3 Fucked Up Chicks

Anna Calvi – Anna Calvi

H Anna Calvi είναι η πρώτη από τα κορίτσια που… θα πρέπει γενικά να χαλαρώσουν λιγάκι. Αν και οι νευρώσεις είναι η πρώτη ύλη για να παραχθεί ένα άριστο μουσικό αποτέλεσμα, χρειάζεται και λίγη ψυχραιμία. Η Anna και τίμια καλλιτέχνης είναι και δυναμική τραγουδίστρια και διαθέτει τσαγανό ώστε να αποκτήσει δύναμη η φωνή της – εννοώ στο υποψιασμένο κοινό και όχι στα chart του κόσμου. Αν και το τερέν που εξερευνά, έχει καλύψει η PJ Harvey από τα 90’s κιόλας. Η ένστασή μου στο alternative «φαινόμενο» της Anna Calvi είναι πως αρνείται συχνά να τραγουδήσει σαν άνθρωπος και αντιλαμβάνεται τον εαυτό της σαν τσαμπουκαλεμένο φρικιό που θα πρέπει να προσκυνήσουμε τη καλλιτεχνική της αντίληψη επειδή είναι «διαφορετική», όχι γιατί το αξίζει. Στο ταλέντο της και στον ορμητικό λόγο της μπαίνει εμπόδιο η επιτήδευση που παίρνει το πάνω χέρι σε τραγούδια όπως το First We Kiss, το χωρίς λόγο ανησυχητικό The Devil, το παγανιστικό Morning Light και το spooky Rider To The Sea. Το No More Words είναι εξαιρετικά ατμοσφαιρικό -πλην έντεχνο τραγούδι, ενώ στο Desire τραγουδάει αγέρωχα σαν να είναι στη κορυφή του βουνού. Η ίδια αισθάνεται ότι αν κάνει το θανάσιμο αμάρτημα και έστω για λίγο «ψυχαγωγήσει» τον ακροατή, θα προδώσει τις φιλολογικές ιδέες της περί επανάστασης. Έλα όμως που κάτι τέτοιο χρειάζεται το σύγχρονο rock που έχει αλλοτριωθεί από τη ρίζα του. Το αν η Anna Calvi βρει το δρόμο της δεν θα φανεί από αυτό το album, θα πρέπει πρώτα να της μάθει ο φίλος της Mick Harvey να δίνει συναισθηματικό αντίκτυπο σε όλα όσα έχει στο κεφάλι της και να ξεπεράσει τα μονοκόματα και ανέραστα φωνητικά της. Τα τραγούδια της ζουν μόνο στο κόσμο τους και αν σταθούν μεμονωμένα και έξω από τη συλλεκτική «αίσθηση» του album θα εξασθενήσουν σαν να μην έχουν οξυγόνο. Αυτά είναι πράγματα που η Souxsie ποτέ δεν έκανε (γιατί μερικοί τόλμησαν και τις σύγκριναν) και η Patti Smith ουδέποτε ακούστηκε επιτηδευμένα «αλλού» και φευγάτη (και με αυτή άκουσα να τη συγκρίνουν). Η Anna είναι αναμφίβολα ταλαντούχα, όμως το πρόωρο ρεύμα λατρείας για το πρόσωπό της δεν το καταλαβαίνω καθόλου.

Desire

Joan as Police Woman – The Deep Field

Δεν υποψιάζονταν κανείς ότι η απόφαση της συμπαθέστατης Joan να στραφεί σε πιο χαρμόσυνα τραγούδια και σε piano ballads θα σήμαινε επιστροφή στον ήχο της Tori Amos της πρώτης της περιόδου των 90’s. Η Joan Wasser αφού άφησε τα τραγούδια που μιλούσαν για θάνατο και απώλεια, περνάει σε πιο ευάερες και ευήλιες μελωδίες αλλά ο πειραματισμός της με την αισιοδοξία μοιάζει με τη μουσική των αντικαταθλιπτικών και όχι με φρέσκια ματιά στη ζωή. Όμως υπάρχουν στιγμές, όπως το εναρκτήριο Nervous που είναι άκρως εμπνευσμένο και γεμάτο, και το πλούσιο σε ιδέες I Was Everyone που έχει μια αίσθηση καθαρτικής ευφορίας χάρη στο gospel κρεσέντο που κλείνει το άνισο album. Ανάμεσα στα δυο κομμάτια, η Joan δίνει μεστές και παιχνιδιάρικες ερμηνείες που κλείνουν το μάτι όπως στο Action Man ή στο The Magic που η ίδια ακούγεται σαν μίξη της Aimee Mann και της Alanis Morissette. Τα τραγούδια είναι ελκυστικά και βελούδινα, αλλά με αυτές τις αναφορές μοιάζουν αναχρονιστικά και κάπως προβλέψιμα. Αυτό που τελικά δίνει χαρακτήρα στο album είναι τα soul στοιχεία, από Marvin Gaye μέχρι Barry White, που η ίδια αφήνει να παρεισφρήσουν στο αισθησιακό Human Condition, στο Chemmie που ακούγεται σαν soul diva της Atlantic με blues και soul ρεπερτόριο, στο τρυφερό Kiss the Specifics που ακούγεται σαν η Minnie Riperton να διασκευάζει Aretha Franklin και ακόμα περισσότερο στο εξαιρετικό Run For Love που ξεχωρίζει με διαφορά. Τα κάπως άτσαλα περάσματα ανάμεσα στις λευκές (Tori Amos, Fiona Apple) και μαύρες επιρροές (Nina Simone, Sly and the Family Stone) προσδίδουν μια ανισορροπία από τη μια και από την άλλη μας βάζουν σε υποψίες για έλλειψη τόλμης. Απομένει η γεύση πως η Joan δε μίλησε από καρδιάς και αποφάσισε να ακολουθήσει το σίγουρο μονοπάτι απ’ το οποίο πέρασαν δεκάδες καλύτερες και εκατοντάδες χειρότερες από αυτή female singer-songwriters και τα ξερόχορτα καθαρίστηκαν για να ανοίξει ο δρόμος. Αυτό κι αν λες νεύρωση.

Nervous

Lykke Li – Wounded Rhymes

Καμάρι της indie-pop Σουηδικής σκηνής, η Lykke Li στο δεύτερο album της δείχνει να έχει σαγηνευτεί από τα φωνητικά των girl-groups των 60’s και την ορμητική pop του Phil Spector. Πραγματικά βρίσκω εξαιρετικό τον τρόπο που μεταχειρίζεται την retro girl-pop στο Youth Knows No Pain και στο φωνητικό Unrequited Love. Αληθινά pop τραγούδια που μυρίζουν τσιχλόφουσκα αλλά κρύβουν μια αδιευκρίνιστη υπόγεια -α λά Ναμπόκοφ- διαστροφή. Οι στίχοι που τραγουδάει άλλοτε σαν αθώα παιδούλα που (έχει το μαχαίρι κάτω από την ποδιά της) και άλλοτε σαν femme fatale (που μπορεί να είναι και παρθένα) περιέχουν φράσεις όπως “All my love is unrequited”, “Sadness is my boyfriend”, “I’m your prostitute” και άλλα τέτοια όμορφα που οι Crystals δεν νομίζω να είπαν ποτέ. Η γοητεία της βρίσκεται ακριβώς εκεί στις αντιφάσεις. To Get Some είναι ένα τραγούδι που ταιριάζει στο soundtrack του Tarantino για το Death Proof όταν ένα ερωτικό lap dance διαδέχεται ένα αιματηρό μετωπικό τρακάρισμα, ή για την εναρκτήρια σκηνή του Mulholland Drive με τις ανέμελες μορφές να χορεύουν ένα αθώο και ανέμελο catchy τραγούδι πριν χαθούμε σε ένα παρανάλωμα από εφιάλτες. Οι αντιφάσεις και ειδικότερα η μίξη των ροζ φαντασιώσεων των αθώων κοριτσιών με τις σεξουαλικές εμμονές και τις ανάγκες σεξουαλικής υποταγής, μέσα από R&B ρυθμούς και την προ-Beatles pop, είναι αυτές που κάνουν ενδιαφέρον το album της Lykke Li. Bubblegum pop για αυτολύπηση. Μάλιστα… Σαν να βρίσκει ένα περίεργο καταφύγιο για τη μοναξιά της στις ανώδυνες up-tempo μελωδίες. Το εξαιρετικά ενδιαφέρον weirdo από τη Σουηδία είναι η απάντηση στην brainless pop της Kate Perry και στις Καλιφορνέζες γκόμενες για τις οποίες τραγουδάει με το γλειφιτζούρι στο στόμα. Εδώ σε τραγούδια όπως το ανέμελο “I Follow Rivers” και το σκοτεινό “Love Out Of Lust”Lykke Li μεταμορφώνεται σε έναν παρανοϊκό συνδυασμό (από τη κόλαση), της Marianne Faithfull και της Nancy Sinatra. Η doo-wop σεξουαλική εμμονή της που ενορχηστρώνει ο Bjorn Yttling (των Peter, Bjorn and John) δεν είναι για όλους. Περίεργο, θα έπρεπε να είναι.

Jerome

Advertisements

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in 3, Music. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s