3 Underrated Bands

TV On the Radio – Nine Types of Light

Κάθε φορά που βρίσκομαι αντιμέτωπος με νέο album του κουιντέτου από τη Νέα Υόρκη, νιώθω την ανάγκη να μοιραστώ με πολύ κόσμο τη μουσική τους. Θέλω να τους διαδώσω πόρτα-πόρτα με τη φανατική προσήλωση ενός πιστού. Νομίζω ότι μόνο κέρδος θα έχει όποιος εκτεθεί στο σύμπαν τους. Πριν από 7 χρόνια τους είχα ακούσει για πρώτη φορά με εκείνο το απίστευτο τραγούδι Staring At The Sun και νόμισα πως ο Peter Gabriel είχε φτιάξει ένα πειραματικό post punk συγκρότημα. Μετά το ντεμπούτο Desperate Youth, Blood Thirsty Babes (2004), ακολούθησε το Return to Cookie Mountain (2006) και το Dear Science (2008). Το κάθε ένα φιλόδοξο με τον τρόπο του. Τρία σύνθετα και περιπετειώδη album, γεμάτα ιδέες και βάθος στην παραγωγή. Το Nine Types Of Light τους εξελίσσει ακόμα περισσότερο (άκουσον άκουσον!) με υπνωτικές λούπες, synth που στα χώνουν στον εγκέφαλο, πνευστά από τη soul παράδοση, και ρυθμούς που δε γίνεται να απορροφηθούν σε λίγες ακροάσεις. Δεν ξέρω αν θα πρέπει να συγκρατήσω περισσότερο τους funky ρυθμούς και το ειρωνικό φαλσέτο στο Second Song, τον εθιστικό ρυθμό του Keep Your Heart, τη bass line του You, τις υπνωτικό punk του No Future Shock, τη βραδυφλεγή ανάπτυξη του Will Do, το μετά-trip hop και industrial υβρίδιο του Forgotten ή τις no wave εκρήξεις του Caffeinated Consciousness. Νομίζω θα διαλέξω το αδιανόητο και πέρα από κάθε προσδοκία New Cannonball Run. Αλήθεια πότε ακούσαμε τόσο αριστουργηματικό και πολυδιάστατο τραγούδι από σύγχρονο συγκρότημα της περασμένης δεκαετίας; Οι TV On the Radio είναι νεωτεριστές χωρίς να πασχίζουν να αποδείξουν την αντισυμβατικότητά τους, έχουν γνώση της μουσικής κληρονομιάς των προγενεστέρων χωρίς να αγκιστρώνονται από το παρελθόν. Χωρίς να πατάνε στο comfort zone που χτίζουν τα «είδη». Χωρίς να αδιαφορούν όμως για τις παραδοσιακές νόρμες των συμβάσεων του νεότερου rock. Χτίζουν ατμόσφαιρα και δημιουργούν αισθήματα που αναπνέουν χωρίς το extra effort των ανασφαλών μουσικών που για κάποιο περίεργο λόγο γίνονται indie darlings εν μια νυκτί. Μουσική άποψη που στο φινάλε γίνεται ρηξικέλευθη και επείγουσα, όχι γιατί μας πήρε και μας σήκωσε αλλά επειδή έχει τη παιδεία να κάθεται στη θέση της… και αυτό είναι το περισσότερο που θα καταφέρω να εξηγήσω για τους TV On The Radio. Τα λένε καλύτερα οι ίδιοι.

Will Do

The Kills – Blood Pressures

Η πρώτη σκέψη μετά το τέλος του Blood Pressures είναι πως κάποιος δάμασε το άγριο θηρίο των Kills. Το blues rock ντουέτο στο νέο album του ακούγεται λιγότερο βρώμικο, ή μάλλον λιγότερο ακατέργαστο. Οι δομές των τραγουδιών τους μοιάζουν πιο στρογγυλές και το ύφος τους φαίνεται πιο συνειδητοποιημένο ως προς τον επαγγελματισμό τους. Αυτό το αναφέρω σαν επίτευγμα καθώς το album είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον. Το follow up στο υποτιμημένο album τους “Midnight Boom” (2008) σαν να…  bringing sexy back. Αδόκιμη η pop αφορά αλλά το Blood Pressures ίσως να τους συστήσει σε μεγαλύτερα ακροατήρια. Ίσως το γεγονός πως η Alison Mosshart φοίτησε στο «σχολείο» του Jack White, μέσα από τη συμμετοχή της στους Dead Weather, να έπαιξε το ρόλο του για την έκρηξη αισθαντικότητας στα ηλεκτρισμένα μπλουζιάρικα τραγούδια όπως το πραγματικά εκπληκτικό Satellite αλλά και σε πιο fun κομμάτια όπως το trashy Heart Is A Beating Drum. Όχι πως οι Kills δεν στραβοπατάνε από υπερβολική σιγουριά. Το αχρείαστο Wild Charms μοιάζει με κομμάτι του Brian Eno από το Here Come the Warm Jets και αυτό δεν το λέω για καλό όταν ακολουθεί μια αμήχανη αλά-Joan Jett ροκιά σαν το DNA. Αντί των μινιμαλιστικών garage πειραματισμών που τους έφεραν διακριτικά στο προσκήνιο, οι Kills αξίζουν περισσότερη αναγνώριση γιατί πάνε ένα βήμα μετά τον ήχο τους αν και ακόμα με το ρόλο των revivalists. Ακούγονται πιο μεστοί και πιο ενθουσιώδεις στο Baby Says και πιο βρώμικοι και slutty στο Dammned If She Do. Το album κλείνουν κάτι οργισμένες country blues πενιές στη κιθάρα. Οι Kills είναι πολύχρωμοι σε σχέση με το γκρίζο του παρελθόντος και παραμένουν ασυμβίβαστοι -για να μη ξεχνιόμαστε- δίνοντας ακόμα δόξα και τιμή στις punk καταβολές τους… στους Clash, τους Velvet Underground και τους άλλους… τα γνωστά…

Satellite

Low – C’mon

Εδώ και 18 χρόνια οι Low έχουν μια σταθερή και ήσυχη πορεία προς την… ανωνυμία. Πέρα από τη φευγαλέα κριτική αναγνώριση μερικών album τους από το μουσικό τύπο και από συναδέλφους (ο Robert Plant τους διασκεύασε πρόσφατα), οι Low δεν έκαναν το crossover στο ευρύ κοινό. Πιστεύω όχι μόνο γιατί ήταν εσωστρεφείς και μελαγχολικοί αλλά ίσως και γιατί αρνήθηκαν να αφήσουν να ανθίσει η φωτεινή ομορφιά της εσωστρεφούς μουσικής τους. Όχι πως δεν την έχουν, (το Nothing But Heart μου ακούγεται σαν ένα άρρωστο μακρινό ξαδελφάκι του Hey Jude) αλλά όσοι τη βλέπουμε θα πρέπει να έχουμε μυστική χειρονομία για να καταλαβαινόμαστε μεταξύ μας. Τους Low όπως τους Lampchop, δεν τους απασχόλησε να γράψουν -έστω σκοτεινά- pop gems όπως έκαναν οι Tindersticks. Επέμεναν να φτιάχνουν μόνο ατμόσφαιρες και έντυναν με διαθέσεις τις ιδέες τους παρά με μελωδίες και αρμονίες. Τα φωνητικά του Alan Sparhawk και της Mimi Parker αλληλοσυμπληρώνονται ξανά τόσο όμορφα (είναι παντρεμένοι) σε κομμάτια όπως το Done που με ένα περίεργο τρόπο «σε έχουν», σε πιάνει από τα μούτρα η αυθεντικότητά τους. Ας ακούγονται σα να κουβαλάνε ένα κάρο προβλήματα και ας μοιάζει κάθε τραγούδι με break up song και funeral song μαζί στο τετράγωνο. Οι Low έχουν κάτι τρυφερό που σε παρασύρει στα αργόσυρτα slow jam τους, ο post-rock δυναμισμός τους σε περικυκλώνει. Στο μαγικό και δαιδαλώδες Witches ο Alan τα βάζει με όλους τους τυπάδες “all you guys out there who try to act like Al Green”, προσκυνώ… Το αγαπημένο μου και πολύ προσωπικό είναι το goth-folk (ποιο;) Especially Me, είναι το τραγούδι που θες να έχεις στα ακουστικά σου όταν ταξιδεύεις, ή αυτό που θες να ακούσεις όταν δεν υπάρχει κανείς κοντά, ή όταν δεν μπορείς να κρατήσεις άλλο τα δάκρυα. Μπορεί να μην κάνουν ούτε τώρα ένα σχετικό crossover οι Low. Δυστυχώς δεν απογειώνεται ποτέ το C’mon, αλλά μπορεί και σε σφάζει με το γάντι και αυτό το λέω με απεριόριστη ευγνωμοσύνη.

Especially Me

Advertisements

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in 3, Music. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s