννοιών και στην αντίφαση έναντι στο debate ιδεών. Ένας χαρακτήρας μπαίνει σε ένα μαγαζί που «πουλάει» σύντομους ευφυείς διαξιφισμούς. Οι ανταλλαγές απόψεων, ο εξευτελισμός, η κακοποίηση και τα υπόλοιπα αγαθά της κλινικής έχουν και το ανάλογο κοστολόγιο. Το αστείο έρχεται όταν αντί μιας αντίκρουσης ιδεών έρχεται ένα απλό πίνγκ πόνγκ αντικρούσεων χωρίς άποψη (-No you didn’t! -Yes I did! -You didn’t! -I did!) που κάνουν τον πελάτη έξαλλο. Το φιλοσοφικό ζήτημα του σκετς εστιάζεται στο γιατί κάποιος να πάει σε μια κλινική που προσφέρει υπηρεσίες αντιλογίας πνεύματος ενώ μπορεί να τις βρει τζάμπα. Είναι το δυστοπικό όραμα μιας αποστειρωμένης κοινωνίας που οδηγεί κάποιον στο να πληρώσει για να τον προσβάλουν επαγγελματίες μόνο και μόνο για την πνευματική διέγερση που ακολουθεί; Σκιές αυτής της προβληματικής υπάρχει στο Meaning Of Life (αν και είναι έξω από αυτή τη μελέτη οι ταινίες) όταν ένα ζευγάρι κάθεται σε ένα εστιατόριο και κοιτάζοντας το μενού – το οποίο αφορά θεματολογία και όχι φαγητό- ρωτάει τι είναι η «φιλοσοφία». Ο σερβιτόρος τους εξηγεί ότι αφορά τα ερωτήματα για τη ζωή και το από πού προερχόμαστε και τελικά παραγγέλνουν «φιλοσοφία για δυο» για κυρίως πιάτο. Το μεταμοντέρνο σχόλιο του “argument clinic” αφορά στο ότι ένα debate διαμορφώνεται από μια σειρά από σχόλια που στοιχειοθετούν μια άποψη και όχι η αυτόματη εναντίωση μα την αντίθετη πρόταση. Το -Yes it is! -No it isn’t! -Yes it is! -No it isn’t! μπορεί να συνεχίζεται επ’άπειρον εφόσον η κουβέντα δεν αφορά ιδέες αλλά αυτοματοποιημένο διαξιφισμό. Όμως ενώ η κλινική προσφέρει υπηρεσίες, ο υπάλληλος του pet shop που πούλησε τον παπαγάλο στο “Dead Parrot Sketch” δεν έχει κανένα λόγο για να μη παραδέχεται πως ο παπαγάλος που πούλησε πριν λίγο είναι νεκρός. Η πιο διάσημη στιγμή των Monty Python βασίστηκε σε ένα μηδενιστικό στριφογύρισμα πίσω από τη διαπίστωση πως ένας παπαγάλος είναι ψόφιος, κάτι που ο άνθρωπος πίσω από το ταμείο αντικρούει με κάθε γελοίο επιχείρημα όπως το ότι είναι ακίνητος γιατί μπορεί απλά να ξεκουράζεται ή ότι έχει πάθει σοκ. Το παραλήρημα του πελάτη είναι το απόλυτο ξέσπασμα απελπισίας κάποιου που αντιμετωπίζει με λογικά επιχειρήματα το αυτονόητο. – It’s not pinin It’s passed on! This parrot is no more! He has ceased to be! It’s expired and gone to meet its maker! It’s a stiff! Bereft of life, rests in peace! If you hadn’t nailed it to the perch it’d be pushing up the daisies! ‘Is metabolic processes are now history! ‘It’s off the twig! It’s kicked the bucket, It’s shuffled off its mortal coil, run down the curtain and joined the bleedin’ choir invisibile! THIS IS AN EX-PARROT!!!

Η Γλώσσα

“…with a large piece of wet paper. Turn the paper over keeping your eye on the camel, and paste down the edge of the sailor’s uniform, until the word ‘Maudling’ is almost totally obscured. Well, that’s one way of doing it.”  Ποιά ακριβώς διαδικασία περιγράφει ο παρουσιαστής; Τι πετυχαίνουμε με αυτή την πράξη που είναι αδύνατο να συμβεί; Ίσως να προλάβαινε να μας το εξηγήσει αν δεν έκανε τόσο σουρεαλιστική εισαγωγή… – Good evening. Well tonight, we are going to talk about… well that is… I am going to talk about… well actually I am talking about it now… well I’m not talking about it now, but I am talking… I know I’m pausing occasionally, and not talking during the pauses, but the pauses are part of the whole process of talking… when one talks one has to pause… er … like then! I paused … but I was still talking … and again there! Εκεί που τα πράγματα άρχισαν να γίνονται πολύ περίεργα έπεφτε το σήμα διακοπής του BBC με τον τίτλο : “We interrupt this programme to annoy you and make things generally irritating for you” πριν επιστρέψουμε στον νευρωτικό παρουσιαστή που μας εξηγεί ποιό είναι το νοητό σημείο που η λέξη «Maudling» γίνεται «totally obscured». Το παιχνίδι με τη γλώσσα και τις αφηρημένες έννοιες δεν είναι αστείο αλλά το γέλιο λειτουργεί σαν μηχανική αντίδραση σε κάτι μη κανονικό που μοιάζει ψυχαγωγικό. Στο Travel Agent, το small talk που αρχίζει ένας πελάτης ταξιδιωτικού γραφείου με τον υπάλληλο σχετικά με τους ενοχλητικούς τουρίστες εξελίσσεται σε ένα ακατάπαυστο λογύδριο που δεν τελειώνει ποτέ για να φύγουμε από το σκετς. Όταν ξαναγυρνάμε σε αυτό ακούμε τη συνέχεια του παραληρήματος μιας και δεν έπαψε ποτέ. Οι διάλογοι σε ένα ιατρείο δεν έχουν καμία λογική : -Mr. Bertenshaw? -Me, Doctor. -No, me doctor, you Mr. Bertenshaw. -My wife, doctor… -No, your wife patient. -Come with me, please. -Me, Sister? -No, she Sister, Me Doctor, You Mr. Bertenshaw. Ο τρόπος που οι Monty Python έπαιξαν με τη γλώσσα με τις πιο ηλίθιες καταστάσεις και τον πιο έξυπνο τρόπο είναι σήμα κατατεθέν τους. Σε ένα άλλο ο διάλογος κολλάει και το σκέτς δεν ξεκινάει ποτέ : -Doctor: Next please. Name? -Watson: Er, Watson. -Mr Watson. -Ah, no, Doctor. -Ah, Mr Doctor. -No, not Mr, Doctor. -Oh, Doctor Doctor. -No, Doctor Watson. -Oh, Doctor Watson Doctor. -Oh, just call me darling” πριν πέσει η καρτέλα ‘THAT SKETCH HAS BEEN ABANDONED’. Αλλού ένας άνθρωπος που είναι ευγενικός και προσβλητικός ταυτόχρονα, ένας άλλος αντιμιλάει σε όλους χωρίς λόγο και ένας άλλος μιλάει μόνο με αναγραμματισμούς. Το γελοίο γίνεται σουρεαλιστικό και τελικά μετατρέπεται σε κάτι πολύ έξυπνο. Τα φανταστικά πάνελ φιλοξενούσαν τύπους που έκοβαν τις πρώτες συλλαβές από τις λέξεις, άλλους που έκοβαν τις τελευταίες, έναν που έλεγε τα πράγματα πάντα “στο περίπου” χωρίς κυριολεξίες, κάποιος που έλεγε τις λέξεις με λάθος σειρά, έναν άλλον που τελείωνε τις προτάσεις των γύρω του και κάποιους που ακούνε τις φωνές σε διαφορετικές συχνότητες μιλώντας με silly voices. Ένας προσκεκλημένος στο studio λέει πως μπορεί να απαντήσει με δυο τρόπους στη φιλοσοφική ερώτηση που του διατυπώθηκε, έναν με τη κανονική φωνή του και έναν με την silly voice.

H τρέλα του μυαλού

Οι φυσιογνωμίες που εκπροσωπούν τη τρέλα όπως ο Village Idiot και ο Gumby, είναι οι χαρακτήρες που συνέχεια εμφανίζονταν στα επεισόδια, από το να κάνουν γελοία αθλήματα (κάτι που σήμερα θα κατηγορούσαν ως ρατσιστικό) μέχρι να είναι χειρούργοι. Σε μια κλασική σκηνή, ένας Gumby πηγαίνει στο γιατρό λέγοντας MY BRAIN HURTS. Για να του χειρουργήσουν τον εγκέφαλο όλο το team του γιατρού θα μετατραπεί σε Gumbys. Οι Python πάντα έπαιζαν με τα όρια της τρέλας και της ιδιοφυίας. Ένα φιλήσυχο ζευγάρι πίνει καφέ πριν καθίσει μαζί τους ένας περίεργος loony που θα αρχίσει να κάνει ενοχλητικούς θορύβους να ρίχνει σαντιγί στο κεφάλι του και να σπάει πιάτα στο πάτωμα. Το ζευγάρι προσπαθεί να είναι ευγενικό αλλά όταν πάνε να τον διώξουν αυτός πληγώνεται. Μετά από χρόνια το ζευγάρι έχει αρχίσει να κάνει ακριβώς τους ήχους και τις τρέλες του τύπου και οι τρεις τους έχουν αφεθεί στη παράνοια, ή μήπως έγιναν “κανονικοί”; Στα talk show η εμμονή του παρουσιαστή στρέφεται στα πιο ακραία και ασήμαντα πράγματα όπως τα υποκοριστικά του ονόματος Edward, σε ένα άλλο κάποιος υποστηρίζει ότι είναι αόρατος και  κάποιος άλλος παρουσιαστής παθαίνει παρανοϊκά κολλήματα που δε κάνουν τη κουβέντα να παίρνει μπρος. Όμως υπάρχει περισσότερο ενδιαφέρον και διορατικότητα στην αντίληψη αυτών των τρελλών παρά στις κουβέντες διανοούμενων και οποιασδήποτε τηλεπερσόνας. Αυτά είναι θεάματα… όχι ακριβώς αστεία, που όμως λειτουργούν επειδή το παρανοϊκό αποκτά διαστάσεις σχολιασμού ή γίνεται επιτηδευμένα μηδενιστικό : Ένας άνδρας με δυο μύτες, ληστές που δεν κάνουν τίποτα παράνομο και οργανώνουν με τρομερή μεθοδικότητα το να μπουν στη τράπεζα και να πάρουν λεφτά από τις δικές τους καταθέσεις, πολυδάπανα ιστορικά saga, ρεστοράν με κανίβαλους, νοικοκυρές σε αναπαράσταση του Pearl Harbor, ένα δικαστήριο που δικάζει με παντομίμα και άλλα τέτοια διακόπτονται από φωτογραφίες από ψηλά πεύκα ή από έναν Σκοτσέζο πάνω σε άλογο χωρίς κανένα λόγο. Μεγάλο ρόλο παίζουν και τα ζώα. Τα πρόβατα που πετάνε, τα ποντίκια που τα χτυπούν βάρβαρα με σφυρί για να βγάζουν ήχους μουσικής, τα pet shop που πουλάνε ζώα που τα μεταμφιέζουν για να μοιάζουν με γάτες ή σκύλους, οι γορίλλες που εργάζονται σε βιβλιοθήκες, οι διασκευές λογοτεχνικών έργων σε γλώσσα ερπετών, τα πολυκαταστήματα που πουλάνε μυρμήγκια, το θέατρο που πουλάνε ωμό πελεκάνο για snack, οι Ισπανοί που τραγουδάνε για Λάμα, τα άλογα που κάνουν παντομίμα και τα ψάρια… πολλά ψάρια. Όλα αυτά ανακατεύονται σε ένα μεταμοντέρνο χωνευτήρι σουρεαλισμού που έχει πάρει τον αδόκιμο όρο του pythonesque. Είναι μεγάλο το διάστημα που μπορεί κάποιος να περάσει στον κόσμο του «ιπτάμενου τσίρκου» και τα πυκνά νοήματα των επεισοδίων μπορεί να είναι βραδυφλεγή για το σταδιακό κάψιμο των εγκεφαλικών κυττάρων του. Όμως είπαμε… «there are more things in Heaven and Earth Horatio, than are dreamt of in your philosophy».

Advertisements

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in TV. Bookmark the permalink.

6 Responses to And now for something completely different

  1. tatiana says:

    οντως ειναι για διατριβη οι python. η κορυφαια κ ουσιαστικα η μοναδικη τηλεοπτικη εκφραση dada κ σουρεαλισμου.
    μετα απο αυτους, τιποτα δεν ηταν πια το ιδιο. καθιερωσαν το δικαιωμα στην τηλεοπτικη σατιρα, στο τηλεοπτικο παραλογο κ στο τηλεοπτικο ονειρο με τον πιο θρασυ κ θαρραλεο τροπο.
    οπως το’γραψες ακριβως: ο,τι ηταν για την rock το punk.
    κ ναι, εγραψες παλι.

  2. Haris says:

    This is bloody brilliant! For one reason, it’s good and you’re as crazy as them, NO! Two reasons, It’s good, you’re crazy as them and i haven’t read anything abount them in greek in my entire life, No Three reasons… Oh Blimey, i will comment again from the top

  3. Dimitris Z. says:

    Me prizoses asxima me tous Pythons kai thelo ektenes afieroma apo esena se Life Of Brian i Holy Grail tora!!!

    Ni Ni Ni Ni!!!!!!

    Kalo keimeno me leptomereies kai katholou sinithismena auta pou les, opou kai na psaxeis grafoun ta idia kai ta idia. Dimiourgithikan ekei, ekanan ekeino mpla mpla mpla…. Ekanes mia analisi pou se kanei na skeftesai diaforetika to uliko tous. Euge Antriko!

  4. @Tatiana: I knew you were a loony
    @Haris: Blimey,I didn’t expect the Spanish Inquisition!
    @ Dimitris Z.: Αφορμή ήταν ο αγαπημένος Mr. Creosote που έτυχε και είδα πάλι πρόσφατα. Δεν νομίζω, ένα τέτοιο αφιέρωμα θέλει τεράστια ανάλυση και πολύ δουλειά για να είναι ολοκληρωμένο, άσε που θα έπεφτε ο server με τόσα που θα ανέβαζα :-)

  5. Ilias Keranis says:

    Ego thimamai ton mpatso pou empaine panta kai elege STOP THIS! THIS IS SILLY!. To agpimena mou itan to “The Bishop” kai to “Dirty Fork”. Prepei na kanoume marathonio osoi pistoi apomeiname.

  6. Faye says:

    Spam spam spam spam spam Lovely spam! Wonderful spam!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s