3 HBO movies

 

 

 

 

 

 

Αυτοί είναι τρεις ακόμη λόγοι που θέλω να σκουπίζω τα πατώματα του HBO. O όρος «τηλεταινία» κάποτε ήταν βρώμικη λέξη. Ήταν ο προσδιορισμός που δίναμε σε ταινίες αμφιβόλου ποιότητας και χαμηλής αισθητικής. Αντί των sitcom με προηχογραφημένα χάχανα ενός αόρατου κοινού και αντί feel good ταινιών για υψηλή τηλεθέαση, το HBO επενδύει στην απαιτητική μυθοπλασία και χρηματοδοτεί δύσκολα project με θέματα που δεν απευθύνονται στο mainstream στρατολογώντας σκηνοθέτες με κινηματογραφικό παρελθόν ενώ μέχρι τώρα συνέβαινε το αντίθετο – η τηλεόραση ήταν το πρώτο βήμα για να ψηθεί ο σκηνοθέτης πριν βγει στα «δύσκολα». Σημείωση: Από τον Σεπτέμβρη ο Michael Mann ξεκινάει τη δική του σειρά με πρωταγωνιστή τον Dustin Hoffman

Στις αρχές της δεκαετίας του 70 στην Αμερική ο παραγωγός Craig Gilbert ξεκίνησε ένα ριψοκίνδυνο τηλεοπτικό πείραμα που θα ήταν και η αφετηρία μιας νέας ιδέας τηλε-ρεαλισμού που εξελίχθηκε σε μάστιγα του σύγχρονου home entertainment. Το An American Family ήταν η πρώτη reality εκπομπή που παρατηρούσε τις σχέσεις ανάμεσα στα μέλη μιας οικογένειας και νομιμοποιούσε για πρώτη φορά το μπανιστήρι του θεατή από τον καναπέ. Ο James Gadolfini υποδύεται τον δαιμόνιο παραγωγό και ο Tim Robbins με την Diane Lane το μεσοαστικό ζευγάρι που έβαλε στην καθημερινότητά του τις κάμερες για να υποδυθεί την ιδανική οικογένεια που εκπροσωπούσε το αμερικάνικο όνειρο, για να καταρρεύσει πλήρως λίγο αργότερα στο prime time πανηγύρι που σήμερα έχει καταπιεί την τηλεοπτική πραγματικότητα παγκοσμίως. Το σκηνοθετικό δίδυμο που κάποτε είχε υπογράψει το εξαιρετικό American Splendor αν τολμούσε λίγο περισσότερο και αν απέφευγε την εύκολη οδό σε μερικά καίρια σημεία της πλοκής ίσως να μπορούσε εμβαθύνει περισσότερο στα ηθικά όρια της κάμερας και στην προβληματική πίσω από τη ρεαλιστική καταγραφή και τη ζωντανή αναπαράστασης της ζωής. Το Cinema Verite δεν πετυχαίνει απόλυτα αλλά είναι ενδιαφέρον.

Αντί μιας φασαριόζικης και εφετζίδικης ταινίας για το καυτό θέμα των πρώτων ημερών του ξεσπάσματος της οικονομικής κρίσης στην Αμερική (σαν το αποτυχημένο και αφελές Wall Street 2 του Oliner Stone) το HBO τα λέει με τον τρόπο του που έχουμε συνηθίσει με το The Wire. To “Too Big to Fail” καταγράφει τις ανατριχιαστικές ζυμώσεις και τα παιχνίδια εξουσίας πίσω από κλειστές πόρτες που ακολούθησαν την οικονομική κατάρρευση που προκλήθηκε από επενδυτές κολοσσούς, τη διαφθορά των χρηματιστών, τη διπλωματία στο χειρισμό των επενδύσεων των μεγάλων τραπεζών, το ανεξέλεγκτο πλαστικό χρήμα, τη κατάχρηση ρευστού, τις χρηματιστηριακές φούσκες και τα κούφια στεγαστικά δάνεια. Οι πρωτομάστορες Goldman Sachs, Merill Lynch, Leman Brothers και οι υπόλοιποι την έβγαλαν καθαρή με την αμύθητη εγγύηση εκατοντάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων του κράτους. Ο σκηνοθέτης Curtis Hanson που μπορεί και είναι δεινός αφηγητής όταν έχει κατάλληλο υλικό (Wonder Boys), διασκεύασε το βιβλίο του Andrew Ross Sorkin, το οποίο θυμίζει πολύ το ύφος γραφής και το τερέν ενός άλλου Sorkin, του δημιουργού του West Wing. Ο William Hurt λάμπει όπως πάντα μαζί με τον Paul Giamatti και τον James Woods στους ρόλους ανθρώπων που βρέθηκαν σε νευραλγικές θέσεις σε μια εποχή που κάνει την περίοδο του “κραχ” του περασμένου αιώνα να μοιάζει ανώδυνη.

Ο γιατρός Jack Kevorkian έδωσε έναν αντάρτικο ιδεολογικό αγώνα στους κόλπους της ιατρικής κοινότητας που σταδιακά μετατράπηκε σε προσωπική σταυροφορία ηθικής και μείζον ζήτημα ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ήταν ο υπεύθυνος για περισσότερες από 100 ευθανασίες σε ασθενείς χωρίς καμία ελπίδα με χρόνιες αρρώστιες και παραλυτικές ασθένειες, πριν καταλήξει στη φυλακή. Ο γιατρός Kevorkian απάλλασσε τους ασθενείς του από τον πόνο και τη δυστυχία με τη συγκατάθεση όλης της οικογένειας. Ο έμπειρος Barry Levinson χειρίζεται υποδειγματικά το δύσκολο υλικό μιας ιστορίας με φιλοσοφικές, θρησκευτικές αλλά περισσότερο ηθικές προεκτάσεις με τρομερή φροντίδα και διορατικότητα. Σκηνοθετεί το σκοτεινό δράμα με πάθος και γνώση του θέματος, χωρίς τους κάλπικους μελοδραματισμούς του κάθε Million Dollar Baby και και χωρίς τους συνήθεις λαϊκισμούς των ταινιών καταγγελίας του φιλελεύθερου Χόλιγουντ. Με τη Susan Sarandon και τον John Goodman στο πλάι του, ο Al Pacino δεν ερμηνεύει απλά αλλά προσπαθεί να κατανοήσει και να μπει στο μυαλό μιας τόσο αμφιλεγόμενης προσωπικότητας και να την αναπτύξει. Τον ερμηνεύει σαν ιδεολόγο και σαν serial killer της ιατρικής ταυτόχρονα. Τον παρουσιάζει την ίδια στιγμή σαν σύγχρονο άγιο και σαν εκκεντρικό επιστήμονα άξιο του προσωνύμιου “Dr Death¨”. Αυτή πιστεύω πως είναι μια από τις 5 καλύτερες ερμηνείες στη καριέρα του Al Pacino και μια από τις ελάχιστες φορές τα τελευταία είκοσι χρόνια που ο ίδιος χάθηκε 100% μέσα στο ρόλο. Για την ιστορία, την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές ο Jack Kervokian πέθανε σε ηλικία 83 ετών.

Advertisements

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in 3, TV. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s