Underappreciated

Σε μια μετριότατη μέχρι στιγμής χρονιά (γιατί η περσινή τι ήταν;) που κυριαρχεί η παιδική χαρά του Kenneth Branagh με τα μέτρια 3D εφέ του Thor, το οποίο διασώζεται από τις μικρές δόσεις χιούμορ (αυτές που ξέχασε να προσθέσει το Tron), οι κατά λάθος αστείες – μα σοβαροφανείς ιστορίες που απλά σπαταλάνε το χρόνο σου και είναι σχέδια ματαιοδοξίας για να ανέβουν οι μετοχές των ατάλαντων πρωταγωνιστών τους όπως το The Lincoln Lawyer και το Limitless με τους Matthew McConaughey και Bradley Cooper αντίστοιχα, ο σωρός από animation (ένα τη βδομάδα σχεδόν βγαίνει), τα χλιαρά θριλεράκια σαν το Hannah, οι αφόρητες πατάτες σαν το Sucker Punch, οι ανυπόφορες ταινίες-video games σαν το Battle: Los Angeles, οι Κοκκινοσκουφίτσες για χασμουρητά, η επιστημονική φαντασία για θεατές χωρίς καμία φαντασία (I Am Number Four), οι ρομαντικές κομεντί που σε κάνουν να θες να προκαλέσεις κακό στους δημιουργούς τους (Just Go With It) και οι ταινίες τρόμου με διαόλους και χιλιοειπωμένα κλισέ (The Rite).

Όμως υπάρχουν και τρεις ταινίες που αν μη τι άλλο νιώθεις ότι δε σε κοροϊδεύουν. Μικρά φιλμάκια που δεν θα αποσπάσουν βραβεία – δεν είναι για τρομερές αξιώσεις άλλωστε- αλλά έχεις την αίσθηση ότι έγιναν χωρίς λογιστές και δικηγόρους. Αισθάνεσαι ότι βγήκαν μέσα από παρέες, νιώθεις ότι δεν ήταν περισσότερα τα συμβόλαια από τα draft του σεναρίου και πως οι ταινίες έχουν στόχο να «φτάσουν» ένα κοινό παρά να προσελκύσουν μάζες με πολυδάπανα marketing plan. Δεν έχει σημασία το αν πρόκειται για αριστουργήματα ή όχι και αν έχουν πολλές αδυναμίες. Οι καλές προθέσεις είναι πλέον ένα μεγάλο plus στον τρόπο που εισπράττουμε τις ταινίες πέρα από το αν εκπληρώνουν τους καλλιτεχνικούς στόχους. Με λίγα λόγια προτιμώ να δω μια μικρή ανεξάρτητη ταινία που αποτυγχάνει με αξιοπρέπεια παρά ένα ακόμα πολυδιαφημισμένο έπος που έρχεται με φόρα να ισοπεδώσει το σύμπαν με χιλιάδες gadgets και μπόλικη multiplex λάμψη.

Το “Tucker And Dale Vs Evil” παίζει με τους κανόνες του κλασικού θρίλερ στην Αμερικάνικη επαρχία με το πολυφορεμένο μοτίβο μιας νεανικής παρέας σε ταξίδι με αυτοκίνητο που ξεφεύγει από τη πορεία του για να πέσει σε ένα μάτσο αιμοδιψείς hillbillies στη μέση του πουθενά. Με την ανάλογη εξυπνάδα που το Evil Dead έπαιξε με τους κανόνες του gore, το “Tucker And Dale Vs Evil” αντιστρέφει τους ρόλους μας βάζει παρατηρητές σε μια σειρά από περίεργες παρεξηγήσεις. Παίζει με μόνο όπλο το ταλέντο, το πηγαίο χιούμορ και το θαυμάσια αποδομητικό παιχνίδισμα στις λεπτομέρειες που αντλεί από το φάσμα των ταινιών τρόμου και τον γνήσιο σινεφίλ χαβαλέ – ο οποίος όλο και περισσότερο γίνεται είδος προς εξαφάνιση.

Αν και είμαστε ήδη μπουχτισμένοι με την τεχνική του “Lost Footage” που έγινε ευκολία για να καλύψει την έλλειψη σκηνοθετικής έμπνευσης, έρχεται μια απίστευτη έκπληξη από τη Νορβηγία για να δώσει άλλη οπτική και να ανανεώσει τους μηχανισμούς χρήσης του σασπένς μέσα από κάμερα χειρός. Μια ομάδα σπουδαστών θα εξερευνήσουν κάποιες ομαδικές σφαγές ζώων για να ανακαλύψουν ότι υπάρχει κυνηγός που πιάνει τρόλ! Το The Troll Hunter είναι αδιανόητα έξυπνο και με μικρές στιγμές κινηματογραφικής μαγείας. Τα γιγάντια Τρολ καραδοκούν σε σπηλιές της Νορβηγικής υπαίθρου και κυκλοφορούν στα βουνά αφού πέσει το σκοτάδι. Ο έμπειρος ιχνηλάτης θα μας οδηγήσει σε έναν αναπάντεχο κόσμο και ευτυχώς υπάρχει ανοιχτή κάμερα για να τον καταγράψει.

Αν και από εμπορικής άποψης οι συγκρίσεις με το Kick Ass δεν θα του κάνουν καλό, το Super είναι ένα καλό δείγμα μιας quirky κωμωδίας βασισμένης στον κόσμο των comics και που αναπολεί το ανεξάρτητο αμερικάνικο σινεμά των 90’s και του πρώιμου Kevin Smith. Ο καθημερινός looser που θα φτιάξει ένα alter ego τιμωρού του εγκλήματος και με την αυτοσχέδια στολή του και θα γίνει ένας super ήρωας χωρίς καμία υπερφυσική δύναμη. Γλυκόπικρο φιλμ με μοντέρνα άποψη για τα comic στερεότυπα και έξυπνες ατάκες (Shut Up Crime!), υπόγειο πολιτικό σχόλιο σχετικά με τον νέο-συντηρήσιμο και αναπάντεχα συγκινητικό φινάλε. Αν και διχασμένο στις προθέσεις του σαν εγκεφαλικά καμένο ανέκδοτο ή ως εναλλακτικό indie με καθωσπρέπει χιούμορ, παραμένει ευχάριστη έκπληξη.

Και τα τρία ταινιάκια δυστυχώς όχι σε ένα κινηματογράφο κοντά σας σύντομα.

Ποιο είπαμε ότι είναι το τηλέφωνο που κλείνεις με πιστωτική κάρτα από πολλές μέρες πριν τις καλές θέσεις (αυτές που είναι όσο πιο μέση, όσο πιο κέντρο) για τους νέους Πειρατές Της Καραϊβικής στο Mall;

Advertisements

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in 3, Cinema. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s