No Angle on Innovation

Το Σαββατοκύριακο παρακολούθησα τη ζωντανή εμφάνιση των Strokes στο Saturday Night Live, δέκα χρόνια μετά την πρώτη τους εμφάνιση, όπου παρουσίασαν το πολυαναμενόμενο 4ο album τους. Μια δεκαετία μετά την εποχή που ανακηρύχτηκαν ως οι νέοι σωτήρες του garage rock και έγιναν indie darlings σε μια νύχτα. Η επιστροφή των Strokes θα μπορούσε να έδινε νέα πνοή στη παρακμή του σύγχρονου ροκ. Μια περίεργη ειρωνεία βρίσκεται στο γεγονός πως παρουσιάστρια της εκπομπής ήταν η Miley Cyrus. Η εμφάνισή τους τελικά ήταν καλή.

Το “Angles” είναι η επιστροφή μετά από 5 χρόνια μιας μπάντας που είναι υπεύθυνη για ένα από τα σπουδαιότερα rock albums της δεκαετίας που τελείωσε πέρσι και όντως πρόκειται για καλό album. Σημαντικό όμως; Σιγουρα όχι. Το συγκρότημα μοιάζει να θέλει να απομακρυνθεί ακόμα περισσότερο από τον ήχο του “Is This It” που τους απογείωσε. Πέντε χρόνια απουσίας και μερικά side project μετά, οι Strokes ακούγονται να είναι μέσα στα γκάζια και την ενέργεια. Τα δέκα τραγούδια του “Angles”, στα χέρια ενός καλού dj και με τη βοήθεια ενός εκκωφαντικού hi tech ηχοσυστήματος ενός bar, είναι ικανά να κάνουν τους παραβρισκόμενους να χτυπιούνται έξαλλοι. Αυτό είναι ένα σημαντικό επίτευγμα, έλα όμως που στη θαλπωρή του σπιτιού μετριέται το καλλιτεχνικό εκτόπισμα ενός album, ακόμα και αν είναι party music που έχει μοναδικό σύνθημα το «put your hands in the air». Η όποια αξία της μουσικής βρίσκεται στο τι δημιουργείται ανάμεσα στο ηχείο και τον ακροατή, άσχετα με τα κύματα ευφορίας που μπορεί να σπείρει σε μια παρέα που περπατά τρεκλίζοντας τα Σαββατόβραδα. Η δύναμη του Last Nite να ξεσηκώνει τις μάζες σε μεθυσμένα sing-along και ηλεκτρισμένους χορούς παραμένει και σήμερα αναλλοίωτη. Όμως ήταν σπουδαίο τραγούδι πάνω απ’ όλα. Ήταν ένας μακρινός απόγονος του Lust For Life. Ισχύει κάτι ανάλογο για το Under Cover Of Darkness ή μήπως η δύναμή του θα εξαντληθεί σε ακροάσεις μεταξύ τρεις και πέντε το πρωί, τις ώρες περίπου που γίνεται η σούμα για τα ποτά που καταναλώθηκαν; Έχει τη δύναμη για προσωπικές ακροάσεις το επόμενο πρωινό;

Άκουγα για δυο μέρες το album των Strokes και μπορώ να πω με σιγουριά πως τα τραγούδια του πάσχουν από ανολοκλήρωτες ιδέες. Ακούγεται overproduced τη μια στιγμή και σαν early cut τραγουδιών που δεν έχουν πάρει ακόμα τελική μορφή την αμέσως επόμενη. Η ανισότητα θεωρώ πως έχει σχέση με τον ψυχαναγκασμό που έχουν πέσει να επανεφεύρουν τον εαυτό τους για να ακουστούν με το στανιό επίκαιροι. Όχι γιατί το’χουν αλλά γιατί το θέλουν. Είναι και αυτή η λύσσα για νέα trend που τους έβαλε εξώφυλλο σε κάθε μουσικό περιοδικό της υφηλίου και γέννησε μια σειρά από μιμητές (The Hives, The Vines και πάει λέγοντας). Όμως το κλειδί κατανόησης της γοητείας του Is This It βρίσκεται στο ότι μοιάζει σαν μια συλλογή από ακατέργαστα demo που ξεχύθηκαν με ορμή στο studio χωρίς πολύ σκέψη. Αυτός ο αυθορμητισμός, μετά από νούμερα πωλήσεων, chart position και marketing plan είναι που σπάνια επαναλαμβάνεται και έτσι έχουμε πήξει στα ελπιδοφόρα ντεμπούτα.

Οι Strokes δεν είναι υποχρεωμένοι να επαναλάβουν την επιτυχία τους ούτε είναι δίκαιο να κρίνονται μόνο με βάση το αν θα ξεπεράσουν το “Is This It”. Όμως οι ιδέες του album τραβάνε σε διαφορετικές κατευθύνσεις και υπάρχει το αίσθημα του ανολοκλήρωτου και του «μαγειρεμένου». Πρώτο μεγάλο πρόβλημα είναι η ενοχλητική προσθήκη των synths των 80’s που έβλαψαν ανεπανόρθωτα τους Killers στο album “Day‘n ‘Age”, και τους Editors στο “In This Light and On This Evening”. Το λόγο που τα rock συγκροτήματα, όταν αισθάνονται πως χρειάζονται ανανέωση, ανατρέχουν στους New Order και τους Ultravox δεν τον καταλαβαίνω. Το δεύτερο πρόβλημα είναι πως έχουν την ανάγκη να πάνε σε μεγάλα ακροατήρια και αυτό μεταφράζεται σε πιο «μεγάλο» ήχο. Όσο πιο μεγάλες αρένες φαντασιώνονται, τόσο υπερβάλουν στην παραγωγή. Εκεί οφείλεται και το στραπάτσο των Kings Of Leon που την είδαν U2 επειδή το αποφάσισαν με τους manager σε ένα meeting.

Με το ξεκίνημα του album σκάει απροειδοποίητα ο 80’s ήχος των Duran Duran και των Men At Work που χαρακτηρίζει το εναρκτήριο “Machu Picchu“. Τραγούδι που αν δεν είχε αυτό το άκυρο στυλ -οι Ace of Base παίζουν reggae- και βασίζονταν μόνο στο καταπληκτικό riff κιθάρας που έχει θα ήταν ύμνος σε στυλ Seven Nation Army. Καλή στιγμή είναι το αξιοπρεπέστατο “Under Cover of Darkness” που είναι το crowd pleaser single. Υπαρχουν ακόμη το ρομαντικό Life Is Simple In The Moonlight,το Gratisfaction που είναι ένα ολίγον glam 70’s τραγούδι και το “Metabolism” που μπαίνουν στα χωράφια των Muse. Το “Two Kinds Of Happiness” ξεκινάει σαν τραγούδι των Cars και ξαφνικά κάνει στροφή και θυμίζει τους U2 της πρώτης περιόδου του Gloria ή του album War με μια προσπάθεια μίμησης των riff που καθιέρωσε ο Edge. Τα δυο στοιχεία κουτουλάνε άτσαλα μεταξύ τους. Το “Call Me Back” είναι η πιο αμήχανη στιγμή του album, ένα τραγούδι δεν έχει αποφασίσει πως θέλει να ακούγεται. Το “Games” και το “You’re So Right” είναι βγαλμένα από τις 80’s new wave επιρροές με νεορομαντικό ύφος, το ίδιο και το “Taken For A Fool” που θα μπορούσε να ήταν ένα straight foreword rock κομμάτι, αλλά ο παραγωγός εκείνο το πρωί είχε ακούσει όλη τη δισκογραφία των Cars και των Flock of Seagulls. Το τερέν της μουσικής των Cars και των Ultravox είναι καινούριο για τους Strokes με αποτέλεσμα είναι να ρίξουν το βάρος στις στιλιστικές επιλογές στη παραγωγή και όχι στη σύνθεση και τα τραγούδια ακούγονται ανολοκλήρωτα και βιαστικά.

Αν οι Strokes, όπως πολλοί της περασμένης δεκαετίας των τριαντάρηδων σήμερα, επιβιώσουν και στην καινούρια, θα πρέπει να βρουν νέες φόρμουλες ώστε να συνδυάζονται οι vintage κιθαριστικές αναφορές με νέους πειραματισμούς, και όχι πια στην πεπατημένη του progressive ή του new wave ή της synth pop της δεκαετίας του 80.

Επίσης, η προσμονή για ένα comeback album μεγάλου συγκροτήματος των τελευταίων 20 χρόνων δεν υπάρχει. Το rock μπορεί ακόμα να παράγει καλά album αλλά η ιστορία του έχει πάψει να γράφεται. Αντίθετα στα χωράφια της electronica και της pop, οι οποίες πάνε χέρι-χέρι με την τεχνολογία, πάντα θα υπάρχουν κομήτες σαν τον James Blake ή τον Nicolas Jaar που θα ανανεώσουν το τοπίο και θα πάνε τη μουσική ένα βήμα μετά. Τα rock συγκροτήματα αναπαράγουν επιτυχώς ή ανεπιτυχώς το παρελθόν, από τις πιο μικρές garage μπάντες μέχρι τα τελευταία μεγάλα συγκροτήματα που ξεπετάχτηκαν όπως White Stripes ή Franz Ferdinand. Όλοι έχουν αγκιστρωθεί στις αναφορές τους, είτε είναι το rock των 60’s, είτε οι folk songwriters, είτε η 80’s electro pop. Το αποτέλεσμα είναι να μη ξέρουν που να πάνε μετά από ενάμιση δίσκο.

Αυτό που χρειάζεται το rock δεν είναι εστέτ πειραματισμοί και προχωρημένες μοντερνιές. Πρέπει να βγει ξανά ένα συγκρότημα που θα πάει το rock μπροστά με τα basics, μόνο με το τρίπτυχο κιθάρα-μπάσο-ντραμς. Μέχρι να βρεθούν αυτοί που θα… “τετραγωνίσουν τον κύκλο” και θα γεννήσουν νέο ρεύμα, θα ακούμε με ευχαρίστηση album σαν το Angles που θα ακούγονται στο αυτοκίνητο ή στο σαλόνι «…έτσι, για παρέα», και θα συνοδεύουν μουσικά τις βραδινές μας εξόδους, αλλά η δύναμή τους θα εξαντλείται κάπου εκεί.

Advertisements

About InfluencesOnly

a television version of a person with a broken heart
This entry was posted in Music. Bookmark the permalink.

4 Responses to No Angle on Innovation

  1. eraserhead says:

    Μια μικρή διόρθωση… οι Hives προϋπήρχαν των Strokes (τα πιο γνωστά τους κομμάτια κυκλοφόρησαν το 2000) ωστόσο έγιναν γνωστοί μετά την μεγάλη επιτυχία του Is this it. Και εκεί νομίζω ότι βρίσκεται όλη η ουσία σχετικά με τους Strokes. Δεν ανακάλυψαν τον τροχό ωστόσο (με τρόπο αναλογο που το Nevermind υπήρξε καταλύτης για το ξέσπασμα του Grunge) έβγαλαν τον δίσκο που έγινε η αφορμή για το ξεπέταγμα εκείνης της καταπληκτικής μουσικής σκηνής των αρχών των 00’s που αναβίωσε το 60’s garage rock και το 70’s punk.

  2. Έχεις δίκιο για το χρονικό προβάδισμα των Hives.
    Thanks!
    Συμφωνώ απόλυτα με το εκτόπισμα του Is This It που περιγράφεις, είναι album σταθμός για την εποχή του. Η επιδραστικότητα που είχαν στο ξεκίνημά τους και η έλλειψή της στο (κατά τ’άλλα συμπαθητικό) Angle, ήταν η αφορμή για τις σκέψεις του post.

  3. erasernet says:

    Δύστυχως οι Strokes ποτέ δεν καταφεραν να επαναλάβουν ούτε καν στο ελάχιστο την επιτυχία του πρώτου τους album (εκείνη την αυθόρμητη και ακατέργαστη ορμή όπως πολύ εύστοχα αναφέρεις) και η νέα κυκλοφορία τους δεν θα μπορούσε να διαφέρει. Τουλάχιστον έστω και νοσταλγικά γίνεται η αφορμή να ξαναθυμηθουμε – αν ποτέ ξεχάσαμε – τις μουσικές που αγαπήσαμε πριν μια δεκαετία.
    Πάντως θα σταθώ και στο σχόλιο σου για την εξελικτική πορεία της electronica. Δε νομίζω ότι μπορούσες να διαλέξεις καλύτερους εκπροσώπους της αυτή την στιγμή από τον Blake και τον Jaar! Μάλιστα για τον πρώτο έχω να πω ότι το σχετικό post σου πριν λίγο καιρό ήταν ένα από τα καλύτερα (αν όχι το καλύτερο) που γράφτηκαν για εκείνον τον τελευταίο καιρό! Να περιμένουμε κάτι αντίστοιχο και για τον Jaar?

  4. badlydrawnboy says:

    Sosti analisi gia tous Strokes (pou molis xthes katafera ki akousa)
    Adika osa katalogises stous Radiohead.
    Adikaiologiti i adiaforia gia ton Nicolas Jar kai tous Elbow apo auto to blog, pou thelei na legetai eguro!

    :)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s